Tien steden op twee wielen

U heeft een stedentripje gepland maar vreest uw vermoeide voeten? Geen nood, bijna elke stad laat zich tegenwoordig per fiets ontdekken, weten onze correspondenten. Berlijn voorop, dat zich in krap dertig jaar tot fietsmetropool ontwikkelde.

Om tien uur 's ochtends is het alsof het nooit anders is geweest in stadsdeel Prenzlauer Berg. Op de binnenplaats van de Kulturbrauerei hebben zich honderden fietsers verzameld. Toeristen zijn het, die in hun stadsgidsen hebben gelezen dat ze Berlijn eigenlijk het beste per fiets kunnen ontdekken.

Terecht, zo blijkt ook direct, als een groepje van zeven fietsers de thematische fietstocht 'Osten ungeschminkt' begint. Geen beter zicht op de 'rauwe' kant van Oost-Berlijn dan per fiets. De brede straten, ooit bedoeld voor socialistische parades, lijken voor het fietsgenot geschapen, met de overblijfselen van de DDR als het perfecte decor.

Ook verkeerstechnisch verlopen de eerste meters in de Prenzlauer Berg zonder problemen. Fietspaden zijn keurig aangegeven. Overal staan fietsrekken opgesteld. Vlotte jonge ouders fietsen met hun kinderen rond alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.

Kijk je echter beter, dan blijkt veel ervan splinternieuw. Sommige fietsrekken staan er pas een paar weken, de verf van de fietszones glimt nog. Zelfs de honderden fietstoeristen zijn nieuw. De fietstochten van de organisatie 'Berlin on Bike' zijn in een paar zomers verveelvoudigd: 'Ik begon met zestien fietsen, nu zijn het er 450', zegt bedrijfsleider Martin Wollenberg, die inmiddels zeventig fietsgidsen in dienst heeft.

Hij moet er zelf ook wat om grinniken. Verwacht had de voormalig reisleider van bustoeren dit succes niet, toen hij in 2003 begon. Berlijn had nauwelijks fietspaden, het aantal fietsers was de helft minder dan nu. De politiek bemoeide zich tot 2004 niet met de fietsers in haar stad. Men concentreerde zich op de auto.

Een 'beweging van onderop' noemt fietsenmaker Johann-Christoph Wartenberg de ontwikkeling van 'fietsmetropool' Berlijn daarom. Hij heeft het zien ontstaan, de afgelopen dertig jaar, even verderop in de stad, in de West-Berlijnse wijk Kreuzberg.

Fietsen als statement

Op een terras op de Lausitzer Platz rolt Wartenberg een sjekkie. Zijn eigen fietswinkel Radlust is om de hoek gevestigd. Het is inmiddels een van de bekendste winkels voor de klassieke oma- en opafietsen uit Nederland geworden, een fietstype in opkomst.

Toen hij hier begon, 'wilde nog geen freak fietsen', zegt hij. 'Fietsen was een teken van armoede, liever gingen de mensen lopen. Er waren jarenlang maar twee fietsenwinkels in West-Berlijn, gerund door oude opa's. En nu zie je in elke straat ineens tien fietsenwinkels, en iedere maand openen weer nieuwe'.

De fietscultuur is idealistisch begonnen, zegt Wartenberg. Hij wijst naar de overkant van het plein. Daar opende hij in 1981 zijn eerste werkplaats. Kreuzberg was toen het centrum van de Berlijnse krakersscene. Het fietsen in Kreuzberg bleek prima te passen bij een reeks links-politieke ontwikkelingen, de punkbeweging, de anti-atoomprotesten en de oprichting van de politieke partij de Groenen: 'Duitsland is een autoland, en fietsen was voor ons een statement.'

Zijn eerste echte 'openbaring' kreeg de Berlijner in Groningen, waar hij door een Nederlandse kraker was uitgenodigd. Wat hij daar zag, had hij nog nooit gezien: 'Berlijn was destijds leeg, vies en kapot. In Groningen was het allemaal zo mooi, zo vrolijk, en iedereen zat zo ontspannen op de fiets.'

