Striptease en een bloedige opstand

Op stap met een jurylid van het Amsterdam Fringe Festival, dat zestig voorstellingen van veelal onbekende makers biedt. ‘Meer fringe kan ik het niet bedenken.’..

AMSTERDAM ‘Ik heb tot nu toe veel travestieten en gefrustreerde vrouwen gezien op het Fringe dit jaar’, zegt Dioraphthe-jurylid Pam de Sterke gekscherend na afloop van de erg melige vrouwenvoorstelling Thee in het Fijnhouttheater.

De Sterke gaat deze week dagelijks naar het Amsterdam Fringe Festival – de zelfbenoemde rafelrand van het Nederlandse Theaterfestival – om met haar medejuryleden uiteindelijk de winnaar van de (voluit) Dioraphte Amsterdam Fringe Award te kunnen bepalen. Het Fringe programmeerde dit jaar weer ruim zestig voorstellingen van veelal onbekende makers op de meest uiteenlopende locaties in de stad. De Sterke ziet er zo’n vier per dag.

Haar route op zondag begint om twee uur in café De Pont waar ze de voorstelling Behind these Walls ziet van een groepje dat Roma B. heet. ‘Dat wordt de publieksfavoriet’, denkt De Sterke. Gelijk daarna moet ze door naar het kleine cultureel centrum Castrum Peregrini aan de Herengracht, waar een zekere Miami Vice Eindelijk! Kirgizië zal spelen.

Haar stem klinkt schor. De Sterke vertelt dat het overdadige en veelkleurige theateraanbod het Fringe Festival juist zo leuk maakt. Aan iedereen die ze tegenkomt, raadt ze de voorstelling Kamer 303 in het Rozentheater aan. Ook The Freak and The Showgirl in het Melkweg Theater maakte indruk, een vulgaire cabaret-, circus- en stripteaseshow van Mat Frazer en Julie Atas Muz.

De Sterke: ‘Dit is de culthit van het festival. Blijkbaar snelde hun reputatie hen vooruit, want gisteren bleken ook sommige toeschouwers hun kleren niet meer aan te kunnen houden. Heel absurd en bevrijdend.’

Dezelfde avond is ze nog naar het ‘theatrale delirium’ Het eeuwige nachtcafé in Bellevue gegaan en aansluitend naar een onofficiële afterparty in een oude gay sauna. ‘Om half vijf ’s nachts stond daar in de kantine zomaar een meisje in een engelenpak een lied te zingen. Meer fringe kan ik het niet bedenken.’

In Eindelijk! Kirgizië worden alle toeschouwers bij binnenkomst getrakteerd op een glaasje wodka en na afloop op een schaaltje plov, naar authentiek Kirgizisch recept. Tussendoor vertellen Vera Ketelaars en Anne Gehring (samen vormen zij Miami Vice) originele en soms meeslepende verhalen over een aantal doodgewone Kirgiziërs die zich staande proberen te houden in het arme, ouderwetse en buiten de grenzen bij niemand bekende land. Ze spelen (Gehring wat beter dan Ketelaars) een ouwe, alcoholistische vrouw die haar geld verdient door hele dagen naast een roltrap te zitten, haar lamlendige zoon, een verliefd stelletje en twee vriendinnen: de een Kirgizisch, de ander Oezbeeks.

De verhalen culmineren in de bloedige volksopstand van eerder dit jaar in het land. Voor de verandering eens wat serieus Fringetheater.

Het volgende programmaonderdeel is Bloed op de dansvloer van actrice Sarah Jonker en Likeminds. Een prachtige monoloog waarin Jonker een bijzonder geestig verhaal over Achmed en Nisa, die bij een postsorteerbedrijf werken, vermengd met een langzaam onthuld drama over rouwverwerking en een uitzinnige tampon- en maandverband-act. Knap geacteerd en perfect opgebouwd. Maar veel tijd om na te genieten is er niet, want De Sterke moet alweer op weg naar het Fijnhouttheater voor Thee.

Haar avond eindigt ten slotte in café De Smoeshaan, waar komende zaterdag ook, na ampel juryberaad en het tellen van de publieksstemmen die via SMS-acties zijn binnengekomen, de Dioraphte Amsterdam Fringe Award zal worden uitgereikt. Daarna is het feest.

Meer over