UNIVERSELE BROEDERSCHAP

Aleksandr Ivanovitsj Kazintsev, dichter, publicist, adjunct-hoofdredacteur van het tijdschrift Nasj Sovremennik (Onze Tijdgenoot), ideoloog van het Russisch nationalisme:..

HELLA ROTTENBERG

Ons tijdschrift was al onder het Sovjetbewind nationalistisch. Hoofdredacteur Vikoelov studeerde aan het Gorkiinstituut voor literatuur samen met de Russische schrijvers Belov en Astafjev. Het waren ex-frontsoldaten, moedige mensen. Ze kwamen uit de Russische provincie en brachten een diep nationaal bewustzijn mee. Vikoelov werd hun vertegenwoordiger in Moskou en drukte hun verhalen af. Later sloten zich Sjoeksjin en Raspoetin bij hen aan.

Ik kwam in 1981 bij Nasj Sovremennik. Als Moskoviet en opgegroeid in een dissident milieu was ik een vreemde eend in de bijt. Ik was verbonden met jonge dichters, Russen, Kazachen, joden, die niet wilden deelnemen aan het officiële literaire leven. Na mijn studie kon ik geen werk vinden en toen kwam ik via via bij Nasj Sovremennik terecht.

Twee wegen leidden tot een nationalistische overtuiging: die van het bloed, de geboorte, de verbittering van de Russische boerenstand en mijn weg, die van de cultuur, de liefde voor Poesjkin, Dostojevski, de slavofielen. Pas later kreeg het nationalisme voor mij een politieke inhoud en zag ik de strijd tussen de naties.

Een patriot is iemand die zijn land liefheeft. Zo simpel is dat. Vasili Grossman of Josif Brodski (beroemde joodse auteurs, HR) zijn geen patriotten. Grossman heeft het over de slaafse mentaliteit van de Russen en schrijft Brodski niet 'land, tijd - spuug en verscheur'?

In de politiek en de media wordt haat tegen al wat Russisch is gewekt. Ik herinner me een foto in het tijdschrift Ogonjok. Daarop zie je drie vrouwen met een big in hun armen. Het zijn typische Russinnen, geen twijfel mogelijk, boerinnen met een hoofddoek om. Een overduidelijke allusie op de uitdrukking ''Russisch zwijn''. Het is je reinste russofobie.

Bij de televisie werken geen Russen. Veel mensen kijken geen tv meer, ze worden misselijk als ze die gezichten zien. U als buitenlandse onderscheidt dat niet zo, een joods en een Russisch uiterlijk. Hetzelfde geldt voor de kranten. Is het soms een geheim dat ook de Amerikaanse pers in handen van joden is?

Uit de Baltische landen krijgen we alleen maar het regeringsstandpunt te horen, het oordeel van Rusland wordt verzwegen. De Krim is de basis van de Zwarte Zee-vloot, er zit olie in de grond, het is een lustoord voor toeristen, rijk aan fruit en groenten waaraan Rusland zo'n gebrek heeft. Maar in plaats van te juichen dat de Krim terug bij Rusland wil, berichten de media er negatief over.

Russen zijn altijd onderdrukt geweest, ondanks het feit dat ze de grootste natie zijn. Dat heeft concrete historische oorzaken. Vanaf de 18de eeuw was ons tsarenhuis helaas niet meer Russisch van nationaliteit. De adel was niet meer proportioneel verdeeld: eenderde was Russisch, eenderde Tataars en eenderde Litouws. Russen werden uit staatsfuncties verdreven.

De revolutie van de 20ste eeuw is door joden gemaakt. Als het de tijd was voor het joods gebed in de eerste Sovjet-regering, had alleen Lenin de kamer hoeven te verlaten. Een klein volk organiseert zich nu eenmaal altijd beter dan een groot, het heeft een conspiratieve bloedband.

In Rusland genoten de Russen niet de privileges van de kolonisator, zoals een Engelsman of een Oostenrijker. De Rus leefde beroerder dan een Balt of een Georgiër. Rusland was geen imperium, het was een christelijk-orthodoxe gemeenschap van volkeren.

