Struikrover

Zoals bekend stal de struikrover Robin Hood van de rijken en schonk hij aan de armen. Zo leverde hij destijds een belangrijke bijdrage aan de nivellering rond Nottingham....

Bert Wagendorp

Dirk Scheringa gold in zijn betere dagen als een struikrover van de minder edelmoedige soort. Hij stal van de armen en gaf het aan de rijken – voornamelijk aan zichzelf – en hij kocht er schilderijen van, een voetbalclub en een vliegtuig.

Gisteren werd het werk stilgelegd aan zijn nieuwe museum. Dat was tot voor kort het symbool van zijn megalomane trekjes. Nu staat de bouwstop voor de tegenslag die Dirk heeft getroffen en voor het noodlot.

Het beeld van de man die oude vrouwtjes zonder pardon van hun spaargeld beroofde door ze een koopsompolis of lening aan te smeren, is de afgelopen week razendsnel gekanteld. Dirk Scheringa is op wonderlijke wijze de Robin Hood van Wognum geworden.

Hij vecht nu uit naam van de kleine man met een rekening bij zijn DSB bank tegen de rijken, de DNB, het ministerie van Financiën en de grootbanken. Wie had dat gedacht? Ik in elk geval niet.

Dirks nieuwe imago is niet te danken aan een geraffineerd pr-offensief. Het heeft louter te maken met Dirk Scheringa. Dirk, voorheen de bikkelharde multimiljonair, is opeens zelf de underdog geworden. En toevallig is dat ook de rol die hij veruit het best beheerst.

Zijn pakken, zijn degelijke kapsel, zijn verlegen uitstraling, alles werkt mee. Dirk is verder de vleesgeworden Hollandse burgerlijkheid en hij zet een geloofwaardige man van het volk neer – vermoedelijk omdat hij ook dat is. Met zijn gelispel, zijn schichtige oogopslag en moeizame formuleringen, wekt Dirk moeiteloos een gevoel van medelijden op.

Als de camera dan ook nog even naar zijn sandalen en geitenwollen sokken pant, weet je zeker dat je hebt te maken met een in- en ingoed mens, die met de verkoop van koopsompolissen en tophypotheken louter het welzijn van de mensheid voor ogen had. Die er slechts op uit was de wereld een klein beetje mooier te maken voor mensen die geen geld hadden voor een nieuwe badkamer of breedbeeld-tv, maar nu opeens wel.

En die man wordt in de mangel genomen door de grote banken en de politiek. Die man moet toezien hoe het bedrijf dat hij uit het niets uit de grond stampte, onder zijn handen wordt afgebroken.

Arme Dirk. Kapotgemaakt.

Maar zie, hij verzet zich! Hij herrijst als een feniks uit zijn as, onze Dirk, hij trekt zich aan zijn grafzerk omhoog en verzamelt nog éénmaal alle krachten om te redden wat er te redden valt. Niet voor zichzelf, o nee. Voor de klanten van DSB en voor het personeel van DSB doet Dirk het. Hij slaapt niet meer, hij eet niet meer, hij raast van hot naar her en trekt aan alle bellen: DSB moet worden gered.

Dat zien wij graag.

Op geheel Hollandse wijze, ver weg van de stijlvolle Italiaanse pakken en de callgirls, en vanuit Wognum in plaats van Rome, doet Dirk Scheringa zijn eigen Berlusconietje. Uit naam van het volk vecht hij tegen de gevestigde instituties die hem willen breken. Ongetwijfeld zijn de populariteitscijfers van Dirk Scheringa de laatste dagen dramatisch gestegen.

Ik hoor de spreekkoren al, dinsdag in het DSB-stadion, als Dirks AZ speelt tegen het grote Arsenal, ook al zo’n ongelijke strijd.

‘Dirkie! Dirkie!’

Maar een struikrover blijft het.

Meer over