Om die reden wilde hij Hollandse fietsen naar het grimmige West-Berlijn te halen, om de sfeer van 'ontspanning' te introduceren. Die directe links-politieke betekenis van het fietsen is inmiddels verdwenen, zegt hij. Fietsen in Berlijn is nu 'voll im Trend', zoals in de vele themabijlagen van de stadskranten te lezen is.

Modieus is het zelfs, met steeds meer verschillende fietstypen. Zeker vanaf 2000 zijn er veel invloeden van buiten bijgekomen. De stad werd steeds populairder, er kwamen steeds meer studenten, en er kwamen steeds meer Duitsers uit delen van het land waar men het fietsen wél kende.

Al is de alternatieve achtergrond nog wel te merken, zegt Wollenberg van Berlin on Bike. Hij noemt het fietsen een 'post-kapitalistische' activiteit, waarvoor Berlijn een goede voedingsbodem biedt. 'In München ben je cool als je een grote sportwagen rijdt, maar in Berlijn ben je dat dan juist niet. De auto heeft in Berlijn nooit veel status gehad. De stad is arm, en er is goed openbaar vervoer. Dat schept een ander waardensysteem.'

Klein Holland

'Missie geslaagd', zegt Wartenberg daarom. Op het Lausitzer Platz komt nu alles voorbij fietsen, van oud tot jong, van ambtenaar in pak tot slingerende toerist. In de stad gaat inmiddels 15 procent van het stadsverkeer per fiets, in centrale stadsdelen als Kreuzberg en Mitte is het bijna het dubbele.

'Het begint hier klein Holland te worden', zegt hij, en kijkt er gelukzalig bij. Holland is immers nog steeds zijn voorbeeld, 'al weten de meeste Kreuzbergers niet eens waar het ligt'. Geheel bereikt heeft Berlijn dat ideaal overigens nog niet, vindt hij. De stad kent niet het 'gezellige' van de Nederlandse fietscultuur, en ontspannen is het verkeer er al helemaal niet.

'Eigenlijk', zegt hij zelfs, 'zou je de ontwikkeling weer moeten remmen'. Het snelle succes van het fietsen heeft namelijk ook een andere kant: de chaos is te groot, er zijn te weinig regels en het aantal ongelukken met fietsers stijgt per jaar.

Als de Osten ungeschminkt-toer verder de buitenwijk in rijdt, begrijp je wat hij bedoelt. Elke fietstocht door Berlijn toont ook de gevaarlijke kant van de nieuwe 'fietsstad'. Veel wijken hebben nog niets aangepast voor de fietsers. Zelfs in het centrum breekt een aangelegd fietspad geregeld abrupt af, of is de fietser gedwongen op de stoep te rijden - wat eigenlijk verboden is, en tot woede leidt van voetgangers.

'Een bijkomend gevaar is dat veel automobilisten nog niet aan fietsers gewend zijn', zegt verkeersambtenaar Burckhard Horn in zijn werkkamer van de Berlijnse Senaat. Al even gevaarlijk is volgens hem echter de 'onervarenheid' van veel van de nieuwe fietsers. Die rijden op de stoep omaatjes om of letten op kruispunten niet op de auto's.

Horn leidt de Berlijnse verkeersplanning voor het fietsen. Hij is vier jaar geleden hierheen gehaald uit Göttingen, een kleine stad met volop fietsers, om Berlijn op een hoger plan te brengen. Hij is over het algemeen tevreden over de resultaten die de stad heeft bereikt. Van onderop is de Berlijnse fietscultuur ontstaan, maar met de ambtelijke inspanningen is vanaf 2004 een stevige basis ontstaan. Horn: 'Er komen nu delegaties van ambtenaren uit de hele wereld die willen zien hoe Berlijn zich zo snel tot fietsmetropool wist te ontwikkelen.'

