Toneel

Vloeken in de kerk deed ik zaterdagavond toen ik bij een voetbalverslaggever van de categorie-A (vindt dat alle andere sporten B, C, D, in het geval van ultraduurloop achterstevoren al pijltjes pushend mét handicap, zelfs Z zijn) informeerde naar de uitslag van de Davis Cup-dubbel van die middag....

Marcel van Lieshout

'Tannas?', braakte de voetbalverslaggever uit. 'Je bedoelt die verveeldehuisvrouwenrecreatie?' Er kwam geen spatie aan te pas. Als iemand die leeft van schrijven in verbale zin zo duidelijk zondigt tegen het Groene Boekje weet ik genoeg. Einde discussie.

Links van me op de perstribune van RKC deed ik een schuchtere poging de uitslag van de vijf kilometer te achterhalen. 'Skaatsen?', walgde dit lid van het A-genootschap. 'Je bedoelt Spel Zonder Grenzen annex het Brei Mart Zijn Trui-Kampioenschap?' Ik wilde nog protesteren maar zag ineens ook die trui voor me, zag ineens álle truien van Dick Passchier voor me, en besloot er maar het zwijgen toe te doen.

Het superioriteitsgevoel van voetballers en hun gelovigen deel ik tot op zekere hoogte. Voetballers begrijpen tenminste dat sport theater is en geven er ook blijk van de theaterwetten te kennen. Dat sport gezond heet te zijn alsmede van groot belang voor de persoonlijkheidsvorming krijgt een voetballer alleen over zijn lippen als SIRE langskomt.

Hors categorie-A is uiteraard wielrennen waarbij elke week wel een Louis d'Or kan worden weggegeven. Maar die sport is het leven dus die telt niet mee.

Acteren is een essentieel onderdeel van topsport-bedrijven. Zo bezien won voetbal het dit weekeinde weer ruimschoots van tennis. Dick Jol floot gisteren Ajax-Feyenoord. Vorig seizoen werd hij gefopt door een theaterstukje van Machlas. Dat zou hem geen tweede keer gebeuren.

Het Ajax-doelpunt zou wel eens buitenspel geweest kunnen zijn, maar heel wijs kozen de Feyenoorders voor de rol van een statige sir John Gielgud. Jol zou dit gedrag belonen. En inderdaad. Toen Van Persie een beslissend duwtje uitdeelde had Jol juist een vuiltje in zijn oog.

Het publiek van voetbalacteurs bestaat in essentie uit één man, vooruit drie. Hoe de leidsmannen te bespelen? Inter-doelman Toldo won een paar maanden geleden in de Arena een Oscar toen hij bij een glaszuiver doelpunt van Van der Vaart onmiddellijk de arm opstak en het hoofd schudde. Zo levensecht, zo overtuigend zeker (method acting) dat de scheids als vanzelf de goal afkeurde.

Nee, dan die tennissers/coaches/publiek in de Gelredome. Dorpstheater. Het was ze ontgaan wat de lijnrechters op hun zwarte truien hadden staan: Boss op de borst, daaronder Hugo Boss. Bij bazen moet je niet om elk wissewasje komen klagen. Bij bazen moet je toneelspelen. Soms een beetje schmieren, dan weer overdonderen. Soms eens superieur zwijgen bij alweer een foute beslissing, dan weer uitgebreid complimenteren met een volgende.

Tannas. Gisteren vond ik het ineens ook verveeldehuisvrouwenrecreatie. Marcella Mesker zei: 'Het vertrouwen in de lijnrechters is weg.' Ik verlangde naar McEnroe, New-Yorker die zo geweldig uitblonk in method-acting dat de lijnrechters alleen nog maar in hem vertrouwen hadden.

Meer over