The Cold Light of Day meer dan 'whodunnit'

The Cold Light of Day van Rudolf van den Berg. Met Richard E. Grant, Lynsey Baxter. In twaalf theaters, waaronder Calypso en Calypso Amsterdam, Metropole en MovieWorld Den Haag, Corso Rotterdam....

Bij de meest simpele, rechtlijnige thrillers gaat het om de vraag wie 'het' heeft gedaan. In The Cold Light of Day is die vraag voor de plaatselijke politiechef in een Oosteuropees dorp al snel opgelost. Een wat wereldvreemde hippie is ongetwijfeld de moordenaar van een meisje dat naakt en dood wordt aangetroffen in het bos. Hij dwingt hem tot een bekentenis en als hij zich de volgende dag in zijn cel heeft opgehangen, is de zaak rond.

Maar dan pas begint de speurtocht van de jonge rechercheur Marek, die ervan overtuigd is dat de dader vrij rondloopt en wellicht nog meer meisjes zal vermoorden. Hij neemt ontslag, komt achter de identiteit van de zieke geest en opent de jacht. In die fase is Marek zelf al niet meer helemaal in orde, want hij gebruikt een meisje als lokaas en laat haar een groot risico lopen.

The Cold Light of Day is van meet af aan geen rechtlijnig thrillertje. In het al twee keer eerder verfilmde oorspronkelijke scenario van Friedrich Dürrenmatt (Es geschah am hellichten Tag) zijn de karakters niet eendimensionaal, maar hebben zij stuk voor stuk een psychologische diepte die niet alleen hen, maar ook het verhaal uittilt boven het whodunnit-niveau.

De dader blijkt een dokter met geestelijke storingen. Hij is gek op kinderen en wil ze beschermen tegen de boze volwassen wereld, waarvoor hij natuurlijk zelf bang is. Hij drijft deze 'bescherming' tot het uiterste door en doodt zijn beschermelingen, om daarna in een eigen poppenwereld te spelen met hun veilige zieltjes.

Maar ook op rechercheur Marek is wat aan te merken. Hij is gescheiden en mist zijn zoontje. Met zíín beschermende houding brengt hij zelf ook een meisje in levensgevaar. Hij overschrijdt, zeker vanaf het moment dat zij de dokter ontmoet, ook de grens van het toelaatbare: hij laat haar doelbewust een risico lopen. De good guy heeft ook zijn schaduwkanten.

Rudolf van den Berg heeft deze dubbele kanten van zijn twee protagonisten uitstekend aangevoeld. Intussen heeft hij niet vergeten dat de psychologische 'laag' van frustraties, obsessies en perversie het best tot zijn recht komt wanneer de eenvoudige thrillerlijn van het verhaal de boventoon blijft voeren.

The Cold Light of Day is om te beginnen een vaardig gemaakte thriller, die in de verte doet denken aan Spoorloos van George Sluizer, waarin ook de psychologische analyse van een moordenaar verpakt is in een goed lopende, spannende film.

Van den Berg, wiens eigen obsessie vooral tot uiting kwam in zijn films over de joodse identiteit, heeft al eerder bewezen (Bastille en De avonden bij voorbeeld) ideeën van anderen vakkundig te kunnen uitvoeren en er toch een licht persoonlijke touch aan te kunnen geven. De eerste scènes van The Cold Light of Day doen denken aan de sfeer in de opening van Bastille. En de aandacht voor de nuanceringen in de karakters zijn sterker nog dan in De avonden.

The Cold Light of Day is een internationale, zeg Europese, film die dit keer eens niet een Euro-pudding is geworden. Dat is natuurlijk ook een compliment voor producenten Chris Brouwer en Haig Balian, die een uitstekende crew verzameld hebben en Van den Berg genoeg vertrouwen en steun gaven om het internationale team tot een eenheid te smeden.

Het Nederlandse aandeel in de film zit verder in twee bijrollen, van Thom Hoffman en Gerard Thoolen. Het is niet veel wat zij doen en hun optreden wordt licht verstoord door een matige nasynchronisatie, waardoor hun spel los komt te staan van hun woorden.

Een kleinigheid in een meer dan behoorlijke film.

Peter van Bueren

Meer over