Stukje opvoeding

'Niek Hoek - Goudeerlijk', zette het bedrijfsblaadje van VNO-NCW een jaar geleden boven een gesprek met de bestuursvoorzitter van Delta Lloyd, de verzekeringsmaatschappij. Hoek is een gevierd man in de kringen van de haute finance, omdat hij Delta Lloyd naar de beurs bracht in de periode dat Dirk Scheringa en zijn DSB Bank met veel lawaai ten ondergingen, terwijl driekwart van de financiële wereld aan het infuus van de staatssteun lag. Aan die beursgang hield Hoek een leuk aandelenpakket over - niet omdat hij dat zelf per se wilde, maar omdat de Amerikaanse beleggers 'willen dat de belangen van het management gelijk lopen met die van de aandeelhouders'.


Verderop in het instructieve vraaggesprek staat: 'Vrienden en collega's noemen hem integer en eerlijk, ongelooflijk eerlijk zelfs. Hij wijt (sic) dat aan 'een stukje opvoeding'.'


Vanwege dat stukje opvoeding heb ik Hoek altijd onvoorwaardelijk geloofd als hij ontkende dat Delta Lloyd zich willens en wetens met zoiets ordinairs als woekerpolissen had ingelaten. Om te beginnen heten die dingen 'beleggingsverzekeringen', blijft Hoek onvermoeibaar betogen op radio en tv. Dat opbrengstgewijs niet alles naar wens is verlopen, komt niet doordat verzekeraars in het geniep torenhoge kosten rekenden waarover ze hun klanten hebben voorgelogen. Nee, dat is hoofdzakelijk de schuld van de beurs die instortte, of eigenlijk van Bill Clinton, want die zei dat de wereld geen recessies meer zou kennen. Delta Lloyd geloofde dat en jubelde over rendementen van wel 12 procent, die achteraf bleken neer te komen op 1,2 procent.


Uit de mond van een ongelooflijk eerlijke man met een stukje opvoeding klinkt zo'n betoogje dat de Amerikanen het hebben gedaan, best geloofwaardig.


Toch heb ik me de afgelopen week potdorie bijna op het verkeerde been laten zetten. Het was woekerpolisweek: tout verzekeringen verkopend Nederland moest naar de Tweede Kamer voor een hoorzitting over woekeren. Ik betrapte mezelf erop dat ik geboeid zat te lezen over Eric Smit en René Graafsma, financieel journalist en ex-woekerpolisverkoper met berouw, die samen het boek Woekerpolis, hoe kom ik ervan af? schreven. Ik liet me meeslepen door hun beweringen dat het woekeren schaamteloos doorgaat, dat de afgesproken compensatieregeling voor gedupeerden geen biet voorstelt en dat verzekeraars het grootste financiële schandaal van de afgelopen decennia, waarin ze miljarden van de geachte klant hebben afgeroomd, onder het tapijt proberen te vegen.


Gelukkig was daar Niek Hoek om mij van het dwaalspoor af te halen. Hij zette de zaken recht in zijn praatje voor de Tweede Kamer, op anderhalf A4tje (dat heus niet door juristen is doodgecheckt op elke formulering die als 'sorry' zou kunnen worden aangemerkt door op schadevergoeding azende types). Zo hebben verzekeraars niemand opgelicht, edoch 'beleggingsverzekeringen in de markt gezet die in sommige opzichten niet meer voldoen aan de eisen van vandaag'. Delta Lloyd heeft 'zijn verantwoordelijkheid genomen' door het op een akkoordje te gooien met boze klanten - niet omdat het fouten heeft gemaakt, maar omdat het het probleem wilde oplossen van 'de als te hoog gepercipieerde kosten'. Gelukkig, die kosten waren dus helemaal niet te hoog! Het was allemaal perceptie. Net zoals de groeiende kritiek op de compensatieregeling volgens Hoek het gevolg is van 'verkeerde beeldvorming'.


Je hoort de laatste dagen veel over de schijt die Hans Hillen heeft aan de waarheid en aan wat de mensen van hem denken. Het kan nog veel erger.


Meer over