Uit de maat van de tijd

Het menu du jour van uw correspondent te Parijs begint met koffie en The international Herald Tribune. Omdat dat een goede, feitelijke krant is, die helpt de Franse gebeurlijkheden op hun ware grootte te schatten....

Volgt Libération, het beetje hippe, beetje flodderig gemaakte, érg politiek correcte dagblad van de voormalige soixante-huitards. Libé heeft altijd een goede neus voor 'de straat', in Frankrijk een even vluchtige als onontkoombare politieke kracht. Er is een goede kunst & cultuurrubriek. Voor de liefhebbers heeft degene die de nieuw verschenen video's bespreekt, allesbehalve een blinde vlek voor pornografie.

De debatpagina legt het af tegen die van Le Monde. En meestal ligt onder de Libé inderdaad Le Monde van gisteravond die wacht om te worden uitgelezen. Le Monde heeft een paar jaar geleden onderzoek laten doen naar wat bij de Volkskrant 'ontlezing' wordt genoemd. De resultaten waren verschrikkelijk. De meeste Monde-kopers moeten 's middags met de krant onder hun arm intellectueel door Parijs flaneren, zonder de krant verder in te zien. Daarop heeft hoofdredacteur Colombani geprobeerd een wat vlottere krant te maken. Met de betaalde oplage gaat het inderdaad beter (vorig jaar ruim 4 procent omhoog), maar voor het overige houdt de saaiheid van Le Monde gelukkig nog altijd gelijke tred met die van het volle leven.

'Valéry Giscard d'Estaing: effort', stond eens te lezen over de volle breedte van de voorpagina. De ex-president van de Republiek meende dat er een krachtsinspanning geleverd diende te worden. Le Monde vond die mededeling meer dan de moeite waard. Ook gezien: 'Alain Juppé s'explique'. Wat wil zeggen dat de oud-premier bereid is geweest Le Monde te woord te staan. Vier kolommen breed op de één.

Afhankelijk van de actualiteit en de tijd ligt vervolgens een van de economische dagbladen Les Echos of La Tribune op tafel. Ze zijn me even lief en ik kies op grond van de voorpagina. Ook afhankelijk van de actualiteit - prinses Diana doodgereden, tv-presentator Poivre d'Arvor vader van onecht kind, broedermoord in het stadhuis van Parijs - verstouw ik een nummertje van Le Parisien en/of France Soir, dat tegenwoordig een ochtendkrant is.

Het favoriete dagblad bewaar ik voor het laatst. Dat betekent in de praktijk vaak dat het ongelezen op de stapel verdwijnt. Jammer, want Le Figaro is in de krantenwereld wat Brigitte Bardot is voor de Franse film en de Citroën DS voor het wagenpark - je ziet ze nog wel eens, je kunt er de glorie van weleer nog goed aan aflezen, maar je weet dat de betonrot definitief in het karkas zit en dat het elk moment afgelopen kan zijn.

Voor het nieuws hoef je Le Figaro niet te kopen. Behoudens een vermeldenswaardige uitzondering als de artikelenserie van Patrick de St. Exupéry over de Franse strapatsen in Rwanda. De serie leidde direct tot het parlementaire onderzoek dat nog steeds gaande is. Zoals alle berichtgeving in Le Figaro diende dit mede een politiek doel: het bezwadderen van de huidige linkse regering, in dit geval door haar in verband te brengen met het tijdperk van François Mitterrand. Naar het zich laat aanzien zat wijlen de president tot voorbij z'n knieën vast in het bloed en de drek van de Rwandese genocide. Koren op de molen van Le Figaro.

Jaar in jaar uit lezen we al over de crisis van links. In Le Figaro kun je zien hoe bleekjes rechts er dezer dagen bij loopt. De krant doet z'n uiterste best voluit oppositie te voeren, zoals het in Frankrijk betaamt als de tegenpartij aan het bewind is. De gaullistische partijleider Séguin legde de politieke principes afgelopen weekeinde nog een keertje uit. 'De president presideert, de regering regeert, de oppositie opponeert.' Geen compromissen.

Le Figaro wordt geacht de rechtse partijlijn te dienen. Dat lukt niet, omdat de rechtse partijen de koers volledig kwijt zijn en dus ook de krant in het duister vaart. Vijf hoofdredacteuren koersen vijf kanten op in hun hoofdartikelen, de baas van de brievenrubriek wil wel zaken doen met het Front National. Dat leidt tot een aandoenlijk wanhopige krant die volstrekt uit de maat van de tijd marcheert. Vorig weekeinde meldde Le Figaro hoe de habitués van de beroemde Parijse brasserie Balzar hun restaurant hadden bezet, nadat het in handen van een keten was gevallen. Een bezetter verwoordde z'n bezwaren tegen het nieuwe regime: 'Misschien is het nu wel beter, maar het is niet meer zoals het was.' Le Figaro ten voeten uit.

Martin Sommer

Buitenlandse correspondenten van de Volkskrant beschrijven de komende weken 'hun' dagblad of dagbladen.

Meer over