Maar hij maakt zich ook zorgen. Het aantal ongelukken met fietsers stijgt, omdat de fiets-infrastructuur niet snel genoeg is uitgebouwd. 'Na de val van de Muur viel het fietsthema sterk terug. Het had geen politieke prioriteit, en het autoverkeer groeide juist sterk.' Nog steeds vindt hij dat de politiek te weinig geld uittrekt. Van de duizend probleempunten kan hij er maar dertig of veertig per jaar aanpakken.

Dit jaar wordt dan eindelijk het nieuwe fietsverkeersplan voorgelegd, in feite het tweede ooit. Het zijn compleet nieuwe verkeersvragen die Berlijn moet oplossen, zegt Horn: 'Het is nieuw voor de stad dat er ineens twintig, dertig fietsers op één verkeerspunt samenkomen. Hoe leidt je die veilig een kruispunt over? En: waar kunnen ze hun fietsen parkeren?'

Het fietsen zal de komende jaren nog veel groter worden, zegt Horn. Want hip is het fietsen dan wel geworden, maar 'een voorbijgaande mode' is het niet.

Eén aspect zal echter nog wel even blijven. Hij merkt het zelf als hij met de fiets naar zijn werk gaat, of als hij de politiek probeert te overtuigen meer geld uit te trekken. Helemaal gewoon, zoals in Göttingen of in Nederland, is het fietsen nog niet geworden. 'Fietsen in Berlijn zal daarom nog steeds een beetje een statement blijven'.

CULTUURVERSCHIL; RECHTOP OF GEBOGEN FIETSEN

Nederlanders zijn vaak verbaasd dat de meeste fietsen in Berlijn er zo anders uitzien dan in Nederland. De meeste Berlijners rijden op sportieve fietsen, ook wel 'city bikes' genoemd, waarop ze gekromd naar voren zitten. De typische Hollandse fiets - in het Duits 'Hollandrad' genoemd - waarbij de fietser rechtop zit, vult slechts een klein deel van de Berlijnse markt.

Neutraal geformuleerd kan dit als een verschil in traditie worden gezien. Fietsen is in Duitsland lang als een uitsluitend sportieve activiteit gezien, veel minder als een serieus vervoermiddel, zoals in Nederland.

Onder actieve Berlijnse fietsers is er echter ook een heuse richtingenstrijd losgebroken. De voorstanders van de 'ontspannen' Hollandse fiets zeggen dat je nekpijn krijgt van de sportieve 'Duitse' soort. Je zit er gebogen op, met het hoofd onnatuurlijk opgericht om het verkeer in de gaten te houden. Achterop kan niemand zitten.

De voorstanders van de 'Duitse fiets' zien dat anders. De afstanden in Berlijn zijn te groot voor Hollandse ontspanning, zeggen ze. Ook moeten fietsen vaak mee naar boven in de woning worden gedragen, omdat de parkeermogelijkheden voor fietsen niet altijd goed zijn. Een Hollandrad is daar te zwaar voor. En daarbij: het is in Berlijn toch verboden om achter op de fiets te zitten?

CULTUURVERSCHIL; DE GEPIERCETE FIETSENMAKER

De Berlijnse fietsenmakers zien er opvallend alternatief uit. In Berlijn staan zelfs in de duurste fietsenwinkels vaak gepiercete, getatoeëerde of anderszins alternatieve fietsenmakers. Dat is anders dan in Nederland, maar ook anders dan in andere Duitse steden.

Toen Johann-Christoph Wartenberg, fietsenmaker in Kreuzberg, onlangs op een bijeenkomst van Duitse fietsenmakers was, viel het hem zelf ook op: 'Daar zag ik pas dat de meeste Duitse fietsenmakers meer iets van een verzekeringenverkoper hebben'.

