Te veel evenement, te weinig inhoud

Een onbegrijpelijke mix van muziek en toneel, met acteurs die opduiken en weer verdwijnen.

Attractiepark Utrecht is weer geopend. Anders gezegd: De Utrechtse Spelen is het seizoen begonnen met Veel gedoe om niks, een vrije bewerking van Shakespeare's komedie Much ado about nothing, in regie van Jos Thie en Greg Nottrot. Het is locatietheater in de Stadsschouwburg Utrecht, omgebouwd tot een groot danspaleis. New Cool Collective, de populaire band van Benjamin Herman, is ingehuurd voor de muziek, schrijver Arthur Japin speelt een wufte edelman en het publiek wordt bij binnenkomst gefotografeerd. Na de voorstelling zijn die foto's in de foyer te zien, net zoals in De Efteling. Dit is geen toneelvoorstelling, dit is theater als attractie. Dit is een concept, een evenement.

Het publiek zit niet op een stoel, maar heeft staanplaatsen rond het podium dat midden in de danszaal staat en waarop New Cool Collective de voorstelling muzikaal omlijst, en redt. Wat een toporkest! Wat een swingende, meeslepende, soms snerpende, gevaarlijke muziek.

Alleen het balkon van de schouwburg doet nog aan een theater denken. Daar bevinden zich de zitplaatsen 'voor ouderen en mensen die slecht ter been zijn', horen we bij binnenkomst. Oud? Slecht ter been? Kom op zeg, wij gaan lekker dat danspaleis in en een beetje mee staan swingen.

Voordat je het weet, staat Sanne Vogel voor je, of Susan Visser of Paul R. Kooij, of een van de andere acteurs die tussen het publiek door lopen en hun uiterste best doen zich zo geloofwaardig mogelijk door dit toneelstuk heen te worstelen. Het resultaat is een onbegrijpelijk mix van muziek en toneel, met acteurs die in allerlei hoeken en gaten opduiken en weer verdwijnen, deels onverstaanbaar zijn, nauwelijks te traceren en daarmee ruim twee uur lang voor complete verwarring zorgen. Wie moet er nou trouwen met wie, en waarom? En: wie bedriegt wie, en hoezo? En vooral: is het nu nog niet afgelopen?

Much ado about nothing is al ingewikkeld genoeg. Ook deze komedie gaat over persoonsverwisselingen, maskeraden, je beter voordoen dan je bent, over vriendschap en verraad, verliefd worden op de verkeerde persoon. Plannen, listen en plots volgen elkaar in rap tempo op, maar in Utrecht wordt het een slepende vertoning. Te veel evenement, te weinig inhoud.

'Liever dansend op de vulkaan ten onder gaan, dan sterven van verveling in een hangmat.' Dat zinnetje, dat we net kunnen verstaan, is het motto van deze onderneming. In de aankondiging staat dat de voorstelling ook een commentaar op het Facebook- en Twittertijdperk is. Op zich een interessante gedachte: op die sociale media laten mensen de opgepoetste kanten van zichzelf zien en ze nemen soms zelfs een geheel andere identiteit aan. Aan de hand van Shakespeare's komedie zou daar een geweldige satire over te maken zijn.

In plaats daarvan heeft Jos Thie een spektakel gemaakt dat alleen maar dient om te vermaken en veel publiek te trekken. Dat dit hem waarschijnlijk zal lukken, is hem en Utrecht van harte gegund. Wie wat wijzer wil worden van Shakepeare, heeft dit seizoen genoeg andere mogelijkheden om een betere voorstelling te zien.

undefined

Meer over