U

Fred Teeven

Fred Teeven heeft het in zijn bolle hoofd gehaald de dood van een inbreker ongenuanceerd af te doen met het etiket 'inbrekersrisico'. Alsof de verkiezingen nog moeten plaatsvinden en hij de tokkies van Nederland nog op zijn hand moet krijgen. Crime fighter Teeven verloor bij de jongste verkiezingen veel stemmen in zijn woonplaats Amsterdam. Tijd dus om flink hoog van de toren te blazen.

Teeven doet er veel beter aan de vijftienduizend vrij rondlopende veroordeelden, die bij elkaar samen 3.388 jaar cel hebben openstaan, op te pakken. De inbrekers die daartussen zitten kunnen dan in ieder geval niet meer hun onedele vak uitoefenen. Dat zou de veiligheid in dit land daadwerkelijk ten goede komen. Hoe deze situatie zich laat verhouden tot de gevangeniscellen die hier aan België worden verhuurd, daar zou Teeven zich ook eens over moeten buigen.

Het is hoog tijd dat Teeven zich beter van zijn justitiële taken kwijt, in plaats van stoere verkiezingsretoriek die de houdbaarheidsdatum heeft overschreden voor ongenuanceerd Nederland uit te kramen.

Antoine Theijs, Waalre

Werk

Wouter Koolmees, Tweede Kamerlid voor D66, stelt voor om de standaardwerkweek te verlengen (Het Duel, O&D, 28 september) : 'Wie meer wil werken, moet dat wel kunnen.'

Ik vind dat een schoffering van de mensen die gedwongen thuiszitten. Ik ben zelf begin dit jaar na een dienstverband van 28 jaar bij een reorganisatie op straat gezet.

Ik ben 58 jaar en kansloos op de arbeidsmarkt. Ik zou het prettiger hebben gevonden als Wouter Koolmees had gesteld: 'Wie wil werken moet dat wel kunnen.' Ik heb tot nu toe ongeveer zestig sollicitaties verstuurd en ben geen enkele keer voor een gesprek uitgenodigd.

Piet Postma, Breda

Banenkampioen VVD

Kom maar op met die vacatures, banenkampioen! Zoek met me mee naar werk. De realiteit leert dat de kansen op de arbeidsmarkt momenteel, zélfs voor wo-geschoolden, zeer gering zijn.

Minister Kamp zegt dat mensen hogerop kunnen komen door bijvoorbeeld aardbeien te plukken. Ik ben bereid om lagergeschoold werk te accepteren, sterker nog: omdat ik eigen initiatief in het leven belangrijk vind en verzekerd wil zijn van inkomen, zou ik graag een functie als fabrieksarbeider, schoonmaker, inpakker of welke lager geschoolde functie dan ook, accepteren.

Helaas is het niet waar dat er altijd werk te vinden is, als je maar de juiste instelling hebt.Op dit moment ben ik universitair student. Ik heb me al ingeschreven bij het UWV, aanverwante organisaties, uitzendbureaus en zorgbureaus. Daarnaast heb ik gesolliciteerd bij diverse snoepfabrikanten, een producent in verpakkingsmaterialen, de luchthaven, de schoonmaakafdeling van diverse organisaties en de horeca; zo kan ik nog wel even doorgaan. Zelfs bij bedrijven die zich verbinden aan de sociale werkplaats, heb ik mijn cv en een sollicitatiebrief ingediend.

Het leidt vooralsnog tot niets, omdat er geen vacatures zijn. Niet voor mij, niet voor mijn generatiegenoten en zeker niet voor ouderen. Wellicht zou ik meer succes hebben als ik me eerst aanmeld voor een uitkering en daardoor in aanmerking kom voor 'Begeleid Werk'.

Het is een onlogische redenering van de VVD, dat 'werknemers gemakkelijker een baan vinden, als zij gemakkelijker kunnen worden ontslagen'. Iedereen die logisch kan redeneren, weet dat de voorstellen van de VVD een neerwaartse spiraal in gang zetten. De versoepeling van het ontslagrecht botst direct met het streven om mensen tot 67 jaar productief te laten zijn op de arbeidsmarkt.

Na een ontslag via de versoepelde procedure, komen werknemers in de verkorte WW. Maar als er geen werk is, zal het aantal mensen in de bijstand toenemen, tegen wil en dank. Door het ontslag te versoepelen, komen meer mensen in de bijstand terecht, precies wat de VVD niet wil.

Wellicht kan de 'banenkampioen' op wonderbaarlijk wijze dit zelfgeschapen probleem oplossen.