Ligt dat aan de 'links-politieke' wortels, waarmee het fietsen in vooral West-Berlijn verbonden is? Fietsenmaker Wartenberg denkt van niet. Het heeft er eerder mee te maken dat voor fietsenmakers in Berlijn lang nauwelijks een professionele opleiding was. Het trekt daarom veel jongemannen aan, die er een vrije levensstijl op na houden, zegt hij. Al heeft dat als nadeel dat hij vaak moeite heeft om de goede medewerkers voor zijn winkel te vinden. Op dit moment is er overigens een duidelijke professionalisering te merken, en zijn er steeds meer opleidingen voor het fietsenvak te volgen.

WERELDFIETSSTEDEN

Parijs

Fietsen in Parijs is een kwestie van extremen. Begin met extreem voorzichtig te zijn. Het gevaar komt niet zozeer van de auto's, maar meer nog van de voetgangers, die niet berekend zijn op fietsers en dus oversteken zonder je te zien aankomen. De grilligheid van de fietspaden werkt dat in de hand: je wordt geacht soms rechts, dan weer links van de rijbaan te fietsen.

Ook de fiets zelf moet extreem zijn. Een extreem barrel, zoals de goedkope fietsjes van Franse makelij die al hel snel roesten en rammelen. Extreem degelijk, zoals de Gazelles, Sparta's en Batavussen die gretig geïmporteerd worden. Of extreem cool. Fietswinkels als Vélovia (Quai de Jemmapes) verschijnen overal in de Franse hoofdstad. Ze verkopen er Vanmoof, Moustache of de Winora Family; haut de gamme-fietsen met dito prijskaartje. De fiets is fashion geworden. De mode van de fixie, een doortrapfiets zonder versnellingen en liefst ook zonder remmen, is komen overwaaien uit Amerika. De bijdehante Parijzenaar slalomt zorgvuldig ongeschoren en met een dophoedje op de krullen extreem fixiefietsend tussen de files van de Boulevard Saint-Germain door. Te koop bij Atelier des vélos, rue la Condamine.

Extreem succesvol is de Vélib', de prijsvriendelijke huurfiets die deze zomer zijn vijfjarig bestaan viert. Geen Parijse vinding - andere Franse steden waren eerder - maar wel in de hoofdstad tot een succesverhaal gemaakt. Er staan er 20 duizend verspreid door de stad en de banlieues. Wie goed oplet, kan voor bijna niets de hele dag fietsen en zo de stad op de mooiste manier zien.

velib.paris.fr / en.velib.paris.fr.

Shanghai

China is vanouds het land met de meeste fietsers ter wereld, maar de stijgende welvaart heeft ervoor gezorgd dat dit vervoermiddel steeds minder in het straatbeeld te zien is. Wie arm is en niet anders kan fietst, is het nu eerder.

Het gros van de miljoenen tweewielers die je in Shanghai op straat ziet is tegenwoordig elektrisch aangedreven - brommers en motorscooters zijn praktisch verboden vanwege de vervuilende uitlaatgassen. Elektrische fietsen zijn in China een stuk goedkoper dan in Nederland. Je hebt al een basis e-bike voor omgerekend 250 euro, inclusief een robuust bagagerek achterop om de meest onwaarschijnlijke ladingen te vervoeren. Een koelkast op de transportfiets? Het kan, in China. Twee koelkasten: ook. Voor de dames zijn er elegante e-bikes die op kleine scootertjes lijken, in roze of zachtblauwe pasteltint. Alles Made in China, vandaar de lage prijzen en de soms tegenvallende kwaliteit.

Maar de echte fiets kent ook een opleving. Sportieve types uit de middenklasse met nieuw verworven welvaartbuikjes ontdekken dat bewegen gezond is, en de fiets een nuttig instrument daarbij. Shanghai telt inmiddels tientallen winkels van snelle merken als Trek, waar je prachtige mountain- en citybikes kunt kopen.

