Tegenstanders van Kyoto-protocol zijn slaven van olie

De argumenten die Amerikaanse politici inbrengen tegen het Kyoto Protocol, dat uitstoot van broeikasgassen wil beperken, doen sterk denken aan de tijd van de slavernij, stelt Marc Davidson....

VANAF de opstelling van het Kyoto-protocol in 1997 is het Amerikaanse Congres al tegen ratificatie. Ondanks de wetenschappelijke consensus dat klimaatverandering vooral het gevolg is van menselijk handelen, trekt nu ook het Witte Huis zich terug van het verdrag dat geïndustrialiseerde landen vraagt de uitstoot van broeikasgassen te beperken. De argumenten die president Bush en het Congres gebruiken zijn een terugval naar twee eeuwen geleden toen de afschaffing van de slavernij werd bediscussieerd. Nu is het olie, toen was het de slavernij die een essentiële, goedkope input voor de Amerikaanse economie vormde. Wanneer men Thomas R. Dew's Review of the Debates in the Virginia Legislature (1833) leest, hoeft men het woord 'slaaf' maar door 'olie' te vervangen en het is of men de stem van de huidige Amerikaanse politici hoort.

Dew stelde dat afschaffing van de slavernij economisch onuitvoerbaar zou zijn en de welvaart zou verwoesten. Tegenwoordig verklaren verschillende senatoren dat klimaatbeleid zal resulteren in 'verwoestende effecten op onze economie en onze manier van leven', Zij citeren dan een studie gemaakt in opdracht van het American Petroleum Institute, terwijl onafhankelijke partijen een heel ander beeld schetsen.

Dew betoogde ook dat slavernij zou moeten blijven om afschaffing op termijn te kunnen bekostigen: 'Is er ook maar één nadenkend mens dat ook maar voor één moment kan geloven dat het Noorden en het Westen (. . .) ooit serieus zouden toestemmen in die enorme uitgave die noodzakelijk zou zijn om dit gigantische (. . .) plan uit te voeren - een plan waarvan het directe gevolg zou zijn dat precies die arbeid wordt weggenomen, die nu de last draagt van de federale belastingen.'

Tegenwoordig zijn er senatoren die evenzo denken dat het huidige verbruik van fossiele brandstoffen moet worden voortgezet om de reductie in de toekomst te kunnen betalen. 'Omdat het klimaatprobleem eens zal worden aangepakt door technologische innovatie, die alleen kan gedijen in een gezonde economische omgeving, is het laatste wat we willen de acceptatie van een verdrag dat een nationale economische achteruitgang zou veroorzaken die doet denken aan de oliecrisis van de jaren zeventig', meent de Republikeinse senator Murkowski.

Dew beweerde verder dat de afschaffing van de slavernij ongeluk zou brengen over vrouwen en hen opnieuw tot 'louter een lastdier' zou maken. Dit punt werd valide geacht, omdat werkelijke emancipatie ook niet aan vrouwen werd gegund. Op eenzelfde manier worden tegenwoordig de Amerikaanse armen in de discussie over het Kyoto-protocol betrokken: 'Een van de dramatische gevolgen van dit verdrag zouden de hogere voedselkosten zijn, niet voor hen die het kunnen betalen maar voor hen die dat niet kunnen', stelt de Republikeinse senator Craig.

Verdedigers van de slavernij putten zich uit in argumenten die moesten aantonen dat de positieve effecten van afschaffing te onzeker waren. Evenzo wordt in het klimaatdebat door president Bush gewezen op 'onvolledige wetenschappelijke kennis' teneinde de status quo te handhaven, ook al vinden de meeste wetenschappers dat broeikasgassen oorzaak zijn van klimaatverandering.

Een laatste linie die Dew innam ter verdediging van de slavernij was het wijzen op de economische verliezen voortvloeiend uit migratie van 'prudente' slavenhouders naar slavenhoudende staten. Vandaag de dag is de grootste angst van de Amerikaanse Senaat dat de concurrentiepositie van de VS achteruitgaat ten opzichte van die van ontwikkelingslanden, die onder het Kyoto-protocol geen bindende verplichtingen op zich nemen.

De Byrd-Hagel-resolutie, die door de Senaat unaniem werd aangenomen, stelt dat de VS haar emissies niet zullen reduceren voordat ontwikkelingslanden ook stappen daartoe hebben ondernomen. President Bush gaf zijn steun aan deze resolutie, waarbij hij het ontbreken van landen zoals India als 'onrechtvaardig' omschreef. Dit pleidooi tegen ratificatie is ongehoord - emissies van broeikasgassen van de gemiddelde Noord-Amerikaan liggen twintig keer zo hoog dan die van een gemiddelde inwoner van India.

'Misstanden die vredig door het ene tijdperk heen sluimeren, lopen kans in een volgend alsnog aan de kaak te worden gesteld, omdat ze dan worden bekeken vanuit andere invalshoeken', schreef pastoor Tarbox in 1843. Terugblikkend op het tijdperk van de slavernij kost het weinig moeite om de 'misstanden' te ontdekken. Het valt te hopen dat president Bush en het Amerikaanse Congres geen 'volgend tijdperk' nodig hebben en stoppen met het vertonen van dezelfde conservatieve reflex als de slavenhouders.

Meer over