Tour verkeert in diepe, existentiële crisis

Het gezichtsverlies is enorm door alle affaires. In 2013, bij de honderdste editie, is de Tour de Tour niet meer....

Marije Randewijk

Hoe ver is het gekomen met het wielrennen als Michael Boogerd in zijn laatste Tour de France uit pure frustratie uithaalt naar een toeschouwer? Zo ver kennelijk dat de beste Nederlandse renner van de laatste jaren eind dit seizoen de sport definitief de rug wil toekeren.

Donderdag ging de zeventiende etappe in de Tour de France van start zonder geletruidrager. Dat was niet voor het eerst. Ook Joop Zoetemelk, Eddy Merckx, Erik Zabel en Lance Armstrong weigerden eens de leiderstrui aan te trekken. Maar nooit was een diepe existentiële crisis de aanleiding het meest begeerde kleinood in het wielrennen in de kast te laten.

Floyd Landis had vorig jaar al een primeur. De Amerikaan moest als eerste Tourwinnaar zijn gele trui teruggeven. Bjarne Riis volgde dit jaar. Michael Rasmussen is de eerste geletruidrager die in het zicht van de finish naar huis wordt gestuurd door zijn ploeg.

Dat gezichtsverlies, opgeteld bij de affaires rond Patrik Sinkewitz en Aleksandr Vinokoerov, leidt in de Tour tot de terugkerende vraag of het evenement nog wel bestaansrecht heeft als de renners de kluit keer op keer blijken te belazeren. Het peloton gaf daar het antwoord op door stoïcijns zijn weg te vervolgen. Er was in Castelsarrasin ook gewoon een winnaar. De nieuwe geletruidrager Contador zei zelfs dat hij het best eerlijk vond dat hij nu aan de leiding stond. Hij had er toch hard voor gestreden?

De Tour de France is nooit gestruikeld over een dopingaffaire. Alleen tijdens de wereldoorlogen werd er niet gefietst. En echte bommen zag Theo de Rooij, manager van de Rabobankploeg, in Frankrijk nog niet ontploffen.

Er woedt een oorlog van een andere aard in het peloton. En die wordt volgens de optimisten gewonnen door de puristen.

Volgend jaar zal de Tour niet meer onder auspiciën van de internationale wielerunie (UCI) plaatshebben, voorspelde De Rooij. Het betekent dat de organisatie (ASO) haar eigen strenge ethische regels zal opleggen en kan uitnodigen wie zij wil en ‘schoon’ genoeg vindt. Het klinkt verleidelijk, maar wat heb je aan een gewonnen oorlog als er geen soldaten meer over zijn?

Het leidt tot een cynische voorspelling voor de honderdste editie van de ronde. In 2013 is de Tour de Tour niet meer. Ze duurt twee in plaats van drie weken, er moet 2.000 in plaats van 3.000 kilometer worden gereden, de renners beklimmen per dag maximaal twee cols van de eerste categorie en de tochten over bergen van de buitencategorie worden afgeschaft.

De 21 deelnemende ploegen zijn zo armlastig dat ze geen negen maar nog slechts zes renners tellen. Renners van 21, 22 jaar, hobbyisten zijn het. Sponsors als T-Mobile en Rabobank zijn verdwenen. Geld is met wielrennen nauwelijks te verdienen. Toeschouwers staan niet meer langs de weg.

De grote vraag is: zou het erg zijn? Boogerd zal in dat geval zijn handen thuis kunnen houden.

Meer over