Is het een goed idee om als toerist, als je een weekje in Shanghai bent, te gaan fietsen? Wel, het kan. Het is even wennen aan het soms chaotisch ogende verkeer, maar wie kalm aan doet en gewoon met de Chinese verkeersstroom meegaat hoeft geen brokken te maken.

Op de fiets is het bijzonder prettig om bijvoorbeeld de voormalige Franse concessie te zien. Je kunt heerlijk peddelen door de oude straten met hun fraaie villa's, onder een bladerdek van platanen dat je zomers een beetje tegen de verzengende zon beschermt.

Hoe kom je aan een fiets? Loop een buurtfietswinkel binnen, of ga naar een van de Decathlons, Carrefours of Walmarts van Shanghai. De eenvoudigste exemplaren kosten nieuw zo'n 70 euro. En er zijn ook diverse bedrijfjes die fietsen verhuren en desgewenst een gids bijleveren: google 'cycling in Shanghai' en je vindt de links. De gemeente heeft verder in diverse wijken, vooral bij uitgangen van de metro, een oranje-fietsenplan, maar het is bewerkelijk om zonder kennis van het Chinees zo'n gemeentefiets te huren.

Kopenhagen

Fietsen zonder bel: 50 euro boete. Bellen of sms'en op het rijwiel: 130 euro. Iemand op de bagagedrager, ook verboden: 70 euro straf. Voor Hollandse fietsers, van nature anarchistisch, is fietsen in Kopenhagen een beproeving van het geduld en een les in nederigheid. Waar je in Nederland koning van het verkeer bent, wordt in de Deense hoofdstad alles krampachtig in regels vastgelegd. Vrees de politie als je fietst zonder handen aan het stuur. Voor je remt, steek je je hand omhoog. De nieuwste wet is nog niet ondertekend, maar ligt al wel klaar: kinderen tot 15 jaar zijn verplicht een helm te dragen.

Ondanks de gevaren ziet Kopenhagen fietsen als een gezonde bezigheid, en gezondheid is de nationale obsessie. Doe hier als toerist gerust aan mee. Fietspaden liggen door de hele stad. Hier en daar hebben de paden eigen stoplichten. Het landschap is plat genoeg om de stad moeiteloos door te crossen. Én het is gratis: Kopenhagen heeft een goed functionerend witte-fietsenplan.

bycyklen.dk (gratis fietsen), cyclecopenhagen.dk (ritjes plannen)

Brussel

Fietsen in Brussel doe je niet voor je plezier, maar uit overtuiging, zei een Brusselse journalist me onlangs. Deels had hij gelijk. Met zijn steile hellingen, hobbelige kasseien, schaarse fietspaden en moordlustige automobilisten is Brussel voor fietsers wat Chersonissos is voor rustzoekers.

Toegegeven, de laatste jaren is er al veel veranderd. De kekke deelfietsen van Villo zijn een doorslaand succes, sinds 2004 is er 20 kilometer afgescheiden fietspad bijgekomen, en sommige automobilisten lijken zowaar het woord 'hoffelijkheid' in hun woordenboek te hebben opgenomen. Je zou er bijna je fietshelm en je fluorescerend vest van thuis laten.

Maar opgelet: fietsen mag dan steeds meer een plezier geworden zijn voor Brusselaars, die weten hoe ze de ergste hellingen en kasseistroken kunnen omzeilen, voor toeristen, zeker uit een fietsvriendelijk land als Nederland, is het nog steeds een choquerende ervaring. Wie het toch wil proberen: zorg voor een mountainbike, gedetailleerde fietskaart, ogen op uw rug en stalen zenuwen.

nl.villo.be (verhuur), provelo.org (tochten)

Warschau

Het heeft even geduurd, maar eindelijk is het zover: vanaf augustus kun je in Warschau voor een prikje een 'openbare' fiets huren. Daar was behoefte aan ook. In korte tijd waren alle 1.100 fietsen weg.

