Tarok Kalacheh

In de Volkskrant stonden gisteren twee foto's van het dorpje Tarok Kalacheh in Afghanistan. Op de ene bestond Tarok Kalacheh nog, op de andere niet meer. Onder de linkerfoto stond: 'Tarok Kalacheh voordat het door de Amerikanen werd gebombardeerd.' En onder de rechter: 'Tarok Kalacheh nadat het door de Amerikanen is gebombardeerd.'


Het verschil was aanzienlijk.


Het was bijna humor, zoals je die wel tegenkomt in de oude stripalbums van Asterix & Obelix: de Romeinse legerplaats voor het bezoek van de dappere Galliërs, en de Romeinse legerplaats na het bezoek van de dappere Galliërs.


Er stonden 33 huizen in Tarok Kalacheh en de Amerikanen lieten daar in oktober 23 ton bommen op vallen, 700 kilo bom per huis - 'mud huts', volgens Paula Broadwell, die via haar blog op de site van Foreign Policy de vernietiging van Tarok Kalacheh naar buiten bracht. Broadwell komt van militaire academie West Point en is adviseur van de Amerikaanse opperbevelhebber in Afghanistan Petraeus. Maar modderhut of niet, your home is your castle, ook in Afghanistan.


Een meerderheid van Amerikanen en Europeanen is er inmiddels wel van overtuigd dat wij in Afghanistan een oorlog voeren die niet is te winnen. We zijn bezig met het organiseren van een eervolle aftocht. De foto's van Tarok Kalacheh lijken te zijn gemaakt om ook de laatste twijfelaars te overtuigen.


Platgooien als laatste optie; maar je kunt moeilijk heel Afghanistan terugbombarderen naar het Stenen Tijdperk. Dat hebben de Russen al geprobeerd en dat is mislukt.


Volgens de Amerikanen hadden de Taliban Tarok Kalacheh ingenomen, de bewoners weggejaagd en het dorp veranderd in een vesting. Twee stormlopen leidden tot doden en zwaargewonden en daarna had commandant David Flynn er genoeg van: platbombarderen. Ik kan me dat wel voorstellen. Verrekte Taliban amputeren met hun boobytraps je jongens en dat kun je op zeker moment niet meer aanzien.


'These dudes were extremely angry', zei Patrick McGuigan, een ondergeschikte van Flynn, over de inwoners van Tarok Kalacheh toen ze waren teruggekeerd naar de rokende puinhopen. 'De dorpsoudste wilde drie weken niet met mij praten. Zo kwaad was hij.'


Vind ik eerlijk gezegd nog best meevallen, drie weken. Zo ben je dorpsoudste, zo alleen nog maar oudste, omdat je dorp van de aardbodem is weggevaagd. Ik ken mensen die zeventig jaar na het platbombarderen van hun woonplaats nog altijd zwaar de pest in hebben. Dus dan is het van een bijna bovenmenselijke zachtmoedigheid en vergevingsgezindheid, om na drie weken alweer te willen praten over de wederopbouw van je geliefde dorpje met een vertegenwoordiger van de bombarderende instanties.


We mogen er wel van uitgaan dat de Taliban-afdeling Tarok Kalacheh een zware slag is toegebracht. Nergens meer een Taliban te bekennen. In die zin is sprake van een fraaie zege in de Slag om Tarok Kalacheh. Maar ook staat vast dat Nieuw-Tarok Kalacheh rijke recruteringsgrond zal zijn voor de Taliban en een wapen in de strijd om hearts and minds.


De foto van het dorp na het bombardement is tevens een portret van machteloze woede, getergdheid en frustratie. Het is een teken aan de wand, een verre echo van de B-52's boven Noord-Vietnam in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw - die andere niet te winnen oorlog.


Over tien jaar zijn de foto's van Tarok Kalacheh symbolen van een zinloze oorlog en een historische vergissing.


Meer over