Tijl Beckand solo: gelikte presentatie, maar verhaal en opbouw ontbreken

Merijn Henfling

cabaret


the gentleman entertainer


Cabaretier laat talent onbenut.

den haag -Op de vijfde rij trekt een jongen een zakje chips open en vooraan praat een meisje met haar buurvrouw. Tijl Beckand corrigerend: 'Ik ben geen tv, dus je kunt niet de hele tijd door me heen praten.'


Het misverstand is begrijpelijk. De zaal kent hem van zijn tv-werk: hij dankt zijn populariteit aan De Lama's en is nu samen met Ruben van der Meer te zien in Jack Spijkermans Echt waar?!. Maar er komt nog iets bij: zijn theaterdebuut is eigenlijk een tv-programma op een toneelpodium, met helaas iets te veel zapmomenten.


Het publiek kijkt de hele avond naar een gevatte tv-presentator die weet hoe hij een grap moet brengen en die gemakkelijk speelt met de zaal. Zijn kracht zit 'm improviseren. De presentatie is verzorgd: net als op televisie begint het met een leader, een overigens prachtig filmpje in collagestijl. Zijn decor is strak wit en Tijl komt op in smoking.


Maar daarmee heb je nog geen geslaagde theatershow. Behalve een gevatte en gelikte podiumpresentatie bestaat er ook nog zoiets als theatraliteit, verhaal en opbouw. En dat ontbreekt grotendeels.


Beckand wilde geen cabaretvoorstelling maken 'zoals er ieder jaar vele op de planken komen'. Dat het geen klassieke cabaretshow is geworden met sketches en liedjes tussendoor, is absoluut geen bezwaar. Maar deze voorstelling is meer een grabbelton van losse ideetjes geworden, met Tijl als verbindend element en enkele doorzichtige bruggetjes. Hij doet wat publieksparticipatie, een beetje cabaret, een talkshow, een lesje klassieke muziek luisteren en weer een beetje cabaret.


De show heeft twee sterke onderdelen: zijn grappen over het oermannetje dat alle mannen in hun hoofd hebben zitten en zijn exposé over klassieke muziek. Beide verhalen zijn doordacht, origineel en weten te raken - het eerste stuk omdat het hilarisch herkenbaar is, het tweede omdat het recht uit Tijls hart komt.


De andere onderdelen van de show zijn slordig of betreden wel erg platgetreden paden - zo is zijn verhaal over man-vrouwverschillen al zo vaak zo veel beter gedaan.


Het premièrepubliek reageerde desondanks laaiend enthousiast. Je zou dus kunnen stellen dat zijn televisieachterban op de wenken bediend wordt. Toch blijft het jammer dat hij zijn talenten niet krachtiger inzet. Waarom bijvoorbeeld niet een theaterprogramma maken waarin hij anderhalf uur lang met passie en gevatte grappen over klassieke muziek vertelt?


Meer over