U

HENK MÜLLER

Overbodige economen

Bij het lezen van het artikel van Peter de Waard of economen nog enig nut hebben (Economie, 31 augustus) bekroop mij, econoom, inderdaad even een gevoel van overbodigheid. Gelukkig wist Evelien Tonkens in diezelfde krant snel een einde aan die gemoedstoestand te maken.

Tonkens meldt dat de Noren willen dat de overheid meer geld uitgeeft aan ouderenzorg, scholen en kinderopvang en concludeert blijmoedig dat ze dus meer belasting willen afdragen. Misschien mag ik Evelien op alternatieve financieringsmogelijkheden wijzen waar de Noren zich mogelijk wél bewust van zijn?

Bijvoorbeeld minder uitgaven op andere overheidsgebieden of - een fijne mogelijkheid die niet elk land heeft - wat meer olie oppompen en exporteren? Evelien is hoogleraar actief burgerschap, maar wat haar betreft dan wel allemaal actief in overheidsdienst.

Marcel Spee,

Santpoort-Zuid

Kostelijke satire Wat een verrassing in de Volkskrant van afgelopen dinsdag (O&D, 30 augustus): de fonkelnieuwe monoloog van Haye van der Heyden die ongetwijfeld komend seizoen in veel theaters te zien zal zijn. Onze Feydeau van de Lage Landen op z'n best!

Wat een kostelijke satire en wat een vondst om iemand uit de theaterindustrie die 'de sfeer van een intellectueel gezin' achter zich heeft gelaten, en dat vervolgens in elke zin ook tot uitdrukking brengt, tot middelpunt te nemen. Hoe verzin je het om het eeuwige thema van de appel die niet ver van de stam valt, als tweede laag in een eigentijds stuk te verwerken? Wat een rijkdom aan gedachten; hoe oorspronkelijk om de gewenste doodstraf in direct verband te brengen met Anders Breivik en Robert M.

Is er dan niets op aan te merken? Het stuk had misschien iets korter gekund, de grappen iets spitsvondiger en je kunt je afvragen of het nu echt nodig was de satire in de laatste zinnen in te wisselen voor regelrecht cynisme, maar verder niets dan lof. 'Creativiteit leeft immers van beperkingen', maar bij god, daar is in deze meeslepende monoloog niets van terug te vinden.

Loek Degreef , Den Haag

Borrelpraat

Het is voor de Volkskrant-lezer soms verfrissend en altijd nuttig om te weten wat andersdenkenden vinden van het leven en de maatschappij. Ik ga dan naar de afhaalchinees en lees onder het wachten de ingezonden brieven in De Telegraaf door. Dan ben ik weer helemaal bij en dat is leerzaam. Maar om Haye van der Heyden de gelegenheid te geven om al die borrelpraat over Wilders, doodstraf en Marokkaantjes te bundelen in één paginagroot artikel in de Volkskrant, vind ik wel wat veel van het goede.

E. van Ginkel, Leiden

Kritisch en onafhankelijk

Zonder enige raadpleging van de oorspronkelijke bron, de rede van rector Kortmann van de Radboud Universiteit Nijmegen bij de opening van het academisch jaar, neemt de Volkskrant onder Ander Commentaar (O&D, 1 september) een commentaar over van De Dagelijkse Standaard. 'Het staat er echt', schrijft de auteur. Maar dat klopt niet.

In de rede van Kortmann staat niet: 'De elite moet een vuist maken'. Daar staat niet: Studenten aan de universiteit moeten bewapend worden. Daar staat niet dat de academici van de toekomst de mensen weer net als vroeger bij de hand moeten nemen.

Wat staat er wel? Kortmann sprak over een cultuur van wantrouwen in onze samenleving en de onmacht van de bestuurlijke top om een antwoord te geven op de oneliners van populisten. Uitspraken die niet getuigen van analyse van de feiten. Het is de taak van universiteiten studenten op te leiden die kritisch en onafhankelijk feiten kunnen vaststellen en zich op basis daarvan een eigen mening vormen.

