Urdu

In de 659 Britse kiesdistricten is deze week de strijd uitgevochten om de gunst van het volk. Dag in Dag uit keek mee over de schouders van Labour-kandidaat Terry Davis, zittend Lagerhuislid voor het district Hodge Hill in Birmingham....

Toen Anne, de vrouw van Terry Davis, de luidsprekers op het dak van de auto had geschroefd en met deze opzienbarende constructie langs de winkelcentra reed, wist iedereen dat het laatste stadium van de campagne wel zo ongeveer bereikt was. Zelf liep Davis achter de auto, zodat hij nieuwsgierigen onmiddellijk de hand kon drukken, of de eeuwig om stickers zeurende kinderen tevreden kon stellen.

Strooibiljetten en schotschriften waren er weer in overvloed. Ditmaal had Terry Davis zelfs foldertjes laten drukken die uitsluitend in de Urdu-taal waren gesteld. Uit het vuistdikke kiesregister was iedere inwoner van Hodge Hill gezeefd wiens naam deed vermoeden dat hij uit Pakistan afkomstig was, of uit een ander ver land waar Urdu wordt gesproken. Bij elkaar opgeteld waren het duizenden mensen, en ze kregen allemaal een foldertje in het Urdu.

Wie eerder tijdens huisbezoeken te kennen had gegeven dat hij Labour zou steunen, werd nogmaals per folder opgewekt om deze belofte met daden te staven. Mensen die geen oproep hadden ontvangen vanwege een verhuizing, werd geadviseerd ijlings terug te keren naar hun oude kiesdistrict. Gehandicapten en ouden van dagen die nog enigszins mobiel waren, werden door vrijwilligers met een auto naar het stembureau vervoerd. Wie zich in het geheel niet meer kon voortbewegen, had in de dagen daarvoor een envelop kunnen laten afhalen met een per post uit te brengen stem.

Zo was het canvassen als vanzelf overgegaan in het blitzen, en het blitzen in het splashen, en zo was het splashen uitgemond in een golf van enthousiasme die de inwoners van Hodge Hill, althans het Labour-gezinde deel ervan, donderdag naar het stembureau diende te stuwen, opdat zij daar het vakje zouden aankruisen rechts naast de naam van Terry Davis.

Niets is zeker in dit leven, maar wel dat Terry Davis, wanneer hij volgende week woensdag wordt ingezworen als Member of Parliament, voor de vijfde achtereenvolgende maal Hodge Hill zal vertegenwoordigen in het Lagerhuis. En dan zal hij weer veelvuldig bivakkeren in zijn Londense appartement, en tussendoor zal hij reizen maken naar Straatsburg en Parijs en Noorwegen, of waar zijn parlementaire werkzaamheden hem ook brengen mogen.

Maar elke vrijdagochtend, zo rond een uur of vijf, zal hij naar Birmingham rijden om daar te ontbijten, en nadien zal hij er spreekuur houden voor mensen die problemen hebben met andere mensen, of met een kapotte dakgoot. (Middenin de verhitte campagne kon je Davis soms doodgemoedereerd tien, twintig minuten lang horen telefoneren met iemand die overhoop lag met de woningbouwvereniging.)

Terry Davis zal, voor de vijfde achtereenvolgende maal, geen Lagerhuislid zijn dat alleen maar op papier in zijn kiesdistrict woont, zoals veel andere MP's. Mensen onthouden wat je voor ze doet, vermoedt hij. Ze zullen onthouden dat hij Terry Davis is die het raam heeft laten maken of de geluidswal heeft laten plaatsen, en pas daarna zullen ze weten dat hij Terry Davis is van de Labour-partij.

Hij zegt: 'Het komt voor dat ik wat regel voor iemand die er verwerpelijke ideeën over vreemdelingen op na houdt. Die stemt toch op mij, want ik heb iets voor hem gedaan. En mijn grappige opvatting over gekleurde mensen, och, die neemt hij dan graag op de koop toe.'

Henrico Prins

Meer over