Un long dimanche de fiançailles, The Dictator, I Love you Phillip Morris

Iedere dag tipt de Volkskrant de beste films op televisie.

Berend Jan Bockting
Audrey Tautou in Un long dimanche de fiançailles. Beeld Warner Independent Pictures
Audrey Tautou in Un long dimanche de fiançailles.Beeld Warner Independent Pictures

Un long dimanche de fiançailles (Jean-Pierre Jeunet, 2004)
Eén, 23.15-01.20 uur.

Na het succes van het optimistische grotestadssprookje Le fabuleux destin d'Amélie Poulain (2001) kon regisseur Jean-Pierre Jeunet maken wat hij wilde. Van een Amerikaanse filmstudio kreeg hij 55 miljoen dollar, zonder restricties. Het resultaat, Un long dimanche de fiançailles, borduurt voort op het succes van Amélie, maar is beduidend minder vrolijk. De film speelt rond de Eerste Wereldoorlog, Amélie-ster Audrey Tautou speelt opnieuw de hoofdrol en Jodie Foster duikt op als Franse plattelandsvrouw. Jeunet maakte een bewonderenswaardig amalgaam van een knetterende liefde, oorlogsgruwelen en de ontwrichting na de oorlog, evenals Amélie vormgegeven als een oneindig creatief plaatjesboek vol audiovisueel uitbundige zijsprongetjes en terzijdes. Die aanpak bleek bij zijn meest recente film, de Engelstalige, driedimensionale verfilming van het literaire prentenboek The Selected Works of T.S. Spivet van Reif Larsen, echter grotendeels uitgewerkt.

The Dictator
RTL 5, 20.30-22.10 uur.

(Larry Charles, 2012) Aan zijn nieuwe personage ligt het niet. De transformatie tot Kadhafi-achtige schreeuwlelijk met een opgeheven vinger is geslaagd. Maar het volledig gescripte verhaalverloop pakt bijzonder slecht uit voor de voorheen in semi-documentairestijl opererende Sacha Baron Cohen (Ali G, Borat, Brüno). De rechterhand van de dictator in kwestie, gespeeld door Ben Kingsley, misbruikt diens sulligheid en lokt de despoot naar New York, waar hij verliefd wordt op een linkse activiste (Anna Faris), terwijl hij leert dat Amerika minstens even dictatoriaal wordt bestuurd als zijn oliestaatje. Subtiel zijn de typetjes van Baron Cohen natuurlijk nooit geweest, maar wanneer er niemand is om zijn strategisch ingezette lompheid terug te kaatsen, vallen zijn platte grappen dood en speelt de komiek in het luchtledige. Politieke incorrectheid is in The Dictator een doel op zich, zonder dat de film ook maar in de buurt komt van de scherpte waarmee Baron Cohen als Ali G of Borat door de samenleving raasde.

I Love You Phillip Morris
RTL 5, 22.15-00.15 uur.

(Glenn Ficarra en John Requa, 2009) In de Verenigde Staten werd I Love You Phillip Morris door enkele recensenten onthaald als een 'dappere film', omdat homo's hier nu eens niet heel politiek correct als doodnormale mensen worden geportretteerd. Dat zal in het puriteinse Hollywood ongetwijfeld opgaan, maar hier, in het land van Geer en Goor, treedt gaandeweg toch een zekere vermoeidheid op bij alle pijpgrapjes en wolken die de vorm aannemen van penissen. In dit onwaarschijnlijke levensverhaal van Amerikaan Steven Russell, aardig gespeeld door Jim Carrey, zien we hoe een geadopteerde, getrouwde, brave, collegiale vader en politieagent na een verkeersongeluk plotseling besluit uit de kast te komen. De makers van deze deels geslaagde komedie baseerden hun film op het leven van de homoseksuele meesteroplichter Russell, die in Texas momenteel een straf van 144 jaar uitzit. De man, gezegend met een uitzonderlijk hoog IQ, gaf zich even makkelijk uit voor agent, advocaat als rechter en wist opmerkelijk vaak op uiterst inventieve wijze aan de autoriteiten te ontsnappen. In de gevangenis ontmoet hij de liefde van zijn leven: de naïeve Phillip Morris (Ewan McGregor). Met een dwangmatige oplichter en diens homoseksuele liefdesperikelen wijkt I Love You Phillip Morris sterk af van de doorsnee-Hollywoodcomedy, en zeker het eerste half uur treft doel. Maar het ontbreekt de film aan scherpte om de volledige speelduur te blijven boeien.

Meer over