Het succes van de Vetuliro is niet voor de hand liggend. Net als andere Oostbloklanden is Polen niet bepaald fietsvriendelijk te noemen. Hoewel het aantal fietspaden gestaag toeneemt, is de auto er nog altijd koning. Fietsen is iets voor wie zich geen ander vervoermiddel kan permitteren, vinden de meeste Polen. Je doet het in je vrije tijd, liefst ver buiten de bewoonde wereld.

Op een voorkeursbehandeling hoeven de fietsers in Warschau dan ook niet te rekenen. In het oude centrum heerst zelfs een fietsverbod. Volgens de bevoegde dienst zijn fietsers er een gevaar voor de toeristen. Ook het parkeren van je tweewieler in de buurt van een metrostation is ten stelligste af te raden. Volgens een woordvoerder zou in het frame explosief materiaal kunnen verstopt zitten.

warsawtour.pl/en/ (klik 'sports & leisure', dan 'cycling paths') en rowery.org.pl.

New York

De waterkant van New York was lange tijd verrot, verwaarloosd en ontoegankelijk - geschikt voor gangsters en ratten. Dat is de laatste tijd veranderd. Aan het water rond de stadsdelen Manhattan, Brooklyn, Queens en Staten Island groeit gepland riet en gras. Er staan bankjes en kunstwerken. Er wordt gespeeld, gemijmerd en gefietst.

De openlegging draait om de bike paths. Van Harlem in het noorden tot Staten Island in het zuiden kronkelt asfalt langs de kustlijn. In Brooklyn Bridge Park in Brooklyn en Long Island City in Queens zijn fietsers welkom, auto's niet. Voor de bezoeker-te-huurfiets, de forens en de wielrenner geldt: zoek de waterkant en de kans is groot dat je een adembenemend uitzicht en een fietspad vindt.

De ontwikkeling van de wijk Red Hood in Brooklyn is een recent voorbeeld. Het was een afgelegen buurt met een vrachthaven en een paar rauwe kroegen. Nu kun je er langs begraste heuvels, een biologische bakker en hippe restaurants fietsen.

bikenewyork.org / nycbikemaps.com

Jeruzalem

Van de week gebeurde het weer. Ik fietste op mijn ATB op een voorrangsweg in Jeruzalem, dalend, dus ik ging lekker snel, komt er een gebutste Volvo uit een zijstraatje. De orthodoxe Jood achter het stuur lette niet op, hij was aan het bellen, en hij zette stevig door. Het is dat ik flink remde, anders had ik nu in het Hadassahziekenhuis, of erger, gelegen. Toen ik even later bij een stoplicht op zijn raampje tikte en een middelvinger opstak, wees hij naar de stoep. Ga daar fietsen, Freier! 'Freier' betekent 'sukkel'.

Fietsen in Jeruzalem? Ik doe het, maar raad het niemand aan. In tegenstelling tot het vlakke, hedonistische en sportieve Tel Aviv met zijn vele fietspaden, is het eigenlijk geen doen, al ben je ook hier meestal wel sneller op de bestemming dan met bus of taxi. Fietspaden zijn er nauwelijks, en als ze er zijn, dan zijn ze idioot aangelegd. Bovendien is de Heilige Stad op gemene heuvels gebouwd. Vaak kom je versnellingen tekort.

Toen ik hier pas was, moest ik mijn Nederlandse rijbewijs omzetten in een Israëlisch. Moet je dus een examen voor afleggen. Waarom keek ik toch steeds in de rechterspiegel als ik voorzichtig rechts afsloeg, wilde de examinator op de dag des oordeels weten. Ik mompelde iets van 'fietsers, Nederland', waarop hij minachtend opmerkte dat 'dit Israël is', een autoland. Fietsen was voor 'Freiers', was ik een 'Freier' soms?

