Synchroon disco-dansje met vette knipoog

Met (Park) als titel en een omschrijving in de trant van 'eenmalige ontmoetingen tussen mannen in vrijheid en anonimiteit', roept een voorstelling het beeld op van een parkeerplaats als homo-ontmoetingsplek langs de snelweg....

De ontmoeting begint met een robbertje vechten. Schouder aan schouder proberen ze elkaar in de knie te raken, waarna ze nasaal uithijgen in de microfoons. De achterwand functioneert als uitvalsbasis. Soms staan ze met de rug naar ons toe zichzelf ritmisch op te geilen. Wanneer de snaredrums (op band) worden gegeseld, groeien de impulsen uit tot spastische reflexen. Likkebaardend lessen ze hun homodorst bij elkaar. Ze bespringen elkaar als copulerende hondjes, microfoons verdwijnen in de strakke broeken en net als je denkt dat nu alle platte erotiek de revue is gepasseerd , verdwijnen de vier voor een moment achter de witte rubberbanen.

Het tweede halfuur dartelen de poseurs rond in onderbroeken van inferieure merken. Op de swing van It's raining men draperen ze een rode handdoek over hun korte coupes. Synchroon voeren ze een discodansje uit en naderen het publiek met een vette knipoog.

Het kwaad is echter al geschied. De ironie is zo plat dat deze voorstelling van Evelin, het derde deel van een vierluik over seksualiteit en spiritualiteit aan het eind van het millennium, lijkt op een goedkope reclamespot voor homoseksualiteit. Het sperma ontbreekt er nog maar aan.

Je vraagt je vertwijfeld af of dit optreden misschien nog een goed doel dient. De noodlijdende Gay Games? Homostellen met seksuele problemen? Je verzint het niet. De vier jonge dansers, van wie er twee nog studeren aan de School voor Nieuwe Dansontwikkeling, schijnen meegechoreografeerd te hebben. Gelukkig hebben ze dus tijdens de repetities meer te doen gehad dan mooi wezen. Maar als Marcelo Evelin deze jongens tegen zichzelf wil beschermen, parkeert hij de voorstelling. Wielklem erom, laten wegslepen en nooit, nooit meer ophalen.

Meer over