Tv-tips

Big easy express

Zaterdag, Ned 3, 20.55 uur

Wat krijg je als je de folkhelden van de bands Mumford & Sons, Edward Sharpe & The Magnetic Zeros en Old Crown Medicine Show in een trein stopt en ze een reis van San Francisco naar New Orleans laat maken? Een vrolijke hippieachtige, mooie deuntjes producerende boel, zo blijkt bij het zien van Emmett Malloys documentaire Big Easy Express. Het moet de droom zijn van elke band: met muzikale lotgenoten zes dagen lang erop los kunnen jammen, terwijl ondertussen het Amerikaanse platteland voorbijglijdt. Op zes plekken stopte de trein zodat de bandleden, vlakbij de stations, optredens konden geven.

Big Easy Express houdt het midden tussen een roadmovie en een muziekdocumentaire. Dat levert veel sfeervolle beelden op, maar vormt zo nu een dan ook een beperking. Echt veel over de bandleden kom je niet te weten, waardoor Big Easy Express meer op een langgerekte videoclip lijkt dan op een documentaire.

Dat is niet verwonderlijk als je kijkt naar de achtergrond van regisseur Malloy. Samen met zijn broer Brendan maakte hij videoclips voor onder anderen Jack Johnson, Vampire Weekend en N*E*R*D. Eerder regisseerde hij de muziekdocumentaire Under Great White Northern Lights over de Canadese concerttour van het rockduo The White Stripes. Big Easy Express baseerde hij op de muziekfilm Festival Express uit 2003, waarin de Canadese treintournee van onder anderen Janis Joplin en Grateful Dead uit 1970 werd gevolgd.

Het hoogtepunt van de reis wordt in de laatste scène bereikt. Tijdens een concert in New Orleans spelen de bands samen het oude gospelnummer This Train is Bound for Glory. Bijna vijftien minuten duurt die akte waarin de speelvreugde van het scherm afspat. Hiermee is de documentaire vooral voer voor fans, maar die zijn er genoeg, of zouden er in elk geval moeten zijn. Want al ontbeert Big Easy Express structuur, de documentaire is door de ongekende muzikaliteit van de bandleden toch zeer het kijken waard.

Heldrings dagen, een laatste gesprek

Maandag, Ned 2, 23.00 uur

Interviewer Frénk van der Linden maakte met regisseur Gisèla Mallant een tv-portret van zijn held Jerôme Heldring (95). Die de nestor van de Nederlandse journalistiek en de uitvinder van de buitenlandcolumn wordt genoemd. Op zijn 94ste stopte Heldring met zijn wekelijkse rubriek Dezer Dagen in het NRC Handelsblad, die hij op een vooroorlogse typemachine tikte om het stuk vervolgens, op een zwart rijwiel, naar de krant te brengen.

Toen zijn vrouw Fiet ziek werd, besloot Heldring niet meer mee te werken aan dit televisieportret. Paniek bij Frénk van der Linden en zijn crew: maanden was er al in het leven van Heldring gespit en de cameraploeg was geregeld. Niet veel later kwam Heldring terug op zijn besluit omdat hij 'bij nader inzien geen vermoeide oude zak' wilde zijn. Gelukkig maar, want dit 'laatste gesprek' levert een mooi profiel op van de man die liever vraagtekens dan uitroeptekens gebruikte om mensen te laten nadenken.

undefined

Meer over