Op mijn werkkamer staat de racefiets. Met leeggelopen bandjes. Ik mag er graag naar kijken, dromend van lange fietspaden in de polder. Eén keer gebruikt hier. Ik doe het nooit meer.

goisrael.nl / hooha.co.il (kies de Engelse vlag)

Rio de Janeiro

Als je het niet erg vindt om op een knaloranje fiets reclame te maken voor de grootste bank van Brazilië, dan is fietsen goedkoop in Rio de Janeiro. Voor 4 euro per maand kun je onbeperkt gebruikmaken van het publieke fietsennetwerk, gefinancierd door de gemeente Rio en de Itaú bank. Het werkt eenvoudig: je meldt je aan via je mobiele telefoon, pakt een fiets uit het rek en parkeert hem binnen een uur in een van de zestig stallingen. Het systeem bestaat sinds eind vorig jaar en is volgens de gemeente een doorslaand succes.

Rio wil graag fietshoofdstad van Brazilië worden en het publieke fietsenplan moet hiertoe bijdragen. Tot nu toe is er 270 kilometer fietspad aangelegd, grotendeels beperkt tot de rijke zuidelijke buurten. In 2016 moet dat zijn uitgebreid tot 400 kilometer.

Fietsen over de kilometerslange fietspaden langs het strand van Copacabana is reuze ontspannend, maar zodra je de weg op moet, gaat de lol er snel van af. Auto's, bussen en motors scheuren als gekken en zijn duidelijk niet gewend aan de aanwezigheid van ongemotoriseerde sportievelingen. Taxichauffeurs rijden je eerst bijna dood, om je vervolgens de huid vol te schelden.

Toch zijn er steeds meer Brazilianen die het er op wagen. Sommigen nerveus achterom kijkend, anderen rustig babbelend met een kind achterop. Zelfs de politie rijdt sinds kort op de fiets in een aantal wijken. Bakfietsen met gekoeld bier voor de straatverkoop, of volgeladen met kisten groente en fruit zijn een vertrouwd beeld in de straten van Rio. Maar het idee dat je een fiets ook kunt gebruiken om jezelf van A naar B te vervoeren, dat is behoorlijk vernieuwend.

Rioguiaoficial.com.br/en/en/noticias/understanding-bike-rio (Engels)

Londen

Londenaren fietsen niet; ze wielrennen. Gekleed in lycra, uitgerust met veiligheidsbling en met een blik op oneindig forensen ze door de Britse hoofdstad. Wie in Londen fietst, ziet meteen waarom de Britten uitblinken in tijdrijden en achtervolging. Sterker, ze heersen tegenwoordig zelfs in de Tour, hetgeen een weerspiegeling vormt van de toenemende populariteit van de tweewieler. Dat Londen bekend staat als een gevaarlijke fietsstad, komt vooral door de fietsende snelheidsduivels.

Wie zich in een Nederlands fietstempo over de Londense straten voortbeweegt hoeft zich weinig zorgen te maken. Met optimaal gebruik van gezond verstand kom je een heel eind. Gebruik je handen, wacht nooit naast een vrachtwagen, kijk uit voor witte bestelbusjes, laat je niet afleiden door West End Girls, rem als een auto voor je linksaf slaat, kijk uit voor chagrijnige politieagenten, doe geen dopjes in je oren en vooral: wees brutaal. Besef ook dat verkeer in Londen geen kwestie van pragmatisch geven en nemen is. Het verkeer is de Engelse maatschappij in beweging, een voortdurend gevecht voor je rechten. Dat blijkt ook uit de reacties op plannen om echte fietspaden aan te leggen. Sommige wielrenners zijn daar juist helemaal niet blij mee, omdat ze dan misschien verplicht zijn de ruimte te delen met een toenemend aantal gewone fietsers, met mensen die een stukje fietsen niet beschouwen als topsport.

tfl.gov.uk (klik 'road users' en dan 'cycling')

undefined

Meer over