Supergrass bedankt

Gijsbert Kamer

Supergrass is uit elkaar. Misschien is dat wel beter zo. Misschien hadden ze die laatste twee platen beter niet kunnen maken. Ik moest de titels zelfs opzoeken, zo weing kan ik me ervan herinneren. En ik ben een fan. Of, nou ja, ik was een fan.

Goed ik laat Radiohead en Pulp maar even buiten beschouwing want buitencategorie. Maar van alle Britpopbands die in het kielzog van Suede (1992), Blur (1993) en Oasis (1994) Britpop weer even de leukste muziek ter wereld maakten heb ik Supergrass altijd de leukste gevonden. Sterker nog: los van een enkele Oasis-show, (Sleep Inn Amsterdam 1994, Maine Road Manchester, 1996) en Blur op London Calling in 1994 bewaar ik de beste herinneringen aan de concerten van dit trio uit Oxford.

Dat begon al toen ik in oktober 1994 bij Rough Trade op Talbot Road in Londen de 7inch van Caught By The Fuzz kocht. In dezelfde bak met nieuwe singles stond ook al een op groen geperste promo van de volgende single Mansize Rooster die vond ik bij thuiskomst misschien nog wel leuker. Die piano deed me aan Madness denken.

De derde single van Supergrass zou hun beste zijn en is wat mij betreft nog altijd een hoogtepunt van de jaren negentig: Alright. Ik zie nu in de discografie dat er nog twee singles tussen Mansize Rooster en Alright zaten, maar dat kan ik me niet herinneren. Ik weet nog wel dat ik in 1995 in Londen 5 exemplaren van Alright moest kopen. Want zoals altijd als ik naar Londen ging had ik boodschappenlijstjes gekregen.

Op een zaterdagavond in mei waren we in de Laurel Tree in Camden waar onder de noemer The Blow Up een dansavond was, die in die tijd de leukste in Londen was. Oude en nieuwe Britpop werd er gedraaid naast northern soul, jazz en andere mod-muziek. De avond bestaat nog steeds al is de locatie veranderd. De dj's zijn nog dezelfde als toen. Ik herinner me nog dat de dj van dienst aankondigde: 'en dan nu een nummer van de debuutelpee van Supergrass die maandag in de winkels ligt' en Strange Ones opzette: wat een nummer. Vind ik nog altijd.

Als ik aan die zaterdagavonden in de Blow Up (ik maakte er een stuk of zes mee geloof ik) terugdenk, denk ik aan Supergrass die er altijd werd gedraaid.

I Should Coco van Supergrass is nog altijd een erg goede plaat. Energiek, vrolijk en toch dwingend. En dan de optredens. Zoals in de Melkweg, juni 1995. Ik mocht toen plaatjes draaien en zal nooit vergeten dat de drie jongens van Supergrass tot aan het einde zelf op de dansvloer stonden.

Ook mooi: Pinkpop 1997. Het had geregend en dus waren 's nachts balen stro over de modder uitgestrooid. Ik stond in de tent en draaide plaatjes voor het optreden van Supergrass (heel bijdehand The Mothers Of Invention met een nummer van hun We're Only In It For The Money, want het nieuwe album van Supergrass heette In It For The Money.

Toen de band begon te spelen gooide het publiek uit puur plezier bergen hooi de lucht in. Zo'n sfeertje.

Die plaat werd trouwens gepresenteerd in de VPRO Studio Amstel (3Voor12 bestond geloof ik nog niet) en dat was ook al zo'n memorabel concert.

Als ze goed waren, zoals toen en zoals op Lowlands 1995 dan waren ze ook echt geweldig. Het was echter ook wel eens wat minder zoals in 1998 in Paradiso toen het drietal veel te ver uit elkaar stond op het voor hen ineens te groot ogende podium.

Een optreden dat me ook is bijgebleven was in de Londense Astoria. Het was februari 1996, Supergrass had een nieuwe single uit Going Out en speelde drie avonden in de Astoria. Ik had geen kaartje en liep aan het begin van de avond langs. Dertig pond, zei een ticket tout. Dat leek me te duur. Ik ging naar de bioscoop verderop waar Trainspotting net in premiere was gegaan.

Na afloop liep ik weer langs, het was kwart over negen. Ik zag dezelfde tout. Hij had zijn tarief inmiddels gehalveerd. De band zou over 10 minuten beginnen. Ik was binnen. Nog vol van Trainspotting ontlaadde ik me bij Supergrass. Betere muziek voor onbezonnen plezier kon ik me niet voorstellen.

De platen bleven ook leuk. Vooral de singles, maar ergens begon ik toch mijn interesse in de band te verliezen.

Tot Haldern 2002 dan. Daar waren we heen gegaan, vooral om Belle & Sebastian te zien. Was ook leuk, maar ik kan me van mijn helden minder herinneren dan van het optreden dat Supergrass een dag eerder had gegeven.

Ze waren vanaf nu met z'n vieren en zouden de plaat Life On Other Planets uitbrengen. Op Haldern waar het pijpestelen regende gaven ze hun allerbeste concert. Ze speelden echt alsof er iets op het spel stond. Ik heb ze toen nooit gezien maar zo moesten de Buzzcocks in 1979 of de Ramones in 1978 geklonken hebben. Of The Kinks in 1967. Geweldige liedjes. Allemaal.

De maandag na Haldern mocht ik Supergrass interviewen in Amsterdam. Had ik in 1997 ook al eens gedaan en dat was niks. Nu ook niet. Aardige jongens, die Amsterdam leuk vonden, vooral de coffeeshops.

Het probleem aan Supergrass, of laat ik het zo zeggen, mijn probleem met Supergrass was altijd dat ik hun muziek hartstikke leuk vond maar dat er eigenlijk geen ander verhaal over te vertellen was dan dat drie vrienden uit Oxford de muziek maakten die ze leuk vonden.

Ik weet nog wel dat ze zelf ook ondersteboven waren van die Haldern show. Het was zo'n optreden dat zonder dat er een aanwijsbare reden voor was, ineens tien keer beter blijkt dan de optredens er vlak voor of vlak na.

Ik weet niet hoe vaak ik ze na Haldern nog gezien heb. 1 of 2 keer gok ik. De laatste keren ben ik niet eens meer gegaan. Vond niks aan Road To Rouen (2005) en Diamond Hoo Ha (2008).

Wat had ik het leuk gevonden als zij nog eens I Should Coco integraal zouden spelen. Just for old times sake natuurlijk.

Als ik nu weer die oude Supergrass hoor dan word ik daar opnieuw heel blij van, en ook een beetje weemoedig. Geen Britse band die nog dit soort onbevangen, ongecompliceerde klassieke popliedjes maakt. Oke, Two Door Cinema Club heeft een paar aardige nummers, en natuurlijk: zelfs Josh Homme kan niet alle talenten van Alex Turner negeren. Maar die periode eind 1994 begin 1995 was dankzij Elastica, Blur, Ash, Menswear en Supergrass wel even een hele leuke voor de Britse gitaarpop.

Supergrass bedankt, jullie zijn me zeer dierbaar.

Meer over