Testosteron spat van Braziliaanse dans

Dans..

Eén rozenblaadje dwarrelde woensdagavond te vroeg uit het toneelhuisnaar beneden tijdens de Nederlandse première van het drieledig programmavan het Braziliaanse dansgezelschap Balé da Cidade de São Paulo. Maar dathet liefdesbloemen zou gaan sneeuwen zat er vanaf het begin al in. Bijnaalle dans kwam voort uit verleiden en verleid worden. Heupen, schouders,benen en ruggen werden ingezet om het contact tussen mannen en vrouwen vaneen sensuele laag te voorzien. Wie op een rug sprong, belandde in eenomhelzing, wie ervan afgleed, slingerde zich halverwege om het kruis.

Het openingsstuk Zona Mina-da van de Italiaanse choreograaf MauroBigonzetti bracht de erotiek zelfs behoorlijk ordinair ten tonele van hetzo keurige Muziektheater. Aan weerszijden hitsten twee rijen dansers metgeklepper van houten krukjes collega's op tot openbaar gescharrel. Eenblonde dame rende in aanbidding rondjes om onderweg door twee mannen toteen hoogtepunt te worden getild. Een vrouw met woeste krullen besteeg eenmannelijke buik en was daar alleen met acrobatisch geweld vanaf te slaan.En terwijl de jaren zestig hits van de populaire Italiaanse zangeres Mina(nogal schel) uit de boxen schalden, bestormden de dansers in paren dedansvloer als ging het om hete vakantieliefdes op dito zandstrand.

Als seks dan toch een motor van hedendaagse Braziliaanse dans kan zijn,mag het testosteron gerust van de planken spatten, moet de in Nederlandwerkzame Israëlische choreograaf Itzik Galili hebben gedacht. In zijndebuut bij dit grote gezelschap van 28 dansers, getiteld The curved line,liet hij de mannen verlekkerd in hun ballen grijpen. De vrouwen antwoorddenmet een collectief opgezette paringsdans en af en toe een yell. De echtehartenklop kwam van de live percussie van de Nederlandse slagwerkgroepPercossa. Met klanken uit alle bekkens en holten (inclusief kelen, wangenen borstkast) dreven de vier muzikanten de 28 dansers in bruisende rijenvan zeven.

Het uit een disco gebietste lichtplan was iets te bont voor de hitsigeformaties, met kontjes gevangen in strak glimmende broekjes. Maar verderwas Galili's energieke lichaamsacrobatiek deze dansers uit São Paulo ophet lijf geschreven. Waar de pathetiek van zijn collega Bigonzetti somsgoedkoop aandeed, kwam Galili met de ene na de andere originele twisttussen man en vrouw. Met bovendien een originele variant op de draaikrachtvan de klassieke fouété.

Tussen deze twee uitzinnige choreografieën zat het meer verstildeelftal van de Portugees-Armeens-Iraakse Gagik Ismailian. Tot aan dedwarrelende rozenblaadjes was Dualidade@br een mooi opgebouwd groepsstukwaarin vier mannen in de mist aan land gingen en vijf vrouwen zich intrio's verscheurd waanden tussen twee heren. Maar toen de melancholiekefado's van Amália Rodrigues wederom werden verwaaid door flageolettonenvan Wim Mertens, hield Ismailian het gedanste verlangen niet meer in toom.

Wel prikkelde deze zwoele dansavond alle zinnen van het zowel chique alsniet chique publieksdeel. 'Wauw, wat een stuk!', zeiden dames met keurigehaarspelden. En dat sloeg niet alleen op de voorstelling.

Annette Embrechts

Meer over