The Wrestler, Arezo

Kevin Toma en Chris Buur
Mickey Rourke en Marisa Tomei in The Wrestler van Darren Aronofsky. Beeld Fox Searchlight Pictures
Mickey Rourke en Marisa Tomei in The Wrestler van Darren Aronofsky.Beeld Fox Searchlight Pictures

De verlopen, door chirurgische ingrepen misvormde Rourke heeft de rol van zijn leven als de uitgerangeerde worstelaar die ondanks hartproblemen de ring blijft opzoeken. Hij domineert het gruizige bloed-zweet-en-tranen-epos The Wrestler, dat Darren Aronofsky (Requiem for a Dream, Black Swan) rond hem heeft opgetrokken. Even indrukwekkend is de bijrol die Marisa Tomei heeft als stripdanseres Cassidy. Een vrouw die net als Randy haar lichaam op het ritme van foute jaren-tachtigrock in de schijnwerpers zet en toch een onaantastbare waardigheid uitstraalt. Geen wonder dat Randy naar haar toetrekt en dat ze in enkele van de beste momenten uit The Wrestler een mooi, elkaar begrijpend paar vormen. Zoals wanneer ze in een café een biertje drinken en spontaan met een liedje beginnen mee te blèren en dansen.

Tomei, een fenomenale actrice die relatief onopvallend blijft omdat ze niet de glamour en glitter van andere Hollywoodsterren uitstraalt, is glorieus als Cassidy. Prachtig hoe ze het complexe karakter van haar personage vormgeeft, soms bedrieglijk simpel, door bijvoorbeeld subtiele veranderingen in haar blikken aan te brengen. Vanzelfsprekend krijgt ze van Aronofsky lang niet zo veel materiaal als tegenspeler Rourke, maar je voelt aan alles dat ze Cassidy van binnen uit kent; of ze nu op de dansvloer staat, met Randy kleren gaat kopen voor diens verwaarloosde dochter of haar eigen kind moet verzorgen. Tomei's spel werd voor een Oscar genomineerd; zonde dat ze naast die prijs greep - net als Rourke, overigens.

Arezo (Wiam Al-Zabari, 2014)
NPO 2, 23.15-00.10 uur.

Een uit Iran gevluchte broer en zus zich herenigen in Nederland, en dan is de vraag: hoe verwerk je een pijnlijk verleden? Direct, door erover te praten, of indirect, door er kunst over te maken? De van oorsprong Iraakse filmmaker en choreograaf Wiam Al-Zabari maakte een in fraaie blauw-, zwart- en huidtonen geschoten psychologisch drama over deze levenskwestie, dat tevens dienst doet als bijzonder geslaagde dansfilm, want dat is de kunst-van-dienst van de gesloten zus. Wel scheelt het, heel plat gezegd, als je van tevoren weet waar de film over gaat, want dat wordt maar langzaam duidelijk - veel te langzaam voor de concentratiespanne van een televisieavond.

Trailer inclusief ondertiteling

Meer over