Tipsy vertolking van My Way wint het van theater

De travestiet probeert het met een knipoog, de goochelaar met een roos en de (lichtelijk aangeschoten) pierrot met een derdehands gitaar waarvan vele snaren ontbreken....

Van onze verslaggeefster Kim van Keken

Juist die chaos in de zwoele, ommuurde binnenstad maakt het festival van Avignon bijzonder, zegt de Nederlandse leraar Frans Maarten Houben (28). Hij heeft net met zijn vriendin een tentje (‘alle hotels waren vol’) opgezet en een plan gemaakt. ‘Even naar het zwembad, dan door de stad slenteren en lekker eten.’

Dat is nou de ideale vakantie die hij ook zijn leerlingen zou aanbevelen. ‘Op je gemakje wat cultuur opsnuiven.’ Een paar dagen geleden zat het koppel nog per ongeluk op een ANWB-camping. ‘Zo eentje waar Nederlanders samenklitten en waar je eet bij Adje Patatje. Na twee dagen heb je dat wel gezien.’

Zo’n gezinscamping wordt de volgende stop voor Jan Warmink, en hij kijkt er niet echt naar uit. ‘Maar ja, met kinderen moet je wel.’ Die willen een zwembad en wat vermaak. De ietwat puberende zoon Warmink komt de vouwwagen uit en reageert op de vraag wat hij van de bruisende Franse cultuur vindt met een zuinig ‘mwah’.

Vader geniet echter van zijn laatste dag op camping Bagatelle, een kleine hippie-enclave op het eiland voor de binnenstad van Avignon. Hij leest rustig een boek, terwijl in de tenten naast hem Franse jongeren blowen, drinken, gitaarspelen en proberen vuur te spuwen. ‘Ach, van die jongeren heb je helemaal geen last.’

Het theaterfestival van het Zuid-Franse Avignon, dat de hele maand juli duurt, trekt meer dan honderdduizend bezoekers. Op meer dan twintig locaties vindt ‘het officiële’ theater plaats. Maar veel toeristen en kunstminnaars komen voor het zogeheten off-gedeelte: de ruim 450 straatartiesten en gezelschappen.

Waarschijnlijk was dat ook de wens van acteur en regisseur Jean Vilar, die het festival in 1947 opzette. Hij wilde het theater naar het publiek brengen, toegankelijke kunst vertonen aan ‘de man van de straat’. Dat ‘spontane idee’ trekt Warmink, die in Nederland normaal nauwelijks naar het theater gaat. Uren loopt hij door de stad, overal is wat te zien.

En overal wordt groots spektakel beloofd. Door het middeleeuws uitgedoste gezelschap dat de toeristen toezingt en door de goochelaar die van een vlammend voorwerp een roos weet te maken. Overal waar je kijkt, staat een artiest omringd door groepen toeschouwers. Iedere smaak lijkt te worden bediend.

Nou ja. De Nederlandse Inge Storms had wel wat meer klassieke muziek verwacht. ‘En alle artiesten delen wel heel driftig folders uit om je het theater in te lokken.’ Desondanks noemt ze de sfeer goed, en ook haar zoontje Storm Storms (1,5 jaar) weet het van drie uur ’s middags tot tien uur ’s avonds uit te houden in de stad. ‘Als hij maar iets kan zien.’

Vanaf het hoger gelegen Palais des Papes (pausenpaleis) bekijken de festivalbezoekers het theatergeweld onder hen. De vriendinnen Renée Frissen (23) en Lorianne van Gelder (23) zijn een paar uur geleden aangekomen. Speciaal voor het festival zijn de studenten theaterwetenschap naar Avignon gereden.

Inderdaad, ook voor hen geldt dat de combinatie officieel en officieus het festival zo bijzonder maakt. Ze noemen ‘toch wel grote namen’ als de Franse regisseur Frédéric Fisbach, die dit jaar gastcurator van het festival is. Maar Van Gelder heeft een paar jaar eerder ook een ‘apart’ Japans erotisch stuk bezocht.

Vanavond willen de twee Leonce et Léna bekijken in een officieel theater. Het chaotische straatgewoel blijkt echter al snel te verleidelijk en de vriendinnen belanden in een bar waar een aangeschoten Fransman diep in de nacht vol passie My Way zingt.

Meer over