‘Toekomst ligt in Europa’

Met piepende banden komt een door motoragenten geëscorteerde blauwe BMW tot stilstand voor het Europees Parlement in Brussel. Het achterportier wordt geopend en Tony Blair stapt uit. Hij rent bijna het parlement in.

‘Alweer komt een Brits regeringslid te laat aan’, zal een van de wachtende europarlementariërs even later vinnig opmerken.

De afgevaardigden zijn klaar voor de laatste krachtmeting met de Britse premier. Zijn voorzitterschap wordt geëvalueerd. Er klinken complimenten, maar er is ook veel kritiek. De ambities waren groot, de uitkomsten mager. Europa is als de Titanic, krijgt Blair te horen: ‘We hebben de ijsberg net gemist, maar we stevenen nu af op een zandbank.’

Blair mag het dan als EU-voorzitter met de 24 andere regeringsleiders eens zijn geworden over hoeveel geld de EU van 2007 tot en met 2013 te besteden krijgt, het europarlement moet ook nog akkoord gaan. Voorafgaand aan de EU-top hadden de grote fracties al gewaarschuwd dat zij geen genoegen zouden nemen met een uitgeklede begroting.

‘Er is nog geen akkoord over de financiële perspectieven, alleen overeenstemming in de Raad’, merkt Hans-Gert Pöttering op. Volgens de Duitse voorzitter van de conservatieve EVP, de grootste fractie, geeft het geen pas dat de budgetten voor onderwijs, jeugd en cultuur zijn bevroren. ‘En er is ook te weinig geld voor het buitenlandse en veiligheidsbeleid.’

Ook de socialisten zijn ontevreden met de begroting van 862 miljard. ‘Te weinig om te blijven leven, te veel om dood te gaan’, hoont de Oostenrijker Hannes Swoboda namens hen.

Maar de Brit Nigel Farage, van de eurosceptische fractie Onafhankelijkheid en Democratie, verwijt Blair juist het omgekeerde: ‘U hebt zeven miljard pond weggegeven van de rebate en Chirac heeft al zijn landbouwsubsidies wel mogen houden. Waarom moeten wij meebetalen aan de riolering in Budapest of de metro in Warschau, terwijl ons eigen openbaar vervoer niet functioneert?’

De meeste europarlementariërs overstemmen Farage met luid boegeroep. Blair, in hemdsmouwen, luistert geamuseerd toe.

Dan is het de beurt aan de premier. Natuurlijk hebben alle lidstaten ook aan hun eigenbelang gedacht, zegt hij. Hij wil de parlementariërs de illusie ontnemen dat er nog meer geld uit de deal te slepen valt. ‘Er waren ook lidstaten die juist een nog kléinere begroting wilden.’

Hij benadrukt het belang van de afspraak om in 2008 te gaan spreken over een herziening van de financiering. Dan komen zowel de landbouwsubsidies als de omstreden Britse kortingsregeling (rebate) onder vuur te liggen. Blair zegt zelfs bereid te zijn om een grotere Europese begroting te accepteren. ‘Maar alleen als dat een hervormde begroting is.’

Aan de sceptische Britse europarlementariërs, waaronder de Conservatieven en Nigel Farage, deelt Blair een sneer uit. ‘U zit daar met onze nationale vlag voor uw neus, maar u vertegenwoordigt niet de belangen van ons land. We leven niet meer in 1945. Dit zijn onze partners, onze collega’s. Onze toekomst ligt in Europa.’

Dan flitst Tony Blair met politie-escorte weer terug richting luchthaven. Het EU-voorzitterschap zit erop.

Meer over