Vaderschap maakt betere tennisser van bejaarde Bates

Eigenlijk waren ze al afgeschreven. De een in de herfst van een profcarrière die al in 1982 begon. Die nog Brit is bovendien, het ergste wat je kunt overkomen in tennis....

COEN VEMER

Van onze verslaggever

Coen Vemer

LONDEN

Maar zaterdag keerden ze terug in de schijnwerpers. Jeremy Bates versloeg het Duitse servicekanon Markus Zöcke (6-4, 6-4, 3-6, 6-3) en Guy Forget rekende af met zijn dubbelpartner Jakob Hlasek (6-4, 6-4, 7-6). Daarmee bereikten ze de achtste finales. Voor een van hen is de droom voorlopig nog niet ten einde, want vandaag spelen ze tegen elkaar om een plaats onder de laatste acht.

De geschiedenis herhaalt zich. Ook twee jaar geleden ontmoetten Bates en Forget elkaar in deze fase van de strijd. De Londenaar was hard op weg zich bij zijn landgenoten onsterfelijk te maken door de eerste Engelsman in de kwartfinales te worden sinds Roger Taylor in 1973, maar op matchpoint sloeg hij een dubbele fout. Zijn service raakte de netrand en plofte precies aan de verkeerde kant op het gras. Daarna kantelde de wedstrijd en onderstreepte Bates slechts de stelling dat Britse tennissers eeuwige losers zijn. Hij verloor in vijf sets.

Na zijn overwinning op Zöcke, de eerste van een Engelsman op het centrecourt in negen jaar, kreeg Bates een staande ovatie van de ruim tienduizend bezoekers. 'De herrie was gewoon ongelooflijk. Ik dacht dat het hele stadion in elkaar zou storten', zei de man die een dag voor het begin van het toernooi zijn 32ste verjaardag vierde en daarmee de oudste deelnemer is onder de laatste zestien. De toejuichingen klonken hem als muziek in de oren. 'Ik reis 30 weken per jaar en word in 29 daarvan beschimpt. Dus dit was heel prettig.'

Bates is voor Groot-Brittannië wat Schapers was voor Nederland. Een hardwerkende tennisser, de beste van zijn land, die evenwel nooit de waardering kreeg waarop hij recht had. Net als Schapers verzuurde ook Bates langzaam onder de niet aflatende kritiek, en net als Schapers beet ook hij zo nu en dan stevig van zich af. Dat hij, ondanks het bijtende cynisme waarmee zijn loopbaan door de Britse pers is begeleid, nog altijd tennist, mag een wonder heten.

In tegenstelling tot Schapers heeft Bates nooit de Top-50 bereikt. Wel heeft hij een ATP-toernooi gewonnen (onlangs in Seoul, onder meer door een zege op Jan Siemerink), en dat kan Schapers hem weer niet nazeggen. Dat hij juist in zijn nadagen zo goed presteert, is opvallend. Het heeft vermoedelijk te maken met zijn veranderde instelling. Bates is in augustus 1992 getrouwd, heeft sinds kort een zoon, Joshua, en beseft dat er ook na tennis nog een leven voor hem is.

Een treffend voorbeeld van zijn nieuwe benadering gaf hij zaterdag in zijn partij tegen Zöcke. Toen hij op zijn eerste matchpoint serveerde, verliet de bal zijn hand niet bij de opgooi. Bates maakte er een geintje van, door arm en racket trillend heen en weer te bewegen, daarmee nervositeit veinzend. Dat was heel wat anders dan het verkrampte optreden tegen Forget in 1992.

Zöcke, die met een service van ruim 221 kilometer per uur het toernooi-record van Marc Rosset evenaarde, kon er de humor niet van inzien. Bates daarentegen begroette de 22 aces die de Duitser langs hem stuurde met een glimlach. 'Ik ben dankbaar dat geen ervan me op de borst raakte', zei hij. 'Het was voor mij belangrijk dat ik de wedstrijd begon met de gedachte dat ik al die aces en niet te retourneren services zou accepteren. Ik moest ervoor zorgen niet gefrustreerd te raken.'

Dat een ontspannen benadering wonderen doet, bewijst niet alleen Bates. Ook Forget plukt er de vruchten van. Hij, 29 jaar inmiddels, had na zijn knie-operatie nergens meer op gerekend. 'Alles wat ik nu nog presteer, is een bonus voor me', zei de Fransman na zijn overwinning op Jim Courier.

En wat te denken van Sergi Bruguera? Die kwam naar Londen met de gedachte dat het wel niets zou worden na vier jaar niet meer op gras te hebben gespeeld. De Spaanse gravelspecialist, tweevoudig winnaar van Roland Garros, heeft echter iedereen verbaasd op Wimbledon. Hij speelt vrijuit omdat een nederlaag hem niet kan deren. In zijn maratonpartij tegen de Australische grasliefhebber Rafter overleefde hij glimlachend vier matchpoints. Na bijna viereneenhalf uur en 13-11 in de vijfde set ging hij door naar zijn volgende slachtoffer, de Fransman Fleurian. Vandaag speelt hij tegen Michael Chang en hij is niet kansloos.

Zelfs Becker, altijd al een grootheid op gras, profiteert van een andere kijk op de dingen. Ook hij is in het huwelijk getreden en heeft een kind, Noah Gabriel. 'Ik ben veel kalmer tegenwoordig. Ik verlies niet langer een wedstrijd omdat ik mijn beheersing verlies. Tennis is niet meer het belangrijkste ter wereld. Dat betekent evenwel niet dat ik mijn sport niet intens beleef. Ik heb alleen andere prioriteiten.'

Drie weken geleden in het grastoernooi van Queen's Club verloor Becker in de tweede ronde van Bates. 'Daar spraken we meer over ons vaderschap dan over tennis', zei de drievoudig Wimbledon-kampioen, die vandaag aantreedt tegen Andrei Medvedev. De Oekraöer koestert geen illusies. Voor hem is elke gewonnen wedstrijd op gras een meevaller. Becker is gewaarschuwd.

Meer over