Trouw aan Gemser beloond met gouden mijl

Op het nummer waar lef en tactisch vernuft de weg naar succes markeren, de 1500 meter, schudde Ids Postma afgelopen weekeinde de frustraties van een traumatische winter van zich af....

De innige omhelzing met coach Gemser, eens te meer een teken van hun onvoorwaardelijke trouw aan elkaar, vertelde veel over de opluchting in het kamp van de kernploeg. Een schier eindeloze reeks van tegenslagen veroordeelde het elitekorps van de bond, én Postma in het bijzonder, deze winter tot een figurantenrol. Achter al die misère zette Postma zaterdag een punt, door middel van een race waarin vooral zijn verbeterde bochtentechniek de doorslag gaf.

Daarmee diende Postma zijn criticasters, van wie velen meenden dat hij zich tot een nieuwe coach zou moeten wenden om de bochten onder de knie te krijgen, van repliek. 'De laatste weken hebben we veel aan de bochten gewerkt. Ze zijn d'r weer volgens mij. Ik hoef geen andere trainer, ik wil gewoon met Gemser verder. Het heeft onze hele ploeg deze winter tegen gezeten, maar dit geeft weer vertrouwen voor de toekomst.'

Zelf had Postma de voorbije weken het vizier ook al meer gericht op de volgende winter dan op het nog te verrijden WK afstanden. Na twee ellendige maanden (val bij EK; gemist WK) en een teleurstellend optreden vorige week in Inzell, achtte de Fries zich zelfs niet meer in de race voor een troostprijs. Coach Gemser had evenzeer zijn twijfels en gunde uit therapeutische overwegingen Postma vorige week twee dagen vrijaf. 'Hij moest even met zichzelf zijn.'

In die stilte wakkerde in Postma's hoofd een storm aan die hem zaterdag als een wervelwind over het ijs deed gaan. 'Ik was geconcentreerder dan ooit. Niet nog een keer een teleurstelling, zei ik tegen mezelf. Ik ben nog nooit zo opgefokt geweest.' Dat viel ook Gemser op. 'Hij was een andere Ids dan anders. Normaal zit-ie voor een race rustig nog wat te ouwehoeren; nu was hij zo verschrikkelijk attent en scherp. Zo bezig met winnen.'

Al durfde Postma die ambities zelf allerminst hardop uit te spreken. De schaatser die in beide voorgaande winters vertrouwd was geraakt met goud, kondigde vooraf aan zeer content te zullen zijn met een podium-klassering. En zelfs dat leek hem al een pittige opgaaf. 'Ik dacht eigenlijk alleen: als ik er maar weer bij zit, weer een beetje bij de andere jongens in de buurt kan komen.'

De statistieken boden hem evenmin veel houvast. Ook al rekent Postma de mijl tot 'zijn' afstand, uitgerekend deze winter werd zijn heerschappij op die discipline veelvuldig ondermijnd. De onbetwist beste miler van dit seizoen heette Sondrål, in internationaal verband viermaal de snelste, en vorig jaar bij de Olympische Spelen en de WK afstanden ook de meerdere van Postma. En dan was Rintje Ritsma er nog, vorige week in Inzell de beste op de 1500 meter.

Maar Ritsma was afgelopen weekeinde niet in zijn beste doen en na het zien van zijn eindtijd - 1.49,28 - wist de beer uit Lemmer al genoeg. 'Daar gaan Ids en Sndrål onderdoor, dat wist ik meteen.'

De wijze waarop Postma en Sondrål aan die profetie beantwoordden, was niettemin indrukwekkend, verbijsterend, en zinderend. Het werd een reprise van hun olympisch duel in Nagano toen de Fries met twee misslagen in de laatste bocht het goud liet glippen, met dien verstande dat in Heerenveen de Noor op het moment suprème de controle over zijn benen verloor.

Bovenal voerden Postma en zijn Noorse rivaal in ruim honderd seconden een adembenemend tactisch gevecht, waarin de openingszet van Postma kwam (opening 23,76 gelijk aan het wereldrecord), het antwoord daarop van de Noor in de twee volgende ronden (0,5 seconde winst op zijn rivaal), waarna de Friese toch weer het laatste woord had. In de slotronde was Postma 0,6 seconde sneller dan Sondrål, vooral dankzij een fabelachtige laatste binnenbocht.

In Nagano liet de techniek Postma in de laatste meters in de steek, in Heerenveen was Sondrål in de finale te gehaast en kon Postma langszij glijden. 'Maar ik heb niet eens gezien dat Sondrål misslagen maakte. Ik was alleen maar aan het knokken. Na die hele snelle voorlaatste ronde van Sndrål dacht ik nog: nou, dan word ik dus tweede. Maar ik heb alles of niks gespeeld en ineens was ik hem weer voorbij.'

De titel in Heerenveen was 'emotioneler' dan het goud op de kilometer in Nagano, meende Postma, al besefte hijzelf het paradoxale van die stelling. 'De Olympische Spelen zijn natuurlijk belangrijker.' Maar gelet op zijn voorgeschiedenis bij dit WK, en het speciale karakter van het duel met Sondrål indachtig, wist Postma het toch zeker. 'Deze titel kwam onverwachtser, echt ongelooflijk. Qua sport was dit mooier.'

Meer over