Taaie boevenvangers

Waarom zijn politieseries toch zo populair in Nederland? Zelfs in deze zomertijd, nu succesnummers als Baantjer en Spangen van de buis zijn verdwenen, maken de dienders in groten getale hun opwachting in de huiskamer....

Deze hausse is opmerkelijk omdat we leven in een land waar de politie weinig aanzien geniet. Niet alleen omdat eerbied voor het uniform ons betrekkelijk vreemd is, maar ook omdat de politie de laatste jaren allesbehalve de indruk wekt dat ze organisatorisch en mentaal is opgewassen tegen de zwaardere misdaad.

We vergapen ons aan de grimmige onverzettelijkheid van Andy Sipowicz (NYPD) en de dartele moed van Rosie Fox (The Bill) , maar met de Nederlandse realiteit heeft dat alles niets van doen. Nodig een willekeurige politiecommissaris uit voor een discussie over de criminaliteit, en het eerste wat hij te berde zal brengen, is dat we toch vooral de maatschappelijke oorzaken moeten bestrijden. Een honorabele opvatting, die echter al in ruime mate naar voren wordt gebracht door criminologen, sociologen, advocaten en allerhande therapeuten. Dat de politie zo graag in dat koor meezingt, versterkt alleen maar het bange vermoeden dat ze voor haar eigenlijke opsporingstaak onvoldoende is toegerust.

De bewondering voor de taaie boevenvangers die de meeste politieseries bevolken, zou wel eens een vorm van compensatie kunnen zijn. Want welke Nederlandse politieman van vlees en bloed boezemt nog het gewenste gezag in? Eric Nordholt kwam enigszins in de buurt, maar zijn act ging soms met hem op de loop. Jan Blokker veronderstelde ooit dat hij dat uniform ook 's nachts in bed droeg.

Zaterdag in Het zwarte schaap zag ik voor het eerst ex-rechercheur Klaas Langendoen (van de IRT-affaire) zonder vermomming. Dat viel ook al niet mee. Was deze steile beambte nu de helft van het gevreesde 'koningskoppel'? Het leek me dat hij er nog een harde dobber aan zou hebben gehad om hoofd beveiliging te worden bij The Bar (gisteren roemloos gesloten).

Meer over