Thuisreis na warme zomerdag eist veel verkeersslachtoffers op de Zeeweg Na dagje strand wacht de dodelijke verleiding

Vanuit den hoge en het licht van de zee daalt de weg golvend met twaalf slingers af naar Overveen. Uit de open ruimte rond de duintoppen in de donkerte van bosschages en bomen....

Van onze verslaggever

Sietse van der Hoek

BLOEMENDAAL AAN ZEE

Tussen de elfde en de laatste bocht, schuin tegenover de hoofdingang van het nationale park de Kennemerduinen, raasde zondagnacht om één uur een rode Renault 21 Turbo tegen een boom. Drie jongens uit Amsterdam waren op slag dood. Een vierde werd uit de in tweeën gebroken auto geslingerd en overleefde. Ze waren tussen de twintig en dertig jaar oud.

Twee van de vier stammen van de lindeboom zijn op twee meter hoogte afgebroken. Op het half uit de grond gerukte wortelstelsel is een bos witte chrysanten gelegd. Fietsers stappen af. 'Gossiemijne', zegt een man tegen zijn vrouw. 'Tjongejonge', zegt die, 'dat moet een klap geweest zijn.' Hij weer: 'D'r gaan er hier zo veel. Over de kop en tegen een boom. 't Is gewoon een rotweg.' Zij: 'Nee, de weg is goed, maar mensen rijden verkeerd.'

Vanaf 1990 vielen dertien verkeersdoden op de 4,4 kilometer korte Zeeweg. Vorig jaar deden zich 171 geregistreerde ongelukken voor: 1 dode, 39 gewonden, 77 met materiële schade slechts. 57 tot nu toe dit jaar: 4 doden, 11 gewonden, 45 met alleen materieel ongerief.

Twaalf jaar staan de Kouijzers met hun snackkraam halverwege de Zeeweg, net voorbij de Eerebegraafplaats. 'Als ik van alle auto's die hier honderd of meer rijden een kwartje kreeg, had ik er al lang een deeltijdbaan van gemaakt', zegt zij. Het is een weg die noodt tot hard rijden, is ook de ervaring van haar echtgenoot. Jongens met brommers waren ze en dan zeiden ze: Hé, zullen we even de Zeeweg pakken? 'Vooral als je denkt hem te kennen, is het een verraderlijke weg. Mensen liggen de hele dag op het strand, rijden dan 's avonds als een raket naar huis en gaan nog even circuitje spelen.'

De soezerigheid van een zomerdag aan zee, het loommakende geluid van de branding in je hoofd, de hitserigheid van het eigen strakke vel en dat van de lijven om je heen. En dan wordt het avond en je drinkt bier of witte wijn op het terras. En het wordt nacht en dan ga je d'r op af, op die weg die daar met die heerlijke bochten en colletjes als een vrouwenlichaam op je wacht.

Moet ik me in die gemoedstoestand verplaatsen om de dodelijke verleiding van de Zeeweg te verklaren?, is de vraag aan hoofdagent Martin Rottier van de Bloemendaalse politie. De zware ongelukken gebeuren tussen elf uur 's avonds en drie uur in de nacht, en bijna altijd op de weg terug van het strand op het stuk waar geboomte staat. Het zijn voornamelijk jongeren tussen twintig en dertig jaar in snelle wagens: 'kokende auto's en kokende mensen'. Maar alcohol is opmerkelijk genoeg nauwelijks een factor.

Rottier had de voorbije nacht dienst en was er heel snel bij. 'Bij een melding van een klapper op de Zeeweg gaan we met grote stappen derwaarts. Dan is het altijd ernstig omstreeks die tijd.' Ze dachten eerst dat er twee auto's gebotst waren. De rode Renault moet tussen de 150 en 170 kilometer hard gereden hebben bij een inhaalmanoeuvre. De voorwielen kwamen in het duinzand van de middenberm. De auto tolde. De achterwielen op het asfalt lanceerden de auto naar de rechterkant van de tweebaansweg en tegen de lindeboom. De middelpuntvliedende kracht deed het zwaarste stuk van de auto, de voorkant met het motorblok, afbreken en op het fietspad belanden.

De vier jongens waren vrienden. Hun vriendinnen waren eerder op weg gegaan naar Amsterdam, en kwamen terug om te kijken waar ze toch bleven, en zagen in het helle licht de brandweer met groot materieel en GGD en politie rond een wrak aan de Zeeweg.

Hoofdagent Rottier zou 'werkelijk niet weten wat te doen met die weg'. Een Dodemansweg wil hij het niet noemen. 'Tachtig kilometer kan. We controleren intensief op snelheid. De weg is lastig door de op- en afritten van de twee campings en parkeerplaatsen en er rijden regelmatig mensen spook. Maar dodelijk zijn die ongelukken niet. Tussen de oren en de rechtervoet, daar zit het, dat is het probleem van de Zeeweg.'

Meer over