Tegen Hamas, maar voor de Palestijn

Veel Egyptenaren zijn boos op hun regering, omdat deze de Palestijnen in Gaza niet genoeg zou helpen...

CAÏRO ‘Ik zweer het je, ik stond net dertig seconden te demonstreren toen ik werd opgepakt’, zegt Malek, een linkse Egyptische activist die samen met enkele tientallen anderen vorig week probeerde te demonstreren tegen het Israëlische offensief in Gaza op Midan al-Tahrir, het centrale plein van de Egyptische hoofdstad. De autoriteiten laten geen enkele steunbetuiging aan Gaza toe in Caïro, want dat zou kunnen uitmonden in een demonstratie tegen de regering.

President Hosni Mubarak staat onder grote druk vanwege wat wordt beschouwd als het gebrek aan steun voor Gaza en Hamas, waarvoor hij persoonlijk verantwoordelijk wordt gehouden. Veel van die druk komt echter uit de rest van de Arabische wereld. In Egypte zijn veel mensen boos, maar de revolutie lijkt nog niet nabij.

‘De regering heeft de macht zo stevig in handen, daar doen we niets aan’, zegt de 27-jarige Malek. ‘We doen het alleen om de regering in verlegenheid te brengen.’

Veel Egyptenaren delen de kritiek uit het buitenland wel, dat Mubarak niet genoeg doet om de Palestijnen te helpen, bijvoorbeeld door de grens naar Gaza bij Rafah open te stellen. En hij zou te dicht bij Israël en de VS staan. Maar lang niet iedereen steunt Hamas of is bereid voor de Palestijnse zaak de straat op te gaan.

Zelfs bij het Hisham Mubarak centrum voor de mensenrechten, de oprichter was geen familie van de president, is men ambivalent. Het centrum dient ook als comité voor de steun aan de Palestijnse intifada, organiseert demonstraties en stuurt hulppakketten naar Gaza.

‘Wij zijn verdeeld over de politieke kant. Een heleboel mensen hier zijn tegen Hamas, maar we zijn allemaal voor de Palestijnse burgerbevolking’, zegt Khaled Ali, de directeur van het centrum. Hij vindt ook dat de regering de grens moet openen, op zijn minst voor meer humanitaire hulp dan nu, en voor Palestijnen die het geweld willen ontvluchten.

Maar hoe toegewijd hij ook is aan de Palestijnen en hoeveel kritiek hij zelf ook heeft op de regering, hij vindt de Arabische woede moeilijk te verkroppen. ‘Als ze onze ambassades aanvallen en de Egyptische vlag verbranden dan raakt dat niet alleen de regering, het raakt alle Egyptenaren.

Veel Egyptenaren vinden dat ze ten onrechte worden aangesproken op een probleem dat zij niet veroorzaakt hebben. Het openen van de grens zou niet hun verantwoordelijkheid zijn. Volgens internationale afspraken moeten de EU en de troepen van de Palestijnse president Abbas de overgang controleren. Die zijn echter weg sinds Hamas Gaza overnam in 2007. Bovendien worden hulp en gewonden wel doorgelaten.

Mubarak probeert zijn imago weer op te poetsen met een initiatief om een eind te maken aan de strijd. Een Israëlische delegatie kwam gisteren in Caïro aan voor overleg en hoewel de beweging het initiatief al heeft afgewezen, zouden er ook Hamasafgevaardigden in de stad zijn.

De politieke tegenstanders van Mubarak beschouwen het initiatief vooral als een poging van de president om zelf voordeel te halen uit de situatie.

‘Dit is toch onmogelijk, het voorziet niet eens in een Israëlische terugtrekking’, gromt Mohammed Habib, de vicevoorzitter van de fundamentalistische Moslim Broederschap, waaruit Hamas is voortgekomen.

Volgens Habib ‘haat’ Mubarak Hamas, ‘omdat hij bang is dat ze hun ideologie van verzet zullen verspreiden.’ Maar op de vraag of de Moslim Broeders de weg van Hamas zullen opslaan, antwoordt hij verschrikt, ‘alleen op vreedzame wijze, wij zullen nooit naar de wapenen grijpen.’

Bij de linkse krant al-Badil ligt de woede over de aanval op Gaza op de grond, letterlijk. Bij de ingang heeft een redacteur een Israëlische vlag geplakt waar iedereen overheen loopt om de kantoren in te komen. ‘Het is een uiting van woede, maar ook van onmacht’, zegt hoofdredacteur Khaled el-Balshy. Hij denkt niet dat de woede trouwens veel zal veranderen in Egypte. ‘Als het voorbij is, dan vergeet iedereen het weer.’

Meer over