Totebel

SINDS verleden week loop ik rond met de gedachte dat ik er misschien beter aan doe om geen briefjes meer aan de krant te sturen....

't Is meer omdat ik, zoals ik vaker doe, mijn fanmail bij de krant ging ophalen en tevreden zag dat mevrouw de Boer erg blij was met mijn recept voor bladerdeeg. Als je er wat citroensap bij doet, rijzen de laagjes beter, begrijpt u? Ik moest haar alleen nog uitleggen dat het slechts om een paar druppeltjes citroen ging. En ik had een kaart van Sylvia, die trots meldde dat ze eindelijk haar kleindochter getrotseerd had, toen die langskwam met het zoveelste verzoek om geld. Dat vond ik hartstikke leuk!

Maar terwijl ik zo zat te lezen, werd in een kamer naast mij vergaderd. Het ging over wereldpolitiek, moderne kunst en Amerikaanse verkiezingsstrategieën. Ik probeerde niet te luisteren, maar ik voelde opeens hoe raar het was dat ik zo gezellig met post van al mijn lieve, vertrouwde ouwe totebellen bezig was op een plek die zo verblindend flitst en glittert in al zijn belangrijke aspecten. En ik besefte dat ikzelf ook een totebel was, eigenlijk. Want ik geef niks om het wereldnieuws en ik geloof zelfs dat iemand de krant niet meer moet lezen als ie het eerste bloeiend Kaapse viooltje belangrijker vindt dan het Europarlement. Ik begreep dat ik dat soort lezers had aangemoedigd, omdat ik helemaal niet in de gaten had gehad dat dat toch eigenlijk niet zou mogen maggen. Dus nou voel ik dat ik moet kiezen: of ik word helemaal interessant met wereldvraagstukken, of ik trek me terug met mijn bladerdeeg. En hoewel ik in mijn achterhoofd best weet waar mijn echte voorkeur ligt, wiebelt mijn hartje alsmaar heen en weer en doe ik net alsof ik nog niks besloten heb.

Meer over