Uitje

BENIEUWD naar de uitslag van de Britse verkiezingen grijp ik slaperig de krant, zoek de opening en vind als kop: 'Ouderen zien reikhalzend uit naar het jaarlijkse uitje'....

Akkoord, het kiezen van prioriteiten in het nieuws is elke dag weer een moeilijke, en vooral ook arbitraire aangelegenheid, maar dít? Ouderen? Jaarlijkse uitje?

O nee, wat ik in handen blijk te hebben is niet de Volkskrant, maar een exemplaar van het Noordhollands Weekblad, een huis-aan-huis verspreid ding vol gezelligheid en middenstand.

Op de belendende foto steken de bewoners van bejaardentehuis Torenerf te Wormer - na een jolig 'hieperdepiep' van de fotograaf - hun handen in de lucht. Zelf word ik er eerder een tikje bedroefd van. Sanseveria's en geraniums vormen de grenspalen van het universum waaruit de Torenervers, gekromd en moegewerkt, eenmaals 's jaars op avontuur worden gelaten.

'De vaartocht met de Alcmaria gaat richting Marken, alwaar de deelnemers van boord kunnen', zo rapporteert het blad. 'Aan boord krijgen de mensen koffie met gebak, gesponsord door firma Floris, en het tweede bakje koffie wordt aangeboden door de winkeliersvereniging Actief.'

Op de 1 mei-bijeenkomst donderdag - gebak met rode vruchtjes opnieuw gesubsidieerd door firma Floris - zongen diezelfde bejaarden nog maar eens van het reed'lijk willen dat stroomt over d'aarde: reikhalzend keek de arbeidersklasse al die tijd uit naar het gloren van het morgenrood, maar het proletarisch ideaal is voor hen verschrompeld tot de Alcmaria die over de Gouwzee stroomt.

Als we het NOS-journaal mogen geloven, werd de Dag van de Arbeid alleen nog in ere gehouden in verzorgingstehuizen en aanleunwoningen. En inderdaad: een hakkuuuh-versie van De Internationale heb ik op The Music Factory nog niet waargenomen.

Het komt natuurlijk doordat de idealen van het socialisme inmiddels lang en breed zijn verwezenlijkt: voorzover op de wereld nog armoede voorkomt, is dat de mensen d'r eigen schuld. En zeker in Nederland zijn de optieregelingen zodanig gedemocratiseerd, dat we kunnen spreken van een rechtvaardige verdeling van inkomen, voorkennis en macht.

Ik schaam me niettemin te moeten toegeven dat ik donderdag géén Dag van de Arbeid heb gevierd, net zoals ik me schaam te moeten toegeven dat ik hem (haar, volgens prof. Agnes Verbiest) tot in de jaren tachtig wél heb gevierd - fout geweest in de Koude Oorlog. Voor het zingen van een gloedvol Ontwaakt, verworpenen der aarde kun je me 's nachts wakker maken. Wat heet: ik ken zelfs de hele originele Franse tekst, luister maar.

Ben ik dus oud en verschrompeld? Welnee, ik ben juist ontzettend jong. Tony Blair is precies zeventig dagen vóór mij geboren, dus voor hetzelfde geld was ik nu de jongste Britse premier sinds 1812 geweest. Het kan raar lopen.

Gek trouwens dat je de Britse socialisten nooit De Internationale ziet zingen. Zelfs van Tony Benn en Michael Foot kan ik het me niet herinneren, en ik betwijfel of er überhaupt ooit een vertaling is gemaakt. Get out of your f... bed, you outcasts of the earth? Dat is uit de mond van Tony Blair hooguit acceptabel als hij dat Gary Glitter-kostuum uit de kast haalt waarmee hij in de jaren zeventig menige landslide boekte bij de meisjes van het dispuut.

Als er één land is in beschaafd Europa waar de bazen nog bazen zijn en het werkvolk nog werkvolk, dan is dat - na achttien jaar Thatcherisme - Groot-Brittannië. Het wemelt daar van de verpauperde bejaarden die - als ze 's winters al niet doodvriezen - mochten wíllen dat ze een keer per jaar met de bus naar Blackpool werden gereden.

En dáár gaat Tony nu iets aan doen.

'Ouderen zien reikhalzend uit naar het jaarlijkse uitje': volgens mij heeft die koppenmaker van het Noordhollands Weeklad in acht woorden de essentie van het socialisme samengevat.

Rob Vreeken

Meer over