'Toen ik wegreed heb ik wel acht keer omgekeken'

Corine Koole interviewt mensen over lust & liefde. Deze week: Rick (50) dacht na drie relaties geen behoefte te hebben aan een nieuwe relatie. Tot hij zijn allereerste internetdate had.

'De liefde, hartstocht, het verlangen naar een twee-eenheid: het kon me allemaal gestolen worden na een huwelijk en twee langdurige relaties. Ik leefde al twee jaar heerlijk in mijn eentje en daar zouden nog vele jaren op zijn gevolgd als mijn restaurantpersoneel niet vond dat er maar eens een eind moest komen aan mijn vrijgezellenbestaan. Ze zetten me op Tinder. Enigszins lacherig begon ik te bladeren toen ik een vrouw zag die me opviel door haar manier van kijken. Ze leek een vrouw zonder gedoe. De lach om haar mond was geen verleidelijke lach, maar een relativerende. Laat me maar, zo lachte ze. Ik sta overal voor open, maar ik ben niet desperaat, ik red me wel, wat een grap, dat Tinder. Zoiets.

Dat herkende ik. Ik stond er immers ook halfhartig tussen. Ik had zelfs een foto geplaatst met idiote bontmuts, maar nu ik haar gezien had, wilde ik meer van haar weten. We raakten in contact. Ik vertelde haar maar meteen dat ik twee kinderen uit twee verbintenissen had, dan wist ze dat ik niet bepaald de ideale man was. Na twee dagen mailen stelde ik voor elkaar te zien. We spraken af in een restaurant aan het IJ in Amsterdam-Noord. Zij was te laat, wat mij de tijd gaf te wennen aan het idee dat ik wachtte op de eerste internetdate in mijn leven. Wat ongemakkelijk schuifelde ik op de bank toen er een vrouw binnenkwam van wie je allerminst zou verwachten dat ze geen man had. Donker krullend haar, elegant, en weer die blik, weer die ogen die me iets zeiden. Iets dat te maken had met pure ongecompliceerde vriendschap en liefde. Vanzelfsprekend durfde ik die gedachte op dat moment niet toe te laten. Het zou wat al te absurd zijn om op je vijftigste na een stuk of wat verbroken relaties ineens te gaan geloven in liefde op het eerste gezicht. Ik hield het op fascinatie, ze was zo ongelooflijk indrukwekkend.

undefined

Onwennig

Ik stak mijn hand een beetje verontschuldigend in de lucht, ten teken dat ik het was met wie ze een afspraak had. Ze droeg hakken en een blouse en was ontzettend mooi. Zelf had ik een donkerblauw overhemd aan, fris en niet al te gekleed. Haar hele voorkomen twinkelde en sprankelde als belletjes in gazeuse en het leek of in haar bruine ogen een groen lichtje scheen. We voelden ons vrij om elkaar te zeggen dat we ons onwennig voelden onder deze vreemde manier van ontmoeten. Maar al snel won de nieuwsgierigheid het van onze verlegenheid en hoorden we elkaar uit als hongerige dieren. In mijn enthousiasme en om mijn woorden kracht bij te zetten raakte ik zelfs even met een hand haar been aan. Ze reageerde niet, maar had het, bleek later, natuurlijk wel geregistreerd. Hoe hyperalert is de fase vlak voor je verliefd wordt. Hoe haarscherp registreerde ik haar bewegingen, hoe hartelijk lachte ik om wat ze zei en hoe snel bouwde de vertrouwelijkheid zich tussen ons op. Het was geen uitwisselen van ervaringen wat we deden, er was een surplus. Iets dat te maken had met de grote plotselinge vreugde veroorzaakt door het simpele met zijn tweeën zijn. Ze draalde bij het weggaan en miste tot twee keer toe de pont naar de overkant en nadat we eindelijk met een enkele zoen op de wang afscheid hadden genomen zeiden we verrukt en verbaasd en ook verlegen: ik vond het leuk, echt leuk. Ik was al bijna buiten gehoorafstand toen ze riep: wat een leuke scooter heb je. Toen ik wegreed heb ik, geloof ik, wel acht keer omgekeken en zij keek telkens terug.

Eenmaal thuis kon ik mijn geluk niet op. Wat was er gebeurd? Had ik de signalen wel goed geïnterpreteerd? Het was waar dat ze had gezegd dat ze het leuk, echt leuk had gevonden, maar betekende dat ook dat ze me opnieuw wilde zien? Zo begon het verliefde lijden, dat ik snel ontzenuwde door haar onmiddellijk mijn nummer toe te sturen. Ze reageerde meteen, en nu had ik ook haar nummer en twee dagen later spraken we af om naar de film te gaan. Daar, in bioscoop Tuschinski, bij ik weet niet meer welke film, kusten we tijdens de reclame. En later opnieuw in de Regulierbreestraat, waar we een ovatie kregen van voorbijgangers. Net als tijdens die eerste ontmoeting raakte ik verzeild in die fantastische nieuwe realiteit die met geen enkele andere te vergelijken viel. Het was geen droom, geen roes, het was juist superecht, een hyperrealiteit. Het was of waar wij ook gingen, er steeds een fel licht op ons gericht stond. De hele avond lag een dwaze lach als een klem om mijn lippen. Langzaam begon ik afscheid te nemen van mijn alleen zijn en een week later vroeg ik haar officieel verkering.

Zonder gedoe

Dat is nu een half jaar geleden, en in de tussenliggende tijd is er, nee, niets veranderd. Alles wat toen ontstond, is nu geconsolideerd, steviger geworden, maar wezenlijk hetzelfde gebleven. De liefde, hartstocht, twee-eenheid, waar wij geen van beiden ooit echt op zoek naar waren, maar die iets waren voor anderen, kregen wij zomaar in de schoot geworpen. Het klopte wat ik gezien had in de digitale kroeg. Zij is zonder gedoe, zonder complexiteiten. Er is geen eigenschap waarvan ik denk: hè, wat jammer. Wat jammer van die stem bijvoorbeeld, of wat parkeert ze de auto stom. Niets. Als je je het leven voorstelt als een wirwar van wegen waartussen je steeds weer moet kiezen, dan is het of het er ineens niet meer toe doet welke ik kies. Want elke weg die ik bewandel, loop ik met haar en leidt steeds tot weer iets anders moois en stralend nieuws.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Rick gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over