Tijdgeest

OOK al heeft het een truttig imago, toch kijk ik graag naar kunstrijden. Daarvoor moest ik een paar weken geleden wel mijn toevlucht zoeken tot de BBC, want Nederland besteedt er nauwelijks aandacht aan....

helemaal niet, want ze hadden er een verschrikkelijk strenge commentator voor uitgezocht, die niemand liet zwieren en draaien zonder venijnige kritiek te leveren op afzet en balans. Heel bont maakte hij het bij een vrolijk meisje van zeventien, dat het ijs voluit gebruikte zoals een veulen de wei bestrijkt. 'She should stop skating like a GIRL', zei hij afkeurend, 'she should skate like a woman.'

Het ergste vond ik nog dat het kunstrijdstertje waarschijnlijk van harte bereid is om haar jeugd weg te gooien, geheel in de geest van deze competitieve tijd. En dat zette me aan het denken over mijn Flip, die onlangs op zijn werk aankondigde dat hij over een paar maanden volledig met de VUT zal gaan. Wat gooit hij weg, alleen maar omdat het tegenwoordig kan? Hoe vaak we er ook over gepraat hebben, een toekomst vol vrije tijd blijft volslagen onduidelijk. Doet Flip klakkeloos mee aan de tijdgeest en duikt hij vrijwillig in een zwart gat of zal hij zich straks nog steeds nuttig voelen? Op zijn werk zijn zoveel mensen die de hele dag door op hem afkomen omdat ze hem nodig hebben. Weet hij dit, kan hij dat? Thuis ben ik er alleen maar.

En ik geef graag toe dat ik hem ook nodig heb, maar dat kreeg nooit zoveel nadruk.

Misschien moet dat anders. Misschien moet ik straks bewust veranderen

in een enorme zeurkous, die hem de hele dag bestookt met vragen. Kan hij de trap vegen? De kraan repareren? Houdt hij nog van me? Echt waar? Evenveel als gisteren? Ik word nu al wee van het idee, maar als

het helpt, dan ben ik bereid.

Meer over