Theater Kust ***

Zelfs de vele horrorverhalen die de overlevenden uit de oorlog kunnen navertellen, verliezen op een bepaald moment hun angstaanjagende effect.

Vorig seizoen maakte het Ro Theater Branden. Dit zwaarmoedige oorlogsdrama werd een onverwacht succes. Dat lag niet in de laatste plaats aan de schrijver, Wajdi Mouawad, die een ontroerend verhaal in klinkende taal verpakte.

Met min of meer dezelfde cast, opnieuw onder leiding van regisseur Alize Zandwijk, speelt de Rotterdamse groep nu Kust van Mouawad. Helaas is dit stuk niet zo opzienbarend als Branden. Vergeleken daarmee is Kust een frivolere toneeltekst, ongrijpbaarder ook en uiteindelijk minder relevant.

Het begin is sterk. Mouawad, en ook Nasrdin Dchar, de vertolker van hoofdpersoon Wilfried, zijn beiden in staat om direct met het mes op tafel te spelen. Dchar springt uit stilstand in een verhaal dat meteen op volle snelheid is, en verliest geen seconde zijn concentratie.

In de prachtige openingsscène vertelt Wilfried onomwonden wat hem is overkomen: zijn vader is dood gegaan, terwijl hij, Wilfried, lag te neuken met een meisje. Nu is het zijn taak om de vader te begraven. Bijzetten bij de moeder kan niet, want de haatdragende familie ontzegt hen de toegang tot het graf. Daarop besluit Wilfried dat hij een graf zal zoeken in het verre thuisland van zijn vader, die dit ooit ontvluchtte vanwege een oorlog. Wilfried neemt zijn dode vader op sleeptouw.

Wat volgt is een odyssee met een stinkend lijk op de rug. Dat lijk kan overigens gewoon praten en maakt bijdehante opmerkingen. Het tweetal ontmoet vreemde types, die door de oorlog ook allemaal hun vader zijn kwijtgeraakt. Vanaf dit moment blijft het verhaal een beetje hangen in cliché's.

Alize Zandwijk haalt een hoop trucs uit de kast om de spanning erin te houden. Ze maakt van Kust een duister sprookje. Het toneelbeeld bestaat uit een bos vol dode bomen. Aan de zijkant zit Oleg Fateev ruim twee uur lang melancholische noten uit zijn accordeon te trekken. Ook zingen de actrices soms een zielig lied.

Het is op een gegeven moment allemaal wat te veel. De uithalen van Fateev stapelen zich op en actrice Fania Sorel krijst haar verdriet letterlijk uit. Daarnaast zijn spelers als Yahya Gaier (de dode vader) en Esther Scheldwacht (als Wilfrieds imaginaire riddervriend) niet vies van een beetje overacting. Sowieso staat iedereen, behalve Dchar, voortdurend stijf van de emoties. Zelfs de vele horrorverhalen die de overlevenden uit de oorlog kunnen navertellen, vol verkrachtingen en onthoofdingen, verliezen op een bepaald moment hun angstaanjagende effect.

Simpel en mooi is wel weer het slot, als het blauw van het zeewater geleidelijk het hele toneel vult, en het in een zeemansgraf verandert. Wilfried staat er aangedaan, maar hoopvol bij en kijkt ernaar. Het rouwen is voorbij. Hij is volwassen geworden.

Kust van Wajdi Mouawad door Ro Theater, regie Alize Zandwijk. Ro Theater, 21 januari. Daar t/m 25 februari. rotheater.nl

undefined

Meer over