Zo bereidt de universiteit studenten voor op hun rol als de nieuwe elite in de samenleving. Een elite die zich niet mag opsluiten in de eigen kring om zo mee te werken aan een vernieuwd vertrouwen in onze samenleving.

Willem Hooglugt, woordvoerder Radboud Universiteit Nijmegen

Niet realistisch

Het is interessant, al dat gefilosofeer over een federaal Europa. Interessant, maar niet realistisch. Immers, een federale Europese regering behoeft Europese parlementaire controle. Met andere woorden, het Europees Parlement zou dan meer bevoegdheden moeten krijgen.

Erkennend dat deze dan zullen uitstijgen boven de bevoegdheden van sommige nationale parlementen (in Frankrijk bijvoorbeeld), begrijpen wij dat dezelfde lidstaten er nooit toe zullen kunnen overgaan een supranationaal parlement meer bevoegdheden te geven dan hun eigen parlement. End of story.

Maarten de Sitter, Maastricht

Stop het diagnostiseren

Ik reageer op het artikel 'Ik zeg niks' in het Magazine van 27 augustus. Hierin wordt gesproken over kinderen die niet praten in de buurt van vreemden, bijvoorbeeld op school. Deze kinderen krijgen nu de diagnose: selectief mutisme.

Steeds meer zien we dat allerlei aandoeningen, die al jaren bestaan en die horen bij het leven, een naam opgeprikt krijgen. Diagnostiseren van het leven noem ik het. Het gevolg is dat afwijkend gedrag als een ziekte gezien gaat worden en kinderen en volwassenen krijgen een label opgeplakt dat men nog maar met moeite kwijt raakt. We verschuiven het probleem van de mens zelf naar de hulpverlener en we worden steeds meer gedreven in de armen van de farmaceutische industrie, want de psychiater zal op de diagnose weer vele (nieuwe) middelen kunnen voorschrijven.

Gaan we met diagnostiseren niet voorbij aan de essentie van leven? Kijken we nog naar de individuele beleving en de gewaarwording, voelen we waarom iets er is, wat het met je doet, hoe je het ervaart?

Leven is ontwikkelen. Groeien is niet altijd gemakkelijk, maar een ieder is in de eerste plaats verantwoordelijk voor zijn eigen welzijn. Ouders voor dat van hun kinderen uiteraard.

Marianne Martens, Almere

Historisch besef

Frank Rijckaert stelt dat, voor zover hij weet, de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden de eerste republiek ter wereld was (Geachte redactie, 31 augustus.) Deze stelling is onjuist en getuigd van zeer slecht historisch besef.

Toen ik 13 was, meer dan tien jaar geleden, leerde ik al op school over de Romeinse Republiek. De Nederlandse republiek kan dus met geen mogelijkheid de eerste republiek ter wereld geweest zijn. Ook in de late Middeleeuwen en de zestiende eeuw komen we meerdere staten tegen zonder een vorst aan het hoofd, zoals Venetië en Zwitserland.

Dat er mensen zijn die Nederland liever vandaag dan morgen als republiek zien, is geen probleem. Wel een probleem is dat zowel voor- als tegenstanders van de monarchie zich met historisch onjuiste argumenten bewapenen. Wanneer men liever een republiek ziet omdat dit democratischer zou zijn, moet men de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden niet als voorbeeld noemen. Deze confederatie van zeven soevereine gewesten was verre van democratisch, waarbij de overige delen van Nederland als ongelijkwaardige bezettingszones werden behandeld. Besluitvorming ging traag omdat er nooit gestemd werd, en Holland leende zo veel geld aan de rest dat het alle zaken probeerde te domineren. Wie wil er terug naar zo'n tijd?

J. M. de Reuver, Alphen aan den Rijn

Knap

'Het Libische volk kan niet knielen, kan zich niet overgeven. We zijn geen vrouwen', aldus Kadhafi. Hoe doet het Libische volk dat toch, alleen mannen voortbrengen? En al die tijd niet uitgestorven. Knap.

Marianne Vogels, Helmond

undefined

Meer over