Vader heeft zich opgehangen

INEKE VAN DEN BERGEN

De wesp kromp ineen als een kind met buikpijn, worstelend zijn lijfje tot een balletje oprollend. In deze tijd van het jaar wurmden de wespen zich naar binnen vanuit de regen en de kou. Gaven ze liever op een droog plekje de geest of waanden ze zich hier veilig? Verveelde schooljongens keken harteloos toe terwijl wespen wanhopig rondtolden en stierven.

Thomas hoorde de stem van de kostschooldirecteur als door een tunnel. Erisietsgebeurd. Bijjulliethuis. Doodjevaderisdood. Heeftzichopgehangen. Treurigzelfmoord. GaathetThomas?

De zaken die rechercheur Alex Morrow uit haar slaap hielden, waren niet de bloederige wreedheden, maar de zaken die niet naar gerechtigheid leken te leiden. Die haar deden twijfelen aan de waarde van haar werk.

Glasgow is een vreemde plaats vol donkere hoeken, waar desalniettemin met humor over geweld en ellende wordt gesproken. De Schotse auteur Denise Mina bewijst opnieuw met Het einde van de wespentijd (The End of the Wasp Season), dat ze een waardige inwoner van de stad is.

Zaken uit een keiharde realiteit, die slachtoffers maken, mensen beschadigen, verwerkt ze in een directe, klare stijl, waarin empathie met de geschondenen zwarte humor niet uitsluit.

Zo ook in het verhaal waarin een grote bankier uit Kent, die zelfmoord pleegt, een spoor van verwoesting achterlaat onder zijn nabestaanden. Vooral zoon Thomas, 15 jaar, betaalt een onmenselijke prijs.

Een jonge vrouw wordt even buiten Glasgow vermoord gevonden. Alex Morrow, zwanger van een tweeling, onderzoekt de zaak en wordt wederom geconfronteerd met haar achtergrond - broer in onderwereld. Een moedige, alleenstaande vrouw met vier kinderen, een dronken pastoor; werkelijk alle personages worden door Denise Mina gloedvol tot leven gebracht in het dodelijke einde van de wespentijd.

Auteur Helen FitzGerald, in Australië opgegroeid, woont ook in Glasgow, waar ze in het verleden 'in verdomd duistere plaatsen' heeft gewerkt, zoals de Barlinnie-gevangenis. Als maatschappelijk werker/reclasseringsambtenaar bezocht ze gevangenen die ernstige misdaden hadden begaan, 'maar toch hadden de meesten ook een bijna hilarische, humoristische kant'. Ze zou de misdaad op zichzelf nooit luchtiger maken, maar daders en zelfs slachtoffers die van nature zwarte humor hebben, kan ze zeker gebruiken in een misdaadverhaal.

'Het was geweldig nieuws. Er was zojuist iemand gestorven... Nou ja, niet zomaar iemand. Mijn vader.' Will, eind 40, hoofdpersoon in De donor (The Donor), is een alleenstaande vader die zijn dochters, de 16-jarige tweeling Georgie en Kay, met vallen en opstaan opvoedt. Hun moeder, Cynthia, vroeger zangeres in een boos rockbandje, verliet haar gezin toen de kinderen drie jaar waren. Rekeningen geplunderd, aan de drugs, in-en-inslechte vriend.

Will was weliswaar afgestudeerd aan de filmacademie maar had nooit iets verwezenlijkt, behalve een suf baantje. Dan wordt het een verhaal over nieren. Die van zijn dochters. Ze blijken aan een ongeneeslijke nierziekte te lijden. Een genetische aandoening: Will kan maar één nier missen en Cynthia is verdwenen.

De weg naar een oplossing is even halsbrekend als hilarisch. Meer dan in vorige boeken neigen veel personages naar stripkarakters. Waar de humor stijgt, daalt ditmaal de spanning.

'Samuel die aan het dialyseapparaat tegenover het hare zat, met de nieuwste thriller van Stieg Larsson in zijn hand, zag Kay vallen. Trut, dacht hij bij zichzelf. Nu krijgt zij er waarschijnlijk een. Terwijl ik aan de beurt ben.'

Denise Mina: Het einde van de wespentijd.

Uit het Engels vertaald door Ineke Lenting.

Anthos; 429 pagina's; € 19,95.

ISBN 978 90 414 1863 0.

Helen FitzGerald: De donor.

Uit het Engels vertaald door Inge de Heer.

Anthos; 275 pagina's; € 19,95.

ISBN 978 90 414 1919 4.

undefined

Meer over