Tweede jeugd

Tindersticks is terug. Er is een album en volgende week treedt de band op in het Concertgebouw in Amsterdam. Zanger Stuart Staples over zijn vijf favoriete platen.

Waarom een boek met songteksten? Is het omdat hij haast onverstaanbaar mompelt wanneer hij zingt? Stuart Staples, zanger van Tindersticks, kan er wel om lachen. 'Vroeger hoorde ik dat weleens, ja. Nu zing ik anders denk ik, hóóp ik. Niet naar binnen gekeerd, naar buiten toe. In onze begindagen voelde ik me nog zo zelfbewust en onzeker over het blootgeven van mezelf en dat heeft zijn weerslag op je gedrag op het podium. Hoe je zingt, hoe je het podium op loopt; het wordt iets waar je te veel over gaat nadenken.'

Die begindagen zijn 22 jaar geleden. Twee jaar later, in 1993, kwam het eerste album van Tindersticks uit, de band die zo fraai motregens van melancholie van zijn muziek laat druipen; muziek waarin Staples' stem slaapwandelt. Twintig jaar geleden dus, kwam dat eerste album uit, een jubileum dat nu wordt gevierd met het boek Singing Skies, met daarin behalve songteksten ook illustraties van Staples' vrouw Suzanne Osborne. En er is een jubileumconcert, 29 oktober in het Concertgebouw in Amsterdam. En een verzamelalbum Across Six Leap Years.

Correctie: geen verzamelalbum. Staples: 'Ik vind het begrip verzamelalbum waar gewoonlijk de beste nummers van een band op staan een beetje een saai en dood concept. We wilden met Across Six Leap Years juist die nummers een tweede kans geven waarvan we vonden dat ze nooit de uitvoering hebben gekregen die ze verdienden.'

Een tweede kans van een band die zelf een tweede leven is ingegaan. In 2003 viel Tindersticks uiteen. Wat begon als een muzikaal avontuur voelde na zes albums te veel als een beslommering. Er moest opeens aan verwachtingen worden voldaan. Vijf jaar geleden probeerde Staples het weer met een kleine kern, met succes. 'We zijn weer een band geworden. Of meer dan dat. Het voelt als een diepere connectie. Dat willen we nu ook een beetje vieren.'

The Associates - The Affectionate Punch (1980)

'Ik was in 1980 15 jaar oud, een leeftijd waarop je je eigen weg begint te ontdekken. Er waren nogal wat onbevreesde en karaktervolle stemmen in die periode. Marc Almond, Ian Curtis van Joy Division en Billy Mackenzie van Associates. Ik had mezelf omgeven door de muziek van die gasten, die je geen van allen als natuurlijke zangers kunt betitelen, maar die wel een overtuigend geluid hadden. De muziek van Associates met dat theatrale gedragene van Mackenzie was direct en wars van enig muzikaal raffinement. Ik bedoel: het was geen Supertramp, maar wel tastbaar, direct en karaktervol en het gaf me een soort toestemming om het als atypische zanger ook te proberen.'

Cabaret Voltaire - Voice Of America (1980)

'De eerste keer dat ik Neil (Fraser, gitarist van Tindersticks) ontmoette, hebben we samen in het donker geluisterd naar Voice Of America van Cabaret Voltaire. Dit is bijna de ultieme knutsel-hem-zelf-in-je-slaapkamer-plaat. Ik heb expres niet gekozen voor hun bekendere, latere werk, omdat dit nog extreem de geest van avontuur en experiment in zich draagt. Je hoort hoe ze samen aan het klooien zijn met hun houtje-touwtje-elektronica en hoe de pure vreugde van het creëren er dwars doorheen klinkt. Iets heel unieks dat verloren gaat als bands de juiste middelen hebben en niet meer hoeven te worstelen. Het klinkt dan vaak te gemakkelijk.'

Dexy's Midnight Runners - Searching For The Young Soul Rebels (1980)

'Voor mijn 15de hoorde ik thuis alleen maar northern soul. Mijn zus was een grote fan en ging naar elke disco waar het werd gedraaid. Soul was in 1979 een openbaring voor me. Dexy's raakte aan dat geluid, terwijl ze tegelijk een randje punk en roots hadden. Die botsing tussen stijlen betekent veel voor me. Alles wat ik heb gedaan, draagt iets van een botsing in zich. De mix van die doe-het-zelf-attitude van punk, met de doorleefdheid van soul spreekt me enorm aan.'

Joy Divison - Closer (1980)

'Toen deze plaat uitkwam, waren er zo weinig mensen die daadwerkelijk naar Joy Division luisterden. Als je iemand anders tegenkwam die ook van Joy Divison hield, voelde het alsof je samen tot een geheim genootschap behoorde. Ik had het prachtig gevonden als zanger Ian Curtis geen zelfmoord had gepleegd, maar zanger was geworden in New Order. Voor mijn gevoel is New Order na Joy Divison een instrumentale band geworden met een groot gat waar de zanger hoort te zitten. Curtis worstelde met zijn depressies en zong daarover. Maar een heleboel mensen die later Joy Divison luisterden, gingen voor die mystiek van de dood die rond hem hing. Een van de meest trieste zaken rond Curtis was dat het voor hem allemaal heel echt en voelbaar was, terwijl de mensen om hem heen geen flauw benul hadden.'

Talking Heads - Remain in Light (1980)

'Nog zo vers als de dag dat-ie uitkwam. De hele A-kant is fantastisch. De ritmen, de manier waarop de nummers zijn geschreven, de begeleiding en de vocalen van David Byrne. Deze plaat laat Talking Heads en David Byrne op hun best horen. De teksten die op een willekeurige manier tot stand kwamen en je voortdurend laten hengelen naar een betekenis. Intrigerend, de manier waarop de plaat, die Byrnes intellectualisme paart aan Afrikaanse polyritmen, voortdurend je brein en je lichaam kietelt. Byrne heeft een uitzonderlijk talent om dat soort zaken tot opwindende hybrides samen te smelten.'

Credit: Tindersticks - Across Six Leap Years (V2). Tindersticks treedt 29/10 op in Het Concertgebouw, Amsterdam. Het songtekstboek Singing Skies is te bestellen via de website tindersticks.co.uk.

undefined

Meer over