Unieke uitdrukkingen

'Teatralia-lia-ia', neuriede de dansrecensente van Het Parool net verstaanbaar tijdens de première van het lenteprogramma van Introdans. De choreografieën van Jorma Uotinen, Lindsay Kemp en Gianfranco Paoluzi - deze week voor het laatst te zien - hebben inderdaad een hoog lalala-gehalte....

Even denk je dat het Arnhemse gezelschap zijn jeugd- en volwassenafdeling door elkaar heeft gehaald. Maar het staat echt in de folder: 'Teatralia is een programma voor liefhebbers van klassieke en moderne danskunst waarbij het theatrale aspect de boventoon voert en voor mensen die zich graag laten inspireren en verrassen door wisselende vormen, spannende belichting en theatrale kostuums.' Danstheater heet dat in volwassen termen. Maar dat klinkt niet hip, dus noem je je programma Teatralia.

Deze weken vallen de schouwburgbrochures weer in de bus, met daarin het culturele aanbod van het volgend seizoen. Toeschouwers worden geacht op grond van programmatitels en een korte beschrijving een abonnement samen te stellen. Dan zou je denken dat gezelschappen hun best doen pakkende namen te verzinnen.

Echter, hoe groter het dansgezelschap, hoe droeviger de titels. Het Nederlands Dans Theater, topgezelschap uit Den Haag, spant de kroon: Unique Expressions heet een drieluik met NDT-premières van William Forsythe, Jirí Kylián en de Albanees Angelin Preljocaj. Alsof je een tuttig Brits theemerk met zoet smaakje aanbiedt, in plaats van de beste dansers van Nederland in choreografieën van op z'n minst twee van de beste choreografen ter wereld. Moving Boundaries, Individual Elements en Essence of Dance zijn nog een paar namen die aan de creativiteit van de pr-afdeling zijn ontsnapt.

Natuurlijk is het lastig vaak drie totaal verschillende choreografieën, waarvan sommigen nog niet gemaakt, onder één noemer te presenteren. Vroeger koos het Nederlands Dans Theater voor het gortdroge Programma I, Programma II enzovoort, maar dat was niet alleen onverkoopbaar, ook snel verwarrend. Als Programma II in maart was te zien, kon je dan bij datzelfde theater ook Programma I zien? Nee, dat bleek alleen in Den Haag te staan.

Toch kampen ook kleinere gezelschappen, die maar één avondvullende choreografie presenteren, met een gebrek aan originaliteit. Wie gelooft er nu dat er achter A Point Of View Of Nobody In Particular (Leine & Roebana) iets bijzonders schuilgaat?

Nee, dan de Vlamingen: As Long As The World Needs A Warriors Soul (Jan Fabre) klinkt goed in tijden van hernieuwde oorlogstaal. Of Vrouwenvouwen (Charlotte Vandeneynde) - mét spatie was nog beter geweest - bekt moeilijk, maar prikkelt wel.

Dans is niet de taal van het woord. Dans heeft prachtige lijven in de aanbieding. Niet voor niets worden fotografen als Erwin Olaf (foto-enscenering) en mode-ontwerpers als Oscar Suleyman en AZIZ (kostuums) ingehuurd. Misschien toch eens een reclamebureau vragen de titels onder de loep te nemen.

Meer over