Ugh

Huidskleur en afstamming liggen bij castings hoe langer hoe meer onder een vergrootglas.

FLOORTJE SMIT

Floortje Smit, filmrecensente, werpt haar blik op de hedendaagse beeldcultuur

Als er een actrice geknipt is voor de rol als inwoner van Neverland is het Rooney Mara wel. Met die grote ogen in haar hartvormige, bleke gezicht en die wat puntige oren. Met dat ene onderontwikkelde boventandje dat ze zo ontwapend blootlacht. Een buitenaardse schoonheid die zo in de wereld van Peter Pan past, de ideale kandidaat voor elfje of zeemeermin.

Joe Wright (Atonement) had een minder voor de hand liggende rol voor haar in zijn hoofd. In zijn Peter Pan-prequel ziet hij haar graag als Tijgerlelie. Inderdaad: Peter Pans indianenvriendinnetje.

Ja hoor, typische Hollywoodse witwasserij, zo barstte de kritiek meteen los toen het nieuws vorige week werd bekendgemaakt.

Dat had Wright op zijn vingers kunnen natellen, want huidskleur en afstamming liggen bij castings hoe langer hoe meer onder een vergrootglas - kijkers pikken het niet meer als blanke acteurs schaamteloos worden ingezet voor rollen die om een kleurtje vragen. Zo werd de keuze voor Jennifer Lawrence in The Hunger Games bekritiseerd omdat Katniss volgens de boeken een 'olijfkleurige huid' heeft.

Waarschijnlijk uit pure narrigheid besloten ook de blanken in opstand te komen tegen Quvenzhané Wallis als het roodharige weesmeisje in de remake van Annie, maar dat is onzin natuurlijk. Huidskleur speelt geen rol in het verhaal, dus het doet er niet toe. Andersom is het bezwaar meer valide: er zijn immers al zo weinig interessante rollen voor minderheden.

Hoe het kan misgaan als je niet genoeg gevoel hebt voor achtergronden, toonde Johnny Depp aan met The Lone Ranger. Met zijn indianenschmink en raar acteerwerk representeerde zijn Tonto de stereotype indiaan die allang uitgestorven had moeten zijn. Het probleem is: Peter Pans Tijgerlelie is precies zo'n indiaan. Ze is een wandelend racistisch stereotype - wat niet vreemd is omdat ze in 1906 is bedacht en het klassieke beeld moet voorstellen dat Britse kinderen indertijd van Indianen hadden.

Dat was ook een hardnekkig beeld: kijk maar naar de Walt Disney-klassieker uit 1953. Snoezig is Tijgerlelie wel, met haar neuskusjes. Maar dan die letterlijk roodgekleurde vader: 'Waarom hij zeggen 'ugh'?', zingt-gromt hij in het vrolijke liedje Hoe komt de roodhuid rood? ('Omdat zij blozen als zij bloot een dansje doen'). Daar kan geen mens nog naar kijken zonder van schaamte ineen te krimpen.

Wright kan met de casting van Rooney Mara juist die vervelende bagage doen vergeten en het personage voor Peter Pan heruitvinden. In interviews benadrukt hij dat zijn Pan een moderne, multiculturele prequel op het verhaal is. Ook Lupira Nyong'o en Adèle Exarchopoulos waren in de race voor de rol. Dat klinkt interessant - zo interessant dat er vooralsnog niets valt te concluderen op basis van de huidskleur van Tijgerlelie alleen. En dat is iets waar alle racisme-roepers zich toch achter moeten kunnen scharen.

undefined

Meer over