The Smashing Pumpkins

Zo mooi als de krakers uit de jaren negentig wordt het niet meer.

Paradiso, Amsterdam, 26/7

'Ik weet niet hoe vaak ik in Paradiso heb opgetreden', zei Smashing Pumpkins-frontman Billy Corgan vrijdag in de warme Amsterdamse popzaal, 'maar dit is de laatste keer. Ik ben 46 jaar en doe graag andere dingen, zoals tuinieren.' Hij zei het quasi-jolig. Was dit echt de manier waarop die grote, onbehouwen bewegende, vaak zo horkerige man dank wilde zeggen aan en afscheid nemen van zijn publiek? Het zou met terugwerkende kracht ontroerend zijn.

Stel dat dit inderdaad het laatste rondje is, een kwarteeuw na de oprichting in Chicago en twintig jaar na het verschijnen van het monumentale Siamese Dream, zou het dan jammer zijn als de band stopt? Ergens wel. De jonge neo-Pumpkins (jonge schoolkinderen toen de groep werd opgericht; drummer Mike Byrne is zelfs jonger dan de bandnaam) speelden gedreven. Hun leidinggevende was voor zijn doen innemend.

Allemaal pure winst vergeleken met het naargeestige optreden in Den Bosch in 2008. Bovendien wekte zanger Corgan op Oceania (2012) eindelijk weer eens de indruk dat de koek nog niet geheel op is. In Amsterdam bleken recente songs als Panopticon en het mooi klein gehouden The Celestials tot de beste te horen die Corgan de laatste vijftien jaar schreef, omdat ze tenminste de melodieuze kracht, warmte en dynamiek van weleer benaderen.

Het verschil in zeggingskracht met de succesplaten is echter zo enorm dat Corgans volharding om nieuw werk op te nemen en te spelen iets tragisch krijgt. Te veel recente stukken pakten live uit als gitaarlawines: hard, snel, massief, als ware het Pumpkins-speedmetal.

Het was in Paradiso pijnlijk om het contrast met Rocket (1993) of Tonight, Tonight (1995) te constateren, liedjes waarin ruimte zit. Ze doorbraken het grauwe wolkendek en stroomden als bundels zomerzon naar beneden. Zero (1995), Today (1993), het magnifieke, gevoelvol gezongen Disarm (1993); zo schrijft Corgan ze niet meer.

Gewoon maar genieten van die oude krakers? Klinkt eenvoudig, maar bij The Smashing Pumpkins mág nostalgie niet alles zijn. Corgan staat dat ook niet toe: metalig recent werk voerde de boventoon, letterlijk en figuurlijk. Het dwong tot de wrede vergelijking.

Had Billy Corgan deze jonge band geen andere naam moeten geven dan de legendarische waartegen nu moest worden opgebokst? Eigenlijk wel, maar dan was Paradiso niet volgestroomd - en dat was de Billy Corgan van vrijdagavond dan wel weer gegund.

undefined

Meer over