Vampierkomedie van sleetse snit

Grootse decors in verder lege Burton/Depp-film.

FLOORTJE SMIT

Regie Tim Burton.

Met Johnny Depp, Michelle Pfeiffer, Eva Green, Jackie Earle Haley. In 69 zalen.

Van alle bovennatuurlijke wezens die de afgelopen jaren het scherm opeens gingen domineren, zijn de vampiers nog steeds het populairst. Er doken dweperige tiener-vampieren op in de Twilight-serie, een kind-bloedzuiger in Let The Right One In en een meer kinky variant in de televisie-serie True Blood. En er staan nog een stuk of tien vampierfilms aan te komen, waaronder een van arthouselieveling Jim Jarmusch en het intrigerend klinkende Abraham Lincoln: Vampire Hunter.

Maar als er twee mensen zijn die de vampierfilm een nieuwe, excentrieke draai zouden moeten kunnen geven, zijn dat wel regisseur Tim Burton en zijn vaste acteur Johnny Depp. Hun liefde voor excentrieke eenlingen en duistere verhalen tegen visueel overdonderende decors zou hun achtste samenwerking toch tot iets bijzonders moeten maken? Dat valt behoorlijk tegen.

Hun vampierenverhaal Dark Shadows is gebaseerd op een gelijknamige Amerikaanse cult-sitcom uit de jaren zeventig - de eerste die het bovennatuurlijke in een populaire televisieserie introduceerde. Co-producent Depp is Barnabas Collins, een vampier die na ruim twee eeuwen eenzame opsluiting belandt in het Amerika van de jaren zeventig.

Die botsing tussen de oude adel en de nieuwe tijd moet een van Burtons troefkaarten zijn, maar werkt eigenlijk alleen als Depp in stille verwondering naar lelijke jaren zeventig-spullen staart, omdat het ruimte biedt voor een campy soundtrack met nummers als Night in White Satin bijvoorbeeld.

Het moge duidelijk zijn: Burton zoekt vooral de duistere humor, en daarmee lijkt Dark Shadows qua toon meer op The Adams Family dan op die nieuwe vampierverhalen, hoewel de regisseur soms wel lijkt te mikken op een schrikeffectje hier en daar en een kinky randje lijkt te willen geven aan een seksscène.

En juist een beetje spanning en opwinding had de bijna twee uur durende film goed kunnen gebruiken. Het slordige scenario, dat veel te veel verhaallijntjes probeert te vervlechten, biedt dat in ieder geval niet.

Waar Burton het dus vooral van moet hebben is zijn (gebruikelijke) cast van intrigerende acteurs als Michelle Pfeiffer en Eva Green. Hij leunt weer op zijn oogstrelende decors, die in dit geval zo uit een zwartwitte gothic film zouden kunnen komen. Maar een lege huls kan het niet verbergen en eigenlijk begint Burtons gebruikelijke toverformule sowieso zo langzamerhand een beetje sleets te worden.

Floortje Smit

undefined

Meer over