Sun

In zijn vorige, met vijf sterren bekroonde groepsstuk Political Mother doseerde en mystificeerde Shechter veel sterker.

dans

Sun door Hofesh Shechter Company. 5/11, Stadsschouwburg, Amsterdam.

Vandaag nog in Theater a/d Parade, Den Bosch.

We hoeven ons geen zorgen te maken, aan het eind komt alles goed, zo verzekert de voice-over van choreograaf Hofesh Shechter ons bij aanvang. Om dat te onderstrepen toont hij alvast een slotbeeld: een groep barok geklede dansers gaat vrolijk uit zijn dak op Wagners fragment Arrival of the Guests at Wartburg uit Tannhauser. Sun eindigt met een zonovergoten feestje - zo is de belofte. Maar ondertussen laat Shechter ons vijf kwartier lang zien hoe achter ieder zonnig tafereel geweld en onderdrukking loeren om toe te slaan.

(Te) vaak doet hij dat letterlijk: dansers verschuilen zich achter wandelende schapen van bordkarton - makke lammetjes - en jawel, daar infiltreert een wolf. Ook van bordkarton. De schuivende panelen keren regelmatig terug, ook in andere machtsverhoudingen: inlanders versus kolonialisten, capuchondragers versus kantoor pakken.

Voortdurend refereert Shechter aan (latent) gewelddadige politiek. De grote groep, zestien dansers in crêmewitte pofkleren, mag in kameraadschappelijke dansstijlen over het podium trekken, ze vallen ook uiteen in vijf-, zes of zeventallen die in schiethouding nepschoten lossen of elkaar afrossen in schijngevechten. Het achterdoek transformeert in een muur met zoeklichten. Ceremoniemeester Erion Kruja gedraagt zich als dirigent maar legt ook de zweep over zijn kudde. Tegelijkertijd grapt en grolt hij als een nar aan een hof, zeker wanneer de groep barokdansen en balletbewegingen citeert.

Alle dansfrasen worden abrupt afgebroken. De dansers stampen verend op en af en citeren grif uit hofdans, volksdans, bellydance, lindy hop, spirituele aanbidding, reidansen en carnavalsoptochten (met witte krullenpruiken). Alle scènes zijn strak en messcherp aan elkaar gemonteerd. Een enkele keer met verrassend lange black-outs. De kracht van de internationaal snel rijzende ster Shechter (naast danser en choreograaf ook drummer en componist) schuilt vooral in indringende groepschoreografieën op massieve, zelf gecomponeerde muziek, vol zware bas, drums en spookkoren. Met dit keer plots een melodisch fragment uit Let's Face The Music and Dance van Irving Berlin. Altijd laat Shechter zijn dansers met gebogen bovenrug doortrappelen, hun armen losschuddend, hun handen wapperend langs hun gezicht. In rijen, inhakend, schouder aan schouder, of juist oplossend in groepjes. In die overweldigende energie, vol referenties aan volksdans, herken je zijn Israëlische geboortegrond, al werkt hij inmiddels in Engeland.

Iedere Shechter-beweging ademt levenskracht, lef, geweld en politiek. Juist daarom hoeft hij dat er niet nog eens ironisch bovenop te leggen. In zijn vorige, met vijf sterren bekroonde groepsstuk Political Mother (dat ook met een slotbeeld begon) doseerde en mystificeerde hij veel sterker. Ook daarin kwam het natuurlijk niet goed. Net als nu. De zon breekt soms haar belofte. Een choreograaf ook.

Trailer

Een aangename en opvallende verrassing voorafgaand aan de muziektheatervoorstelling Walden in het Amsterdamse Muziekgebouw aan 't IJ: in de foyer gaf een aantal jonge performers - breakdance, zang, cello en viool - een voorproefje van hun komende 'hiphop breakdance opera' Monteverdish (première: 1 december). Het was een zogenaamd ijLAB; dat zijn 25 'flitsoptredens' die dit jaar verzorgd worden onder auspiciën van Muziekgebouw aan 't IJ; ze worden alle gefilmd en vertoond op YouTube. vocaallab.com

undefined

Meer over