Trionfo * * * *

Leuke, luchtige en verhelderend laconieke voorstelling die wordt gedragen door Anna Traub.

LONNEKE REGTER

Opera Trionfo: Rossini, La Pietra del Paragone o.l.v. Ivo Meinen (dirigent) en Laurence Dale (regisseur). Leidse Schouwburg, Leiden, 2/11. Tournee t/m 16/12 operatrionfo.nl

Een goede keuze van Opera Trionfo om dit seizoen met de opera La pietra del paragone (De toetssteen) van Rossini door het land te trekken.

Het vrolijke melodrama uit 1812 is geschikt voor het gezelschap dat kleinschalig, flexibel en onbekend muziektheater brengt. De regie van Laurence Dale en een stelletje goed acterende jonge zangers maken de voorstelling van bijna drie uur leuk, luchtig en verhelderend laconiek.

Bijna alle karakters in de opera nemen het leven niet zo serieus, behalve de graaf Asdrubale. Hij heeft net een erfenis gekregen en kan niet kiezen met welke weduwe hij wil trouwen: wordt het de merkwaardige Donna Fulvia, de hautaine barones Aspasia of de markiezin Clarice? Hij stelt de drie dames op de proef door te doen alsof hij zijn fortuin verliest; trouw van een vrouw is zijn criterium.

Ook cirkelen drie literaire personages om de graaf heen: een roddeljournalist, een sullige dichter en de sombere cavalier Giocondo. Zij strijden om erkenning. De journalistiek komt er het slechtst van af; een origineel gegeven en unieke bron van zelfspot. De bariton Ludovic Provost, op het concertpodium soms wat stijfjes zingend, is totaal in zijn element als gluiperige, onuitstaanbare criticus die verstrikt raakt in zijn eigen machtsstrijd.

De bariton Willem de Vries geeft als twijfelende, joviale graaf het verhaal diepgang en als soepele speler de opera vaart. De sopraan Nicola Mills en de mezzosopraan Eva Kroon krijgen als jaloerse dames meer clichés mee. Jammer, maar het geeft de alt Anna Traub als Clarice alle ruimte voor haar glansrol. Zij draagt de opera door haar prachtige, donkere stem en haar subtiele spel die onzekerheid, verdriet, vreugde en trouwhartigheid laten zien, waarmee zij de graaf voor zich wint.

Door de intieme setting van een kameropera ligt kneuterigheid op de loer. De ervaren regisseur Laurence Dale, die een aantal producties maakte voor de Nationale Reisopera, liet dat gelukkig vaak ontaarden in ironie. Een geweer dat wegwaait op een stokje is zo belachelijk dat het grappig wordt. Het functionele, moderne decor, zilverkleurige palen in plaats van bomen bijvoorbeeld, geeft de voorstelling een abstracte dimensie.

De zangers en debuterende dirigent Ivo Meinen hebben woensdag in de Leidse Schouwburg de muzikale toetssteen doorstaan, afgezien van de te hoge tempi in de finales - die de zangers niet bijhielden - en de tenor Sébastien Romignon Ercolini (Giocondo), die soms uit de bocht vloog.

Meinen, opgeleid als violist, kampte met de moeilijke akoestiek en een kleine strijkersbezetting, maar hij wist het kamerorkest van Opera Trionfo vakkundig op te stoken en te temperen.

undefined

Meer over