Tijd en grenzen Eylem Aladogan (2009)

Ze waren jong en beloftevol toen ze wonnen. Aan vijf winnaars van de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs de vraag hoe het hun sindsdien is vergaan. En heeft de prijs nog een beetje geholpen?

Eylem Aladogan (36) is een 'romantische kunstenaar' met een ouderwets medium, namelijk beeldhouwen. Al sinds haar opleiding aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam maakt ze gigantische beelden en ruimtevullende installaties met serieuze thema's, van leven en dood, schoonheid en macht, oorlog en angst. Zoals de geabstraheerde vogels uit haar afstudeerwerk, die ze met ambachtelijke precisie kneedde uit natte klei en dagelijks besproeide, zodat de dode wezens bezield leken. Of het levensechte gevechtsvliegtuig van kunststof, op bijna ware grootte, in een rotsachtig, keramisch landschap.

Met haar kleine oeuvre van unica bespeelde ze in snel tempo grote podia. Ze had solotentoonstellingen in het Stedelijk Museum Bureau Amsterdam en in het Kröller-Müller Museum, werd uitgenodigd voor een interventie in het Boijmans Van Beuningen, voordat ze in 2009 vanwege haar 'buitengewoon professionele' werkwijze en haar 'passie en perfectionisme' de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs kreeg.

Sindsdien is het relatief stil rond Aladogan. Hoe het met haar is? 'Ik ben veel aan het werk', zegt ze monter in haar atelierwoning in Amsterdam- Zuidoost. Ze nam in 2011 deel aan de Istanbul Biënnale en is hard bezig met de voorbereidingen voor een solotentoonstelling in haar vaste galerie. 'Ik had tijd en concentratie nodig om me te verdiepen, ben met mijn werk een nieuwe weg ingeslagen, dus heb ik me tijdelijk teruggetrokken.'

Haar werk is gebaat bij 'verstilling van de tijd'. Een tentoonstelling maken beschouwt ze als een reis, letterlijk en figuurlijk. 'Ik ben net drie maanden alleen door de woestijn bij Los Angeles gereden, doe onderzoek, bijvoorbeeld naar angst en de natuurwetten van de psychologie.' Met de tijd komt de gewenste doorleefdheid en bezieling, zegt ze. 'Ik ben niet uit op kortetermijnsucces.'

Daarbij houdt ze van materiaal dat veel tijd kost om te verwerken. 'Omdat ik beelden wil maken van steen, ben ik bezig met een cursus steenhakken: marmer en Belgisch hardsteen. Ik wil de grenzen van het materiaal verkennen. Tegelijk ben ik weefproeven aan het maken, met een specialist in Parijs. ' Zelfs de mysterieuze zwart-wittekeningen aan de muur zijn zo intensief en laag op laag getekend dat Aladogan soms wel een jaar bezig is voordat een tekening af is. Om tijdens haar zoektocht rust en financiële stabiliteit te creëren, werkt ze tijdelijk twee tot drie dagen per week als restaurator.

Na de toekenning van de Volkskrant Beeldende Kunstprijs stonden de curatoren niet in drommen voor de deur, zegt ze. Maar de prijs is wel degelijk van belang, omdat de verbintenis met de krant en het tv-programma Kunststof bijdragen aan naamsbekendheid en zichtbaarheid. 'Dat grotere publieksbereik is zeker in deze tijd mooi meegenomen.'

Het belangrijkste vindt ze de waardering die de prijs oplevert. 'Ik ervoer het als een beloning voor het harde werken, een erkenning van de kwaliteit die ik zoek, en dat geeft een goed gevoel om verder te gaan.'

undefined

Meer over