Mercedes Bouter, Spijkenisse

Haren

Een kleine week na het 'feest' van Haren zitten de media er nog steeds bovenop. In het hele land komen mensen in allerhande functies met analyses, kritieken en goede raad.

Dagelijks lezen wij, horen wij en zien wij opnieuw de Harense veldslag, nu met deskundige nabeschouwingen, als ware het een voetbalwedstrijd. Ik zit daarop niet te wachten.

De oneindig herhaalde beelden en verslagen in de afgelopen week hebben de relschoppers alleen maar extra onder de aandacht gebracht en wellicht hebben sommigen er met genoegen naar zitten kijken.

Beste mensen van alle media, stop met deze berichtgeving, laat de speurneuzen de daders opsporen, wacht tot al die deskundigen en commissies met een zinnig eindrapport of advies komen en laat ons dit dan even weten.

Ruud Baars, Zaandam

Medicijnprijzen

In het artikel van Yvonne Hofs over zorgverzekeraar DSW (Ten eerste, 26 september) komen ook de medicijnprijzen aan de orde. Door het verlopen van patenten ontstaan ook forse besparingen voor de zorgverzekeraars.

Ik kan echter het navolgende niet verklaren: ik koop twee weken geleden bij een Franse apotheker een doosje Valium (diazepam) 2 mg, inhoud 40 stuks. De fabrikant en uitvinder is Roche, prijs 1,42 euro. Het doosje ligt voor me.

Ik ontving vorige week het verantwoordingsoverzicht van het eigen risico van Menzis. Daarop zie ik dat mijn zorgverzekeraar aan mijn apotheker voor een nagemaakt generiek product, dat alleen 'Diazepam 2 mg' heet, 6,60 euro per 30 tabletten betaalt.

Ik heb Menzis voor de zekerheid even gebeld. En het klopte. Dus zes keer 'over de kop', zoals dat heet. Wie houdt nu wie voor de gek ? Aan dit voorbeeld is te zien dat generieke medicijnen niet per definitie goedkoper zijn.

Ik zou wel willen weten wie die enorme prijsverschillen in zijn zak steekt en daarmee wordt ook de vraag opgeworpen of dat eigen risico bij de zorgverzekeraars zo fors omhoog moet.

A. van Zundert, Goor

Directiesalarissen

Het is mij een doorn in het oog dat minister Spies de salarissen van directies van woningcorporaties wil verbinden aan de hoeveelheid huizen (Ten eerste, 27 september). Het is een misverstand dat de complexiteit van een functie inherent is aan de grootte van de organisatie. Zo is een directeur-eigenaar in het midden- en kleinbedrijf deskundiger dan een directielid van TNT.

Daarnaast draagt de eerste eigen bedrijfsrisico en heeft de laatste bij falen een riante vertrekregeling. De directie van een corporatie met 4.000 woningen heeft een veelzijdiger takenpakket en is inhoudelijk vaak beter onderlegd dan de collega met 25 duizend woningen. De eerste directeur werkt mee, de tweede staat op afstand. De laatste functie is gebakken lucht omdat zo'n directeur-bestuurder de praktijk respectievelijk de routes niet kent. Zijn navigatiesysteem is ontwikkeld en wordt onderhouden door deskundige medewerkers die dus beter zelf aan het stuur kunnen zitten.

Overigens ben ik van mening dat het salaris van een directeur, ongeacht de grootte van de organisatie, niet hoger hoeft te zijn dan 100 duizend euro.

Wichert van Dijk, Utrecht

Tunneltje

Jan Doejaaren reageert op het interview met mij in de Volkskrant van 20 september waarin ik stel dat de uitgave van miljoenen aan vijf nooduitgangen in een tunneltje van nog geen 100 meter een verspilling van middelen is (O&D, 25 september). Fraai is dat Doejaaren mijn stellingname eigenlijk bevestigd: zonder nadenken geven adviseurs gemakkelijk andermans geld uit.

Het tunneltje is volgens de heer Doejaaren 842 meter en geen 100 meter. De bijgeplaatste foto laat echter al zien dat wat wij leken een tunnel zouden noemen (iets met een dak erboven) nog geen 50 meter lang is. Om een tunnelbak die voor het grootste deel nog geen meter hoog is net zo te behandelen als een tunnel kan alleen een expert bedenken.

Overigens werd in het artikel niet gesteld dat deze tunnel door toedoen van de commissie Tunnelveiligheid tot stand is gekomen maar werd juist zorgvuldig vermeld dat het hier ging om advies van de gemeentelijke brandweer. De problematiek van dure adviezen van de commissie Tunnelveiligheid speelt bijvoorbeeld bij de A2-tunnel waarvan ook Doejaaren aangeeft dat daar miljoenen zijn verkwist.

