Tientje

ARNO KANTELBERG

Gisteravond zag ik op het publieke net een indringend filmpje voorbij komen. In dat filmpje stond een kale man gebogen, verslagen bijna, in een donkere omgeving. Op de achtergrond klonk een eenzame piano. 'Ik kan me níet voorstellen dat dit werkelijkheid wordt,' zei de voice-over, en ik dacht: potverdorie, wat is er gebeurd?! Het is tegenwoordig overal wel wat, en soms mis je wel eens een nieuwsfeit. Staat Kandahar weer in brand? Is Griekenland alsnog omgevallen? Kernramp?

De kale man wandelde aangeslagen door een verlaten klaslokaal. De muren waren afgebladderd, aan het plafond bungelde een kapotte tl-buis - overduidelijk een oorlogssituatie. Ik zette me schrap voor de onheilstijding. Die tijding werd uitgesproken door de kale man in kwestie, in wie ik Rob Kamphues herkende, die even eerder op de avond De Reünie had gepresenteerd, waarin een mavo-4-klas uit Hilversum na 31 jaar weer bij elkaar kwam.

In het filmpje kwam Kamphues meteen terzake. Hij schetste het doemscenario dat op de loer lag: 'Dat we oud-klasgenoten geen herinneringen meer kunnen laten ophalen.' Pats boem. In het geval van te weinig KRO-leden zou het programma De Reünie zomaar van de buis kunnen verdwijnen. Gelukkig was onheil te voorkomen; ik hoefde alleen maar lid te worden van de KRO, voor de som van 10 euro. Meteen gedaan natuurlijk.

Weet je, in Zuid-Soedan zitten ze dan wel de hele tijd te klagen over honger en zo, maar wij hebben hier óók zo onze problemen. Stel je toch eens voor dat Rob Kamphues oud-klasgenoten geen herinneringen meer kan laten ophalen. Wat moeten die oud-klasgenoten dan? Alleen maar met het hier en nu bezig zijn zeker, hè? Nou, lekker is dat. Daar ben je toch verdomme geen oud-klasgenoot voor geworden. Om vervolgens geen herinneringen meer te mogen ophalen! Afijn, ik laat me gaan, terwijl het juist in crisissituaties als deze belangrijk is om emoties niet de overhand te laten nemen. Rob Kamphues gaf het goeie voorbeeld. Hij bleef kalm.

De KRO heeft mijn eeuwige sympathie. Vanwege de Studio Gids waarin ik vroeger het kinderkatern las, vanwege Aad van den Heuvel en Willem Ruis, en vanwege Dagboek van een herdershond, de tv-serie waar ik met mijn moeder en mijn broer naar keek alsof ons leven ervan afhing. En de KRO is indirect verantwoordelijk voor de veruit origineelste bandnaam die ik ooit op een affiche zag aangekondigd: De Ad Langebent. Voor een Brabantse jongen die alweer twintig jaar in Amsterdam woont, is elke echo van het Rijke Roomsche leven er eentje om te koesteren.

Maar die welhaast smekende ledenwerffilmpjes zijn een brug te ver. Ten eerste zal die slachtofferrol niet landen bij de kijker die weet dat er nog altijd een schatkist aan subsidie die kant op gaat. Plus: de KRO zou niet als een zwerver zijn hand moeten ophouden, maar als marktkoopman zijn waar moeten aanprijzen - je zou bijna denken dat er iets mis is met de waar. Maar het stuitendst is dat volledige gebrek aan zelfrelativering. Met kapelaan Odekerke zeg ik: dat is onkatholiek. Carnaval! Bomans! Begrafenis met koffietafel na!

Lieve vrienden van de KRO, ik heb mijn tientje overgemaakt, mag er nu weer gewoon gelachen worden?

Jean-Pierre Geelen is 15 augustus terug. Deze week wordt hij vervangen door Arno Kantelberg, hoofdredacteur van Esquire.

undefined

Meer over