Theater Heimwee ***

Met een lach en een traan verstrijkt de avond, de swingende vertellers houden de aandacht vast.

KARIN VERAART

Er is drank, muziek en er hangen allerhande attributen met een maritiem verleden. Foto's ook, van schepen, ansichten uit verre oorden. De studio van het Ro Theater is veranderd in een zeemanskroeg. En dat betekent dat de gasten van heinde en verre komen en dat ze verhalen vertellen, eerst nog wat timide, maar naarmate de avond vordert met steeds meer bravoure. En een fikse scheut sentiment natuurlijk, want iedereen herinnert zich hoe het was ooit, thuis.

Dat is de kern van de voorstelling Heimwee bij het Ro Theater. Eerder oogstte regisseuse Alize Zandwijk al veel waardering voor Moeders, waarin vrouwen van verschillende etnische achtergrond van zich lieten horen, terwijl ze intussen gerechten bereidden. Heimwee heeft een andere vorm, maar het vertellen blijft, terwijl Zandwijk ter plaatse hier en daar een aanwijzing geeft, muzikant en acteur Beppe Costa muzikaal ingrijpt en actrice Fania Sorel bier tapt, met blokjes kaas rondgaat - en

en passant een paar wonderschone liedjes ten gehore brengt.

Het theater drijft op verhalen en menig verhaal is gebaat bij een beetje theater, en zo zitten we bij het Ro goed. De vertellers, mannen en vrouwen van uiteenlopende leeftijd en achtergrond, bewegen zich tussen het publiek, eerst voorzichtig, uiteindelijk zelfs swingend.

Uit Somalië, Kaapverdië, Armenië, Indonesië, Suriname, Rotterdam, Bretagne, Georgië, Italië en Vlaanderen komen deze gasten - en dan hebben we het nog niet eens over onszelf, luisteraars in deze zeemanskroeg. Die laatsten hangen aan de lippen van John, Emely, Edita, om er maar een paar te noemen: theaterervaring heeft niemand, maar ze houden de aandacht vast; de een met zijn gevoel voor humor en verrassend relativeringsvermogen, de volgende met een aangrijpend relaas dat eindigt in een dansje met haar verloren gewaande dochter, de derde met een indringende monoloog over verdrijving en geweld.

Allemaal vonden ze onderdak in Nederland en dat is dan weer aanleiding voor grappen en anecdotes over bushaltes, kale bomen, grijze mensenmassa's en koffieautomaten. Zo verstrijkt de avond met een lach en een traan zoals dat in een zeemanscafé hoort te gaan, en worden er een zekere saamhorigheid, bewondering en onderling respect voelbaar, iets troostrijks en iets hoopvols. Mogelijk al ontstaan bij het maken van deze intieme voorstelling verspreidt het zich door het zeemanszaaltje. En als Beppe Costa besluit met What A Wonderful World is dat natuurlijk helemaal over de top. Maar ook goed.

undefined

Meer over