Rus zijn betekende dat je christelijk-orthodox was. Tot de komst van de tv was voor een boer het vaderland zijn dorp, of zijn regio, een ander dorp lag in den vreemde. Het begrip ''wij Oekraëers'' of ''wij Russen'' bestond niet. Het was een natuurlijke gemeenschap.

Toen de religie te gronde werd gericht, gingen onze jongere broers zich oriënteren op nationale ideeën. Ze wilden zich van Rusland afscheiden. Het Westen stimuleerde dit streven, want het was een manier om de SovjetUnie te verzwakken.

Maar Rusland raakte zijn identiteit kwijt en kreeg er niets voor terug. Wie zijn we, als de orthodoxie wegvalt? Het Westen had geen belang bij het Russisch nationalisme en de Sovjet-autoriteiten evenmin, want die hadden zelf geen nationale wortels.

De Sovjet-Unie stortte ineen omdat Russen zich geen Russen meer voelden. Je kunt niet een staat bouwen op het afwijzen van een nationale basis. Dit is mijn land en ik zal er voor vechten, die instelling ontbrak.

Het is een tragedie dat de Sovjet-Unie uiteengevallen is, maar ook onze redding, want anders zouden we in de 21ste eeuw onder een Turks juk leven. Het verlies van Mantsjoerije in 1905 was destijds een ramp, maar was het niet gebeurd dan was Rusland nu Chinees geweest. De belangrijkste patriottische krant Zavtra (Morgen) snapt dat niet, die denkt dat Turks en Slavisch pijnloos kunnen samenleven.

Het gevaar dat het Russische volk uitsterft, is groot. In het midden van de volgende eeuw zijn we misschien al met minder dan honderd miljoen, en kunnen we ons gebied niet meer verdedigen. Dat is nu al moeilijk. Eerst geestelijk sterven, vervolgens fysiek en dan volgt de ondergang van de staat.

Het geestelijke klimaat is verpest. De televisie, de cultus van het geld, individualisme, pornografie en alcoholisme degenereren het volk nog verder. De orthodoxe kerk doet wat ze kan. Ze restaureert de kerken die ze terugkrijgt. Dat neemt alle energie in beslag. Hoe moet je zielen redden zonder kerken te bezitten? De kerk schept nu voorwaarden voor een herrijzenis.

Russen hebben altijd de voorkeur gegeven aan geestelijke en economische activiteiten, boven bestuurlijke. Macht was zondig. Politieke strijd is het Russische volk vreemd. Nog steeds. Bij de laatste verkiezingen was de opkomst nauwelijks voldoende. Eerst ging men uit nieuwsgierigheid stemmen, toen bleef men weg. Rusland roept niet om een politieke, maar om een geestelijke leider. Zo iemand kan Solzjenitsyn worden, Raspoetin of Sjafarevitsj (een wiskundige en auteur van een antisemitisch pamflet Russofobie, HR).

Om de crisis te overwinnen en het Russische volk samen te smeden, moet er een samengebald ideaal komen, een ideaal dat haast onbereikbaar is. Moskou het Derde Rome. Hetzelfde gebeurde in de Sovjet-tijd. In plaats van een Derde Rome kwam de Derde Internationale, wij zouden alle volkeren redden. Het was een quasi-religieus idee.

Rusland heeft de universele broederschap en het geweten der naties te bieden. Dienen en begrip voor elk mens tonen, en zo de beschaving bevorderen. Zonder winstbejag. De Derde Wereld zag in de Sovjet-Unie het steunpunt voor rechtvaardigheid. Ik denk dat het een kans is voor het nieuwe Rusland, zonder klassenstrijd, maar voor rechtvaardigheid. Hoewel de moraal en het nationale wezen van de Rus bedorven zijn, is hij potentieel nog steeds tot het goede in staat.

Een Rus kan een ander begrijpen. Hij heeft medelijden met de neger. Moet u eens in de treinen rond Moskou zien, de hoeveelheid negers! En dat terwijl er voor onze eigen vluchtelingen geen plek is. Die negers hebben een andere cultuur, als je het een cultuur kunt noemen, en dan die angst voor epidemieën. Maar in Rusland is geen spoor van fascisme te vinden, wat het buitenland ook moge beweren. De ervaring van rampspoed kan de mensheid tot nut zijn. Het heeft ons mededogen en begrip en tolerantie geleerd.'

Meer over