Van de straat

Lloyd Banks: The Hunger For More. G Unit/Universal...

Gijsbert Kamer

Na 50 Cent is de tweewintigjarige Lloyd Banks de tweede rapper van het G Unit collectief die met zijn albumdebuut de Amerikaanse hitlijsten aanvoert. En hoewel The Hunger For More pakkende hits als In Da Club lijkt te missen is het geheel veel coherenter dan 50 Cents Get Rich Or Die tryin'.

Net als 50 Cent is Banks afkomstig uit Queens, en kent hij de harde wetten van de straat, iets waar hij minstens zo begeesterd over pocht als 50 Cent, maar Banks is een veel te getalenteerd MC om het bij verbale clichte laten. Ook hij rolde in het vak via het op straat verhandelen van provisorisch vervaardigde mixtapes en kreeg in eigen omgeving al snel een behoorlijke status. Zijn stem heeft eenzelfde luie, onderkoelde klank als Snoop Dogg en 50 Cent en de beats zijn zompig en ingebed in pompeus rauwe synthesizerklanken, zoals 50 Cent dat ook al deed.

Lloyd Banks heeft een uiterst commercieel en toch ruw klinkend hiphopalbum gemaakt dat je eindelijk weer eens bij de strot grijpt. Geen slappe r & b intermezzo's of Neptunesvernuft, nee Lloyd Banks is een MC van het kaliber hard en meeslepend, die niet hoeft te veinzen dat hij van de straat komt.

Jasper Steverlinck: Songs Of Innocence. PIAS. Jasper Steverlinck is een buitengewoon goed zanger. Dat viel al op na kennismaking met zijn band Arid, maar het probleem van Aris was het gebrek aan zeggingskracht van de eigen songs. Steverlinck heeft voor zijn solodebuut dus maar alleen liedjes van anderen geselecteerd, en verraste met dit repertoire onlangs nog op Rock Werchter waar hij een volle tent bij de Pixies weghield.

Songs Of Innocence is een intens klinkende romantische plaat. Puike arrangementen en een uitgelezen selectie van mooie ballads, waarvan Bowie's Life On Mars de bekendste is.

Vaak is het raden naar de componisten van liedjes als Imaginary Love, A Song For You en The River Knows. Onbegrijpelijk dat die niet vermeld worden. Aan de andere kant: na veel draaien doet het er niet meer toe, dan zijn het liedjes van Steverlinck zelf geworden, en kunnen we spreken van een puur, zuiver klinkend album van een nieuwe popestheet.

Kopna Kopna: Like You!. My First Sony Weissmuller Recordings/Konkurrent.

Zo klinkt het dus wanneer een stel conservatoriumklanten een rockplaat maken. Ritmisch knap, virtuoze instrumentbeheersing, geestige melodische wendingen en een breed gevarieerd klankbeeld. Precies wat je van Kopna Kopna, dat al een aantal jaren actief is in het podiumcircuit, mocht verwachten.

Maar hoewel de groep veel moeite heeft gedaan de composities in gewone liedjes-lengte te stoppen, en de hele plaat ondanks de complexiteit toch een aangename luchtigheid uitstraalt (een beetje zoals Robert-Jan Stips dat kan), blijft Like You! wat te afstandelijk.

Dat komt vooral door de te weinig bezielde stem van Rik Elstgeest. Een beetje hoog en afgeknepen, doet hij soms denken aan Zita Swoons Stef Kamil Carlens, maar zijn zang blijft te veel klinken als een voordracht.

Marah: 20,000 Streets Under The Sky. Munich. Heerlijk onstuimig rock 'n' roll-feestplaatje, dit derde van de Philadelphische groep Marah. Bruce Springsteen op z'n boerenbest, Tom Petty in een vrolijke bui en Graham Parker uit de tijd dat die nog opwindende rhythm & blues maakte: zo klinkt Marah.

Niks nieuws onder de zon, maar wel gezellig, zo'n plaat die bijna een anachronisme is, maar te sterke songs kent om aan voorbij te gaan. Zanger David Bielanko heeft het soulvolle van Parker en roept zelfs herinneringen op aan de vergeten Garland Jeffreys.

Heel erg jaren zeventig dat wel, maar misschien wordt het wel weer tijd voor een leuke pubrock revival. De schrijver Nick Hornby heeft zijn zegen al gegeven, en er zijn plannen voor een gezamenlijk optreden tijdens Crossing Border.

Meer over