Taylor-made

Muzikanten vertellen in Take Five over de vijf favorieten in hun platenkast. Deze week: zanger Ben Taylor.

Voor je het zelf kunt opmerken, neemt Ben Taylor je de woorden uit de mond: 'Op Oh Brother klink ik een beetje als James, hè?'

Het is de invloed van pa-lief die tot uiting komt op Taylors vierde album Listening. Op Oh Brother, een nummer dat hij voor zijn 11-jarige halfbroertjes schreef - 'prachtige minitirannen op de leeftijd dat ze zich vreselijk bewust worden van wat cool is en dat ook naarstig nastreven' - probeert hij de jochies een hart onder de riem te steken. Taylor: 'Het moest het soort song zijn van de oudere broer die ik zelf had willen hebben. Een meelevend en ontwapenend liedje, zoals mijn vader ze schreef.'

Vader is James Taylor, moeder is Carly Simon, twee van de grootste singer-songwriters uit de jaren zeventig. Het heeft de 36-jarige Ben Taylor nogal wat jaartjes gekost om in de voetsporen van zijn ouders te treden. Pas na zijn 20ste begon hij met zingen. 'Toen ik op mijn 21ste moest beslissen wat ik wilde worden, kon ik eigenlijk alleen maar kiezen tussen Luke Skywalker en Quincy Jones.'

Op zijn 16de ging hij al van school; hij wijdde zich hartstochtelijk aan reizen en oosterse vechtsporten en deed er later wat acteerwerk naast. Was een muzikale carrière taboe omdat hij twee zulke bekende ouders had en vergelijkingen onvermijdelijk zouden zijn?

'Er is geen tijd geweest dat ik me er niet tegen heb verzet. Totdat ik besefte dat ik niet anders kon. Doorslaggevend was dat ik me realiseerde dat ik doodeenvoudig trots op hen ben en ik blij zou zijn met elke vergelijking.'

Het werkt ook andersom. Op Listening klinken bescheiden luisterliedjes waarin inderdaad de zachtmoedigheid van pa Taylor doorklinkt. 'Toen mijn vader het demootje van Oh Brother hoorde, zei hij prompt: 'Ik wou dat ik dat had geschreven.'

Stevie Wonder - Songs in The Key Of Life (1976)

'Mijn verlateneilandplaat. Ik zou er alles voor over hebben terug te reizen in de tijd en getuige te zijn van de studio-opnamen. Ik kende het nummer Pastime Paradise al in de versie van Coolio, maar het kwartje viel toen nog niet. Pas later hoorde ik het origineel op de autoradio. Ik heb de auto aan de kant gezet om het helemaal uit te luisteren. Toen pas besefte ik dat het nummer ging over de bittere noodzaak in het hier en nu te leven. Alles klopt aan die plaat. Het album is in zijn totaliteit thematisch zo coherent. Er staan alleen maar goede nummers op, die in sommige gevallen naar geniaal neigen.'

Neil Young - Harvest (1972)

'Neil Young leert me terug te gaan tot de essentie. Ik vind van mezelf dat ik nogal onaangenaam en neurotisch ben in het intelligent willen overkomen in mijn muziek. Ook in de manier waarop ik teksten schrijf. Neil Young weet daarentegen hetzelfde idee tot de naakte kern terug te brengen, zonder poespas, zonder muzikaal gedoe maar met alle kracht van de eenvoud. Ik probeer dat ook, maar oprecht pure simpelheid nastreven is een van de moeilijkste dingen die er zijn.'

Jay-Z - Reasonable Doubt (1996)

'Ik had nog nooit eerder zoiets cools gehoord. Daar zit je dan op je privéschool met andere rijke blanke kids die met behulp van gangstarap een hele scene voor zichzelf hebben gefantaseerd; een muzikale Scarface.

Toen kwam Jay-Z, in die tijd goedbeschouwd niet veel meer dan de drugsrunner van gangsterbaas John Gotti. Toen al had hij zoveel bravado. Jay-Z was cool op een elegante manier. Dit was een soort Scarface maar dan echter, omdat Jay-Z's album meer een documentaire was dan een speelfilm. Zijn rhymes waren superieur, terwijl hij bovendien een enorm begrip had van popcultuur met een ongelooflijk zelfvertrouwen en intelligentie. Ik ken elke rap van die plaat van voor naar achter en van achter naar voor.'

Steely Dan - Gaucho (1980)

'Toen ik een jaar of 7 was, gingen mijn ouders, mijn zus en ik op vakantie met Donald Fagen en zijn toenmalige vrouw. Ik was zo bang voor die man, die ook echt de uitstraling heeft van iemand die totaal niet met kinderen kan omgaan, dat ik nachtmerries kreeg van hem als baby-eter. Geen idee dat het de Donald Fagen was van Steely Dan, want mijn vader had ons nooit verteld dat hij een celebrity was. Terwijl ik op die leeftijd Gaucho puur intuïtief al leuk vond. Nu begrijp ik het ook intellectueel. Steely Dan was sophisticated, muzikaal spannend op een heel subtiele manier. Niet zoals jazz. Ik heb een hekel aan jazz als genre. Jazzmuzikanten lijken vaak op mensen die voortdurend en dwangmatig elk woord in hun vocabulaire gebruiken simpelweg omdat ze het kennen. Steely Dan verstond heel goed de kunst van het weglaten. Het zijn de gaten tussen de noten die de band zo goed maken. Op die manier is Steely Dan wel te vergelijken met Neil Young.'

Michael Jackson - Thriller (1982)

'Het eerste album dat ik kocht van mijn eigen geld. Mijn ouders trainden me al op jonge leeftijd om een kritische luisteraar te zijn. Als ik aangaf dat ik iets mooi vond, vroegen ze altijd heel didactisch: 'Wat vind je er dan zo mooi aan?' Ik weet nog dat ik hem opzette en mijn moeder vroeg meteen: 'Wie heeft hem geproduceerd?' Wist ik veel wat 'geproduceerd' was. Maar die heldere productie is wel een van de sterke punten van deze plaat. Dat naast het feit dat het een perfect huwelijk vormde tussen pop en funk, met een grootse zanger. Ik bedoel zo'n opener als Wanna Be Startin' Something. Funkyer krijg je het toch haast niet?'

undefined

Meer over