Tot een smakelijk klapstuk kwam 'Ik vertrek' niet

Toch jammer als deelnemers aan Ik vertrek geen last hebben van heimwee. Ook Kenny B is er niet op te betrappen.

Screenshot Ik vertrek. Beeld
Screenshot Ik vertrek.Beeld

Telefoon. De redactie van Ik vertrek, nationale hangplek voor ramptoeristen. Uit honderden aanmeldingen is uw emigratie uitverkoren: drie kwartier zendtijd op de zaterdagavond. Cameraploeg is al onderweg.

Doen, wetende dat je voorgenomen B&B met nog te graven zwembad wel wat extra promotie gebruiken kan? Of toch beleefd bedanken, de familiedrama's van al die verrukkelijke rampafleveringen indachtig?

De ouverture van het elfde seizoen, afgelopen zaterdag, beloofde veel: Britt en Maikel, vrolijke Blaricummers met jonge kinderen, vertrokken naar Oostenrijk omdat ze behoefte hadden aan iets helemaal anders.

'Onzeker,' stelde Maikel realistisch, 'is de stap die we nemen tot op zekere hoogte zeker.'

Het Ik vertrek-recept was onveranderd: men neme een bouwtechnisch debacle, een onwillige oud-eigenaar en een stel zonder al te veel ervaring. Breng dat langzaam aan de kook. Snipper er wat kinderisolement overheen, breng het geheel op smaak met de juiste dosis heimwee (Britt: 'Ik kan in de supermarkt lopen en opeens overvalt me zo'n gevoel van: wat doe ik hier?') en smullen maar.

Alle stappen werden doorlopen, maar tot een smakelijk klapstuk kwam het niet: Britt en Maikel sloegen zich moedig door de gebruikelijke ellende heen, de reserveringen stroomden binnen en Britt concludeerde: 'Wij horen hier gewoon. Dat gevoel heb ik heel sterk. Dit is ons thuis.' Hoezeer die sneeuwpret ze ook gegund was: enkele in een stille lounge opgehaalde herinneringen aan Gordons koffiehoek in zonnig Blaricum hadden vermoedelijk beter gesmaakt.

Ook zanger Kenny B kwam zaterdag thuis. Regisseur en Gouden Kalf-winnaar Walter Stokman volgde hem in de aangenaam kalme documentaire Het wonderbaarlijke leven van Kenny B, van zijn vroegere behuizing (een gekraakte school) naar een optreden in Leeuwarden naar Suriname. Van huis naar thuis, zeg maar. Op het vliegveld van Paramaribo verbreedde de lach van de zanger zich steeds verder. Dit was het land waar hij in het leger was geweest, waar hij zich ooit aansloot bij de milities van Ronnie Brunswijk. Het land waar zijn vader nog woonde. Nu keerde hij er terug, als popster.

Kenny B. Beeld anp
Kenny B.Beeld anp

'Ik ben blij om thuis te zijn, blij om de mensen te zien, blij met de temperatuur.' Achter hem vormde zich een kleine optocht. B omhelsde zijn vrienden van vroeger en de mannen uit de milities doken op uit de schemering, zoals mannen uit milities nu eenmaal doen. Als de documentaire iets duidelijk maakte, dan was het dat 'thuis' een ingewikkeld begrip is: de Kenny die terugkeerde naar Suriname was een ander dan hij die er ooit vertrokken was. Wanneer je zelf verandert en het thuis hetzelfde blijft, wat dan?

De hoofdfiguur leek met zulke vragen niet de minste moeite te hebben: 'Alles is vergankelijk. Mijn grootste bezit is de manier waarop ik denk, dat wil ik niet kwijtraken. Voor de rest kan ik alles kwijtraken.'

Wie nu wordt gebeld door Ik vertrek, weet wat te zeggen.

Meer over