theater Liefde Levenslang ***

Wat de spanning erin houdt, is de voortdurende suggestie van een groter geheim.

Liz Snoijink schuifelt als een zombie het podium op, gevolgd door een honderduit babbelende Renée Fokker. Ze spelen de zussen Juliette en Léa. Zeker vijftien jaar hebben ze elkaar niet gezien. Al die tijd zat Juliette in de gevangenis. Het weerzien verloopt stroef. Alle goede bedoelingen van haar zus ten spijt, lijkt Juliette, met haar afschuwelijke jas en grauwe kleding, liever dood te willen. Snoijink hoeft nauwelijks iets te zeggen in het eerste bedrijf van Liefde Levenslang. De vrouw op vrije voeten laat zich onwillig het vrije leven in commanderen. Het zijn mooie scènes.

Liefde Levenslang is een degelijke toneelbewerking van de Franse film Il y a longtemps que je t'aime. Deze kwam uit in 2008, geschreven en geregisseerd door Philippe Claudel. Theaterproducent Hummelinck Stuurman kocht de rechten, liet Janine Brogt het scenario bewerken en Ignace Cornelissen regisseren.

Ook castte de producent actrice Linda van Dyck in de hoofdrol, die in de film was weggelegd voor Kristin Scott Thomas. Omdat Van Dyck halverwege de repetitieperiode een burn-out kreeg en van de dokter moest stoppen met werken, nam Snoijink het personage over. De première werd een paar weken uitgesteld. Het is niet te merken dat Snoijink deze rol in korte tijd moest aanleren. De transformatie van de stoïcijnse Juliette, die langzaam opbloeit en went aan het vrije maar drukke leven, is volstrekt geloofwaardig.

Renée Fokker heeft als goedbedoelende zus een wat vervelende rol, maar ze maakt er het beste van. Als een van de weinigen is zij op de hoogte van Juliettes geheim, namelijk dat ze vijftien jaar gevangen heeft gezeten voor de moord op haar eigen zoontje. Léa voert een hopeloos gevecht tegen de begrijpelijke, maar pijnlijke vooroordelen die over haar zus de ronde doen.

De rest van de cast blijft steken in vette karikaturen. Wat enkele confrontaties geen goed doet. Zo maakt de man van Léa, een aansteller genaamd Lukasz (Mark Ram), ondubbelzinnig duidelijk dat hij niet wil dat hun dochter omgaat met een moordenaar. Dan zijn er nog een overactieve dochter (Nhung Dam) en een reclasseringsambtenaar, waar Chris Tates een schlemiel van maakt. Subtiele emoties zijn geen specialiteit van Cornelissen, die eerder het luidruchtige gevangenisdrama Oog om oog regisseerde.

Wat de spanning erin houdt, is de voortdurende suggestie van een groter geheim. Waarom pleegde een sympathieke vrouw als Juliette zo'n gruweldaad? Het antwoord dat Claudel daarop ten slotte geeft, is helaas even sentimenteel als funest voor het verhaal en haalt de angel uit een hoop onderliggende morele vragen. Had dan het antwoord maar helemaal weggelaten.

undefined

Meer over