Ira Helsloot, hoogleraar besturen van veiligheid Radboud Universiteit

Rubberen gehaktbal

De basis van volksgezondheid, het duo hygiëne en goede voeding, is sinds de invoering van de marktwerking in de gezondheidszorg vrijwel geheel verdwenen.

Het uitbesteden van poetsen leidt tot veel viezigheid: met een mes bik ik aangekoekte hagelslag van plinten in psychiatrische instellingen, letterlijk elk nachtkastje dat ik in algemene ziekenhuizen schoonmaak, blijft plakken aan mijn sopdoek, vlekken in velerlei kleuren sieren de bedgordijnen en de po- stoelen in verzorgings- en verpleegtehuizen geven letterlijk bruin af.

Het uitbesteden van koken aan ongeacht welke meals on wheels-organisatie of satellietkeuken dan ook levert karige maaltijden op van bijna vloeibaar gekookte groente met glazige bintjes en rubber gehaktballen of schoenzooltaaie lapjes. Het dessert is meestal een mierzoet papje of een keiharde kiwi. Veel maaltijden worden dan ook amper aangeroerd, waardoor diëtisten allerlei extra's moeten voorschrijven. In een bepaalde instelling waar ik tegenover een voedingsverpleegkundige mijn zorgen uitsprak over de slechte voedingstoestand van vooral ouderen, werd me verteld dat de directie 'geen woord over de kwaliteit van het eten wilde horen'.

Maar nu men die voorzieningen zelf moet gaan betalen, gloort er hoop voor in elk geval de verpleeg- en verzorgingshuisbewoners: als zij, zittend op hun schone (rol)stoelen lekker verse seizoensproducten eten in een frisse ruimte waar brandschone vitrage voor de streeploos gewassen ramen hangt en als ze dan ook nog kunnen gebruikmaken van glanzend gepoetst sanitair, zal zowel hun geestelijk als lichamelijk welbevinden toenemen.

Dus, ouder-, familie-, bewonersraden: haal uw vinger over de plinten, ruik aan het meubilair, til de deksels van de borden en schroom niet een blik op douche en wc te werpen! En vergeet niet om daarna uw bevindingen te delen met management en directie: wie betaalt, bepaalt...

Mariska Jansen, Franeker, verpleegkundige

Vraagtekens

Het CVZ vraagt zich af of de effectiviteit van medicijnen tegen de ziekte van Pompe wel opweegt tegen de kosten. Staat dan de effectiviteit van de adviseurs en directie van het CVZ eigenlijk wel in verhouding tot de kosten?

Lammert Voos, stadsdichter van Deventer

Onterechte boete

Het opleidingsniveau van leraren is sterk bepalend voor het niveau van hun lessen en daarmee voor de resultaten van hun leerlingen. De overheid ondersteunt daarom al sinds enkele jaren bevoegde leraren die zich verder willen scholen in een bachelor- of masteropleiding met een lerarenbeurs. In 2011 adviseerde de Onderwijsraad zelfs alle nieuwe docenten ten minste op te leiden tot masterniveau en leraren verplicht bij- en nascholing te laten volgen.

Onze masteropleiding Onderwijskunde trekt, evenals vergelijkbare opleidingen in het land, van oudsher veel leraren die zich, naast een baan in het onderwijs, willen kwalificeren op masterniveau. Onze studenten met een baan in het onderwijs doen hun studie vrijwillig, grotendeels in eigen tijd en in een enkel geval met een lerarenbeurs. Ze studeren allemaal in deeltijdtempo, begrijpelijk vanwege het feit dat ze een pittige studie en een zware baan combineren.

De maatregelen in het hoger onderwijs die het vorige kabinet plotseling heeft ingevoerd, hebben echter in een klap deze veelbelovende hardwerkende leraren tot 'langstudeerders' gemaakt. Daarmee worden de plannen van menig leraar doorkruist en blijken ook reeds in de opleiding gedane investeringen vaak zinloos te zijn geweest.

We hopen van harte dat het nieuwe kabinet inziet dat de langstudeerdersboete voor leraren met een baan haaks staat op alle goede voornemens van de overheid om het opleidingspeil van leraren te verhogen. Ondertussen zou de nieuwe Tweede Kamer de herinnering aan de beschamende vertoning rond de langstudeersboete kunnen doen vergeten door in ieder geval onze leraren uit te zonderen van de strafmaatregel voor langstudeerders.

Sjoerd Karsten, Monique Volman, hoogleraren onderwijskunde UvA, Mattijs van Eijck, leraar en (gestopt) student onderwijskunde

undefined

Meer over