Uit de kast, met dank aan imam el-Moumni

Uit de speakers dreunt Arabische disco. Verleidelijk kronkelt Atef zijn lichaam. Langs de Prinsengracht klappen tienduizenden glamourboys, leernichten en dagjesmensen voor de Egyptische buikdanser op de Arabische homoboot Habibi Ana....

De geest is uit de fles. Tijdens de jaarlijkse Gaypride-botenparade maken Amsterdam en de rest van hetero-Nederland zaterdag kennis met Arabische homo's. Maandenlang was de voorheen onbekende groep in het nieuws. Met dank aan de Rotterdamse imam el-Moumni, die de mannenliefde veroordeelde als een besmettelijke ziekte. De aandacht voor de schuit van Habibi Ana, omgetoverd tot een tafereel uit Duizend-en-één Nacht, is overweldigend. Iedereen wil de homoseksuele buikdansers, gesluierde nichten en Arabische 'prinsen' zien.

Vooral de aandacht van de media is volgens deelnemer Chofik, in het dagelijks leven medewerker van de Schorer Stichting, hypocriet. 'Jarenlang werk je keihard aan de emancipatie van de Arabische homoseksuelen. Vergeefs. Maar nu een imam van alles heeft geroepen, wil iedereen een boot met Arabische homo's.'

Ook Samir heeft zich geërgerd aan de uitgebreide aandacht voor el-Moumni. 'Hierdoor is in Nederland een hijgerige stemming ontstaan en zijn veel homo's bang geworden. Ik heb mij hier nooit bedreigd gevoeld. Waarom zou ik bang moeten zijn voor wie ik ben? Als dat zo was, kon ik net zo goed terug naar Libanon.'

Niet iedereen aan boord van de Habibi Ana straalt Samirs zelfverzekerdheid uit. Opvallend is dat de passagiers uitbundiger dansen als de gracht breed is. Waar de mensenmassa op de wal te dichtbij staat, zwaaien ze timide.

'De angst voor herkenning blijft', zegt Salib. Pas enkele dagen geleden zegde de 35-jarige Egyptische eigenaar van homocafé Habibi Ana ('Mijn lieve schat') zijn deelname toe. De klanten lieten zich lastig overhalen, bang voor ontmaskering en sociale uitsluiting. 'Wat je voelt, moet je tonen, hield ik ze voor. Het gaat niet om een statement tegen de imams. Het gaat om erkenning.' Daarom heeft Salib gekozen voor een neutraal thema en niet voor een sneer naar el-Moumni, zoals travestie-cabaretgroep Chicks with Dicks die geeft. Hun schuit is getooid met een metershoge minaret.

Natuurlijk schrok Salib toen een imam in het tolerante Nederland hel en verdoemenis riep. Maar toen publiek en politiek el-Moumni unaniem veroordeelden, wist Salib dat het goed zat. Hij wil de Arabische homo's een plek bezorgen. 'Tot nu toe moesten wij het doen met speciale avonden van het COC. Die houden binnenkort op. Dan is het goed dat Arabische homo's een eigen café hebben.'

Salib heeft zijn geaardheid geaccepteerd, 'maar velen moeten nog worden geholpen met hun gevoelens'. Toch zullen veel mensen net als hij een dubbelleven moeten leiden. 'Mijn ouders bijvoorbeeld weten dat ik homo ben, maar zullen er nooit over praten. Ze weten dat ik een café heb, maar vertellen dat het een homocafé is, is onmogelijk.'

Glimlachend kijkt Salib ter hoogte van de Westerkerk toe hoe Alki, zijn gespierde barman uit Libanon, een geboeide Israëlische nicht aan zich onderwerpt. Niet lang daarna laten ook enige andere passagiers hun schroom varen. Waarom niet? Overal zien zij blijde gezichten. Louter applaus en bloemen dalen op hen neer, en niet de stenenregen die ze in hun vaderland kunnen verwachten.

De Algerijn Ahmed relativeert echter de zegetocht door de Amsterdamse grachten. 'Dat we vandaag van Arabische jongeren en huisvaders aan de kant positieve reacties krijgen, zegt niks. Zij zijn de mensen die ons altijd al hebben geaccepteerd. Degenen die ons veroordelen zoals el-Moumni komen echt niet kijken naar een stelletje nichten op een boot.'

Toch valt hij even later geëmotioneerd Salib in de armen. Net voorbij de brug over de Leidsestraat houdt een toeschouwer een grote roze driehoek omhoog met zwarte Arabische letters. Salib glimt als hij vertelt wat erop staat: 'We houden van jullie'.

De echte ontlading komt een uur later bij het eindpunt, het Oosterdok. Ver van vreemde blikken vallen passagiers elkaar in de armen. Een enkele kus wordt uitgedeeld. Opluchting over de goede afloop overheerst. Niettemin waarschuwt Ahmed dat voor enkelen op de boot nu pas de strijd begint. 'Die zijn voor het eerst uitgekomen voor wie zij werkelijk zijn. Zij krijgen het de komende weken erg moeilijk. Toch weten ze dat ze vandaag de juiste keuze hebben gemaakt. Als hun omgeving ze binnenkort accepteert, kunnen ze eindelijk gaan